۲۵ آبان ۱۴۰۵، دوشنبه تبریز ۶°
دلار۲۶۵٬۸۰۵ تومان • ٪۰٫۰۰یورو۲۹۳٬۵۸۰ تومان • ٪۰٫۰۰درهم۷۲٬۶۹۹ تومان • ٪۰٫۰۰لیر۵٬۲۹۰ تومان • ٪۰٫۰۰پوند۳۵۱٬۳۳۰ تومان • ٪۰٫۰۰طلای ۱۸ عیار۲۴٬۵۵۷٬۷۰۰ تومان • ٪۰٫۰۰
تبریز فوری
خبر فوری

نیلس بولین که بود؟ داستان مخترع کمربند ایمنی سه‌نقطه‌ای

نیلس ایوار بولین، مهندس سوئدی متولد ۱۷ ژوئیه ۱۹۲۰ در هرنوساند، طراح کمربند ایمنی سه‌نقطه‌ای خودرو است که طراحی او در سال ۱۹۵۹ وارد خودروهای ولوو شد.

· ۶ دقیقه مطالعه
نیلس بولین که بود؟ داستان مخترع کمربند ایمنی سه‌نقطه‌ای
نیلس بولین، مخترع کمربند ایمنی سه‌نقطه‌ای خودرو

به گزارش تبریز فوری به نقل از عصر ایران، نیلس بولین، مهندس سوئدی و طراح کمربند ایمنی سه‌نقطه‌ای خودرو، یکی از تأثیرگذارترین مخترعان تاریخ صنعت خودروسازی است؛ مردی که با ترکیب تجربه مهندسی هوانوردی و شناخت بدن انسان، راهی ساده برای کاهش خطر مرگ و آسیب در تصادفات جاده‌ای پیدا کرد.

به گزارش عصر ایران، ماجرای زندگی او یک تناقض جالب دارد: بولین پیش از پیوستن به شرکت ولوو، روی صندلی‌های پرتاب‌شونده جنگنده‌ها کار می‌کرد و وظیفه‌اش کمک به خروج خلبان از هواپیما بود؛ اما در ولوو باید راهی پیدا می‌کرد تا سرنشینان خودرو هنگام تصادف در جای خود باقی بمانند. اختراعی که در سال ۱۹۵۹ وارد خودروهای ولوو شد، بعدها به یکی از مهم‌ترین استانداردهای ایمنی جهان تبدیل شد؛ آن‌قدر مهم که این شرکت حق استفاده از آن را در اختیار خودروسازان دیگر نیز قرار داد.

از ساب تا ولوو

نیلس ایوار بولین در ۱۷ ژوئیه ۱۹۲۰ در شهر «هرنوساند» در سوئد متولد شد. او در دورانی به دنیا آمد که خودرو هنوز به وسیله‌ای عمومی و فراگیر تبدیل نشده بود و صنعت هوانوردی نیز در حال تجربه تحولات بزرگی بود. از زندگی شخصی و جزئیات دوران کودکی بولین اطلاعات عمومی چندان گسترده‌ای در دسترس نیست؛ اما مسیر تحصیلی و حرفه‌ای او نشان می‌دهد که از همان سال‌های جوانی به مهندسی و طراحی سازوکارهای مکانیکی علاقه‌مند بوده است.

بولین در سال ۱۹۳۹ تحصیلات خود را در رشته مهندسی مکانیک به پایان رساند. او در آن زمان ۱۹ سال داشت و جهان در آستانه جنگ جهانی دوم قرار گرفته بود. بولین در سال ۱۹۴۲ به شرکت هواپیماسازی «ساب» (SAAB) پیوست و به‌عنوان طراح هواپیما مشغول شد و به‌تدریج مسئولیت توسعه صندلی‌های پرتاب‌شونده و سامانه‌های نجات خلبانان را بر عهده گرفت.

