تجمعات شبانه مردم ملایر در استقبال از شهدای گمنام

به گزارش ایرنا؛ اقشار مختلف به ویژه دانش‌آموزان ملایری نیامده بودند تا تماشاگر باشند؛ امشب نیز آمدند تا پیامی را با تمام وجود به گوش تاریخ برسانند؛ پیامی به شهدای گمنام، از جنس سلام، سکوت و عهد.

بچه‌ها قرار گذاشته بودند به محض رسیدن پیکرها، پرچم‌ها را بالا ببرند و سلامی بلند سر دهند اما لحظه موعود که فرا رسید، همه قرارها از یاد رفت. پیکر شهدای گمنام که وارد محوطه خیابان شد، شور و هیجان جای خود را به سکوتی عجیب داد، دانش‌آموزان پرچم به دست، مات و مبهوت به تابوت چشم دوخته بودند؛ گویی هیچ‌کدام نمی‌دانستند در برابر این میهمان چه باید بگویند.

سکوتی که بلندترین سلام بود

سکوتی که خودش بلندترین سلام بود و اشکی که خودش رساترین کلام. آنها بی‌آنکه واژه‌ای بیابند، با چشمانی لرزان گفتند: «سلام شهدای گمنام؛ ما شما را نمی‌شناسیم، اما مدیون شماییم.»

پیامی که با چفیه و پرچم نوشته شد

چفیه‌ها بر شانه‌ها نشست و پرچم‌ها در دست‌ها لرزید؛ هر شاخه گل، کلمه‌ای از این پیام بود و هر صف کشیده در خیابان، سطری از آن. دانش‌آموزان ملایری با این استقبال ساده اما پرمعنا، به شهدای گمنام گفتند: «شما غریبانه پر کشیدید و سال‌ها دور از وطن و آغوش مادر ماندید، اما بدانید که امروز غریب نیستید. ما نامتان را نمی‌دانیم، اما راهتان را می‌شناسیم و آن را رها نمی‌کنیم.»

این پیام، نه با مرکب بر کاغذ که با دل بر آسمان نوشته شد؛ انشایی نانوشته درباره ایثار، دلتنگی و شهید گمنام.

اما این عهد، تنها در روشنایی روز بسته نشد. شب‌ها که چراغ‌های خیابان ایران یکی‌یکی روشن می‌شدند و سایه‌ها بر آسفالت دراز می‌کشیدند، تجمع‌های شبانه دانش‌آموزان تازه جان گرفت. دختران و پسرانی که روز را با درس و مدرسه گذرانده بودند، امشب را کنار پیکر شهدای گمنام سپری کردند.

شب‌هایی که خیابان ایران به آسمان وصل شد

آنها با شمع‌هایی که در دستان کوچکشان می‌لرزید و نوری که بر صورت‌هایشان می‌افتاد. آنجا نه تخته‌سیاهی بود و نه زنگ مدرسه؛ فقط سکوت شب، صدای گام‌های آرام و نجوایی که از دل برمی‌خاست. بعضی‌ها سر بر شانه هم گذاشته و اشک می‌ریختند، بعضی‌ها زیر لب با شهدا حرف می‌زدند و بعضی‌ها فقط نگاه می‌کردند؛ نگاهی که از هزار جمله گویاتر بود.

شمع‌ها که یکی‌یکی کوتاه می‌شدند، گویی خود بچه‌ها بودند که ذوب می‌شدند و در دل شب، عهدی تازه با آسمان می‌بستند. امشب خیابان ایران نه یک خیابان که پلی بود میان زمین و آسمان؛ پلی که دانش‌آموزان ملایری بر آن ایستادند و به شهدای گمنام گفتند: «شما در تاریکی رفتید تا ما در روشنایی بمانیم؛ حالا ما در روشنایی شمع‌ها می‌آییم تا به شما بگوییم تنهایتان نمی‌گذاریم.»

مشق امروز بچه‌های ملایری از جنس کتاب و دفتر نبود؛ از جنس شهدای گمنامی بود که برای مردم جان دادند و غریبانه پر کشیدند و چه زیبا دانش‌آموزان ملایری پیوند خود را با شهدا محکم کردند و عهد بستند که راهشان را ادامه دهند.

آنها در برابر پیکر این میهمان بی‌نام، با زبان حال و قال اعلام کردند: «در خط رهبر شهید انقلاب و رهبر جوان‌مان می‌ایستیم، از مرزهای این خاک دفاع می‌کنیم و یک وجب از خاک پاک ایران را به دشمن نمی‌دهیم.» این پیام دانش‌آموزان ملایری به شهدای گمنام است؛ پیامی که نه در قطعنامه‌ای که در دل‌های کوچک اما استوارشان ثبت شد؛ عهدی که در خیابان ایران، میان شمع‌ها و اشک‌ها و سکوت، برای همیشه بسته شد.