فرصتها و چالشهای تکفرزندی از نگاه روانشناس
شهرزاد درخانی، روانشناس، با بیان اینکه تکفرزندی بر رشد عاطفی، اجتماعی و شخصیتی کودک اثر میگذارد، گفت تکفرزندی بهخودیخود نه امتیاز ویژهای است و نه آسیب روانی.

به گزارش تبریز فوری به نقل از ایسنا، شهرزاد درخانی با بیان اینکه تکفرزندی بر رشد عاطفی، اجتماعی و شخصیتی کودک اثر میگذارد، گفت: «تکفرزندی بهخودیخود نه امتیاز ویژهای است و نه آسیب روانی؛ بلکه تجربهای است که فرصتها و چالشهای خودش را دارد.»
به گزارش ایسنا، وی ادامه داد وقتی توجه و حمایت والدین بیشتر متوجه یک کودک است، ممکن است او احساس امنیت و صمیمیت بیشتری داشته باشد و بهدلیل گفتوگوی زیاد با بزرگترها، در بیان خواستهها و احساساتش توانمند شود.
امنیت و صمیمیت در کنار فشار انتظارها
به گفته درخانی، اگر همه آرزوها و انتظارهای خانواده روی دوش همین یک فرزند قرار بگیرد، ممکن است احساس کند همیشه باید موفق و بینقص باشد تا والدینش را ناامید نکند. او تاکید کرد مهم است که محبت و حمایت والدین با انتظارهای سنگین و فشار برای موفقیت همراه نشود.
این روانشناس افزود خواهر و برادرها معمولا در جریان بازی و اختلافهای روزمره فرصت پیدا میکنند تقسیم و صبرکردن برای نوبت و کنارآمدن با نظر دیگران را تمرین کنند. تکفرزند ممکن است این تجربهها را کمتر در خانه داشته باشد، اما این بهمعنای ناتوانی او در برقراری ارتباط یا ضعف در مهارتهای اجتماعی نیست.
یادگیری مهارت اجتماعی با همسالان
به گفته وی، بازی با همسالان، حضور در مهدکودک و مدرسه و شرکت در فعالیتهای گروهی میتواند فرصتهای خوبی برای یادگیری این مهارتها فراهم کند. او توضیح داد کودک در بازی گروهی یاد میگیرد که همیشه نوبت اول با او نیست و گاهی لازم است برای رسیدن به خواستهاش صبر کند یا با دیگران به توافق برسد.
درخانی در این باره که تکفرزندها ممکن است فرصت بیشتری برای سرگرمشدن بهتنهایی و دنبالکردن علاقههای شخصیشان داشته باشند، بیان کرد نباید فرض کرد که همه آنها لزوما مستقلتر، خلاقتر یا موفقتر از کودکانی هستند که خواهر و برادر دارند.
وی تصریح کرد ویژگیهای شخصیتی هر کودک به عوامل گوناگونی از جمله خلقوخو، رابطه با والدین و فرصتهای تجربه و یادگیری بستگی دارد. به گفته او، مهمتر از تعداد فرزندان، کیفیت رابطه والدین با کودک و فرصتهایی است که برای تجربه، بازی و ارتباط با دیگران در اختیار او قرار میدهند.
او توصیه کرد والدین اجازه دهند کودک با ناکامیهای معمول و متناسب با سنش روبهرو شود، برای بازی و معاشرت با همسالان فرصت داشته باشد و احساس نکند مسئول برآوردهکردن همه آرزوهای خانواده است.
تفاوت تنها بودن با احساس تنهایی
این روانشناس درباره اینکه تکفرزندی میتواند موجب افزایش احساس تنهایی در کودک شود، اظهار کرد وقتی صحبت از تکفرزندی میشود، بلافاصله تصویر کودکی در ذهن شکل میگیرد که در اتاقی پر از اسباببازی تنها نشسته و دلتنگ همبازی است. او گفت باید میان تنها بودن فیزیکی و احساس درونی تنهایی تفاوت قائل شد و افزود پژوهشهای متعدد نشان میدهند که تکفرزندها لزوما بیش از کودکانی که خواهر یا برادر دارند دچار تنهایی مزمن یا افسردگی ناشی از انزوا نمیشوند.
به گفته وی، مساله اصلی این است که کودک چه معنایی به این خلوت میدهد و محیط خانه چقدر پذیرای نیازهای ارتباطی اوست. او افزود این زمانهای تنهایی میتواند برای رشد استقلال فردی و باروری تفکر خلاق یک فرصت عالی باشد.
درخانی اضافه کرد نقطهضعف ماجرا در تعطیلات، آخر هفتهها یا زمانهایی ظاهر میشود که کودک به یک همراه همسطح نیاز دارد تا هیجانهای کودکانهاش را بیواسطه تخلیه کند. به گفته او، بزرگسالان هر چقدر هم والدینی مهربان و پایه باشند، همبازی کودکانه نمیشوند و گاهی نمیتوانند جایگزین خندهها و شیطنتهای همسالان شوند.
وی تصریح کرد تنهایی زمانی میتواند در تکفرزند به یک آسیب روانی تبدیل شود که والدین بهدلیل مشغله یا خستگی، حضور کیفی و گرم در خانه نداشته باشند و از طرف دیگر، کودک را در خانه محبوس نگه دارند. به گفته او، اگر خانوادهها ارتباط تکفرزند را با دوستان، فامیل، محیطهای بازی و کلاسهای جمعی برقرار نگه دارند، کودک در بیرون از خانه شبکه خواهر و برادرهای انتخابی خودش را میسازد و هیچ کمبودی از بابت تنهایی عاطفی تجربه نخواهد کرد.
منبع: www.isna.ir

پرونده هواپیماهای MD؛ مسئولیت ایمنی پرواز با کیست؟