صندلی پرتاب‌شونده یکی از پیچیده‌ترین تجهیزات ایمنی هواپیماهای نظامی است. این سامانه باید در شرایطی که هواپیما با سرعت زیاد حرکت می‌کند، خلبان را از کابین خارج کند؛ در حالی که بدن او در معرض فشار و شتاب بسیار شدیدی قرار می‌گیرد. کار بولین در ساب باعث شد شناخت عمیقی از نحوه مهار بدن انسان در شرایط پرشتاب پیدا کند.

در سال ۱۹۵۸، بولین پیشنهاد همکاری با شرکت خودروسازی «ولوو» را پذیرفت و به گوتنبرگ سوئد رفت تا به‌عنوان نخستین مهندس ایمنی این شرکت فعالیت کند. مهندسی که تا دیروز روی راهکارهای خروج اضطراری خلبانان از هواپیما کار می‌کرد، حالا باید راهی پیدا می‌کرد تا هنگام تصادف، راننده و سرنشینان خودرو در جای خود باقی بمانند.

ایده کمربند سه‌نقطه‌ای چه بود؟

بولین در ولوو مسئولیت طراحی کمربندی را داشت که هم ایمنی بیشتری داشته باشد و هم استفاده از آن برای راننده و سرنشینان دشوار نباشد. پیش از طراحی بولین، انواع کمربند ایمنی در خودروها وجود داشتند؛ بنابراین او مخترع نخستین کمربند ایمنی خودرو نبود. مسئله این بود که کمربندهای موجود به اندازه کافی از بدن سرنشین محافظت نمی‌کردند.

بعضی از این کمربندها تنها دور ناحیه لگن بسته می‌شدند و برخی دیگر به شکل مورب از روی بدن عبور می‌کردند. در تصادف‌های شدید، کمربندهای دونقطه‌ای می‌توانستند باعث حرکت بخش بالایی بدن شوند و فشار زیادی به شکم و اندام‌های داخلی وارد کنند. نگه داشتن لگن به‌تنهایی کافی نبود؛ بالاتنه نیز باید مهار می‌شد تا سرنشین در اثر توقف ناگهانی خودرو به جلو پرتاب نشود.

بولین حدود یک سال برای طراحی و آزمایش راهکار جدید وقت گذاشت. نتیجه کار او کمربندی بود که از دو بخش اصلی تشکیل می‌شد: یک تسمه که از روی لگن عبور می‌کرد و استخوان‌های لگن را مهار می‌کرد، و یک تسمه مورب که از روی قفسه سینه و شانه عبور می‌کرد و مانع حرکت شدید بالاتنه می‌شد. این دو تسمه در کنار صندلی و نزدیک لگن سرنشین به یک نقطه اتصال می‌رسیدند و به یک قفل مشترک متصل می‌شدند.

یکی از ویژگی‌های هوشمندانه طراحی بولین، سادگی استفاده از آن بود. او می‌خواست راننده بتواند کمربند را تنها با یک دست ببندد. در طراحی او، نقطه اتصال کمربند در پایین و کنار صندلی قرار داشت و شکل تسمه‌ها به‌گونه‌ای بود که در زمان برخورد، نیروی واردشده به بدن را به بخش‌های مقاوم‌تر، یعنی لگن و قفسه سینه، منتقل کند.

نام این اختراع از سه نقطه اتصال آن گرفته شده است. دو نقطه در بخش پایینی و دو طرف صندلی و یک نقطه در قسمت بالایی بدنه خودرو قرار دارد. نکته مهم این است که سه‌نقطه‌ای بودن کمربند صرفاً به معنای استفاده از سه تسمه نیست؛ منظور سه نقطه اتصال ساختار کمربند به خودرو است.

ولوو در سال ۱۹۵۹ طراحی بولین را وارد خودروهای تولیدی خود کرد. دو مدل «ولوو آمازون» و «ولوو PV544» از نخستین خودروهایی بودند که به کمربند ایمنی سه‌نقطه‌ای به‌صورت استاندارد مجهز شدند. بولین در سال ۱۹۵۹ ریاست بخش ایمنی خودروهای ولوو را نیز بر عهده گرفت و در سال‌های بعد، علاوه بر توسعه تجهیزات ایمنی، در بررسی تصادفات و تحلیل رفتار خودروها هنگام برخورد مشارکت داشت.

تصمیم ولوو درباره حق امتیاز

شاید یکی از جالب‌ترین اتفاقات تاریخ این اختراع، تصمیم شرکت ولوو درباره حق امتیاز آن باشد. در شرایطی که بسیاری از شرکت‌ها تلاش می‌کنند اختراعات مهم خود را به انحصار درآورند، ولوو تصمیم گرفت طراحی کمربند سه‌نقطه‌ای بولین را در اختیار سایر خودروسازان نیز قرار دهد.

این تصمیم به آن معنا بود که شرکت‌های دیگر می‌توانستند بدون پرداخت حق امتیاز، از این طراحی برای افزایش ایمنی خودروهای خود استفاده کنند. در نتیجه، طراحی بولین به‌سرعت در صنعت خودروسازی گسترش پیدا کرد و به استانداردی جهانی تبدیل شد.

اثبات کارایی و افتخارها

بولین و همکارانش برای اثبات کارایی کمربند جدید، به آزمایش‌های فنی بسنده نکردند. در سال ۱۹۶۷، بولین گزارشی با عنوان «تحلیل آماری ۲۸ هزار تصادف با تأکید بر ارزش تجهیزات مهار سرنشینان» در یازدهمین کنفرانس تصادفات خودرویی استپ ارائه کرد.

این بررسی بر اساس اطلاعات تصادفات خودروها انجام شده بود و نشان می‌داد کمربند سه‌نقطه‌ای می‌تواند احتمال مرگ یا آسیب‌دیدگی را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. بر اساس نتایج این پژوهش، کمربند ایمنی در برخی شرایط تا ۷۵ درصد خطر مرگ یا جراحت را کاهش داده بود؛ البته میزان اثربخشی به شدت تصادف و نوع آسیب بستگی داشت. این گزارش به گسترش مقررات استفاده از کمربند ایمنی در آمریکا و کشورهای دیگر کمک کرد.

بولین در طول فعالیت حرفه‌ای خود همچنان در ولوو باقی ماند و پس از کار در بخش ایمنی، در سال ۱۹۶۹ به بخش مرکزی تحقیق و توسعه شرکت منتقل شد. او بعدها به‌عنوان مهندس ارشد تحقیقات در بخش مهندسی پیشرفته فعالیت کرد و در سال ۱۹۸۵ از ولوو بازنشسته شد.

اختراع او برخلاف بسیاری از فناوری‌های دیگر، با گذشت بیش از شش دهه هنوز در زندگی روزمره میلیاردها انسان حضور دارد. در سال ۱۹۹۵، آکادمی سلطنتی علوم مهندسی سوئد به پاس دستاوردهای او مدال طلایی به بولین اهدا کرد. در سال ۲۰۰۲ نیز نام او در تالار مشاهیر ملی مخترعان آمریکا ثبت شد. اما بولین نتوانست در مراسم مربوط به این افتخار شرکت کند. او در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۲، در ۸۲ سالگی درگذشت. طبق اطلاعات تالار مشاهیر ملی مخترعان آمریکا، مرگ او در همان سالی اتفاق افتاد که قرار بود به‌طور رسمی از او تقدیر شود.

منبع: www.asriran.com

خبر بعدی

انرژی تاریک احتمالا ۹.۵ میلیارد سال پیش تغییر علامت داده است

علم و فناوری · ۳ دقیقه مطالعه

اخبار مرتبط

همه ›
علم و فناوری

زمین بدون حیات هم قابل سکونت می‌ماند اما بدون اکسیژن

دانشمندان با شبیه‌سازی رایانه‌ای زمین بدون حیات دریافتند این سیاره می‌توانست برای میلیاردها سال آب مایع و دمای قابل سکونت داشته باشد، اما جوی بدون اکسیژن فراوان می‌داشت.

۲۵ آبان ۱۴۰۵ ۰۷:۳۸۳ دقیقه مطالعه

اخبار بیشتر