۲۵ آبان سالروز درگذشت علامه محمدتقی جعفری فیلسوف شرق
بیست و هشت سال پیش در چنین روزی علامه محمدتقی جعفری، فیلسوف بزرگ شرق و افتخار عالم اسلام در ۲۵ آبان ۱۳۷۷ دار فانی را وداع گفت.

گالری تصویری
۶ تصویربه گزارش تبریز فوری به نقل از خبرگزاری صدا و سیما، بیست و هشت سال پیش در چنین روزی فیلسوف بزرگ شرق، افتخار عالم اسلام علامه محمدتقی جعفری به دیار حق شتافت.
این دانشمند متعهد در سال ۱۳۰۴ شمسی در شهر تبریز متولد شد و به گزارش خبرگزاری صدا و سیما پدرش آقا کریم، نانوا بود و هیچ وقت بدون وضو دست به خمیر نان نمیزد. حافظه این نانوای مکتب نرفته چنان قوی بود که اغلب سخنان واعظان شهر را با دقت و تفصیل، برای دیگران بیان میکرد. مادر علامه جعفری باسواد بود و قرآن را به خوبی میخواند و او قرائت قرآن را به محمدتقی تعلیم داد.
تحصیل و تدریس
علامه جعفری پس از تحصیلات عالیه علوم اسلامی در شهر تبریز، تهران، قم و نجف اشرف در محضر آیات عظام میرزا فتاح شهیدی، شیخ محمدرضا تنکابنی، شیخ کاظم شیرازی، سید عبدالهادی شیرازی، سید ابوالقاسم خویی و سید محسن حکیم کسب فیض کرد.
علامه محمدتقی جعفری در درس خارج استادان سطوح عالی حوزه شرکت کرد. در ۱۳۶۳ قمری به نجف اشرف رفت و در حالی که تنها ۲۳ سالش بود، از محمدکاظم شیرازی، اجازه اجتهاد دریافت کرد. وی در نجف از محضر مرتضی طالقانی از نظر تربیتی و اخلاقی بهره برد و در سال ۱۳۳۷ شمسی پس از یازده سال اقامت در نجف، به ایران بازگشت و بیش از یک سال در مشهد ماند و سپس تا انتهای عمرش در تهران به تحصیل، تدریس و تحقیق پرداخت.
وی به تدریج برای اقشار گوناگون مردم در دانشگاهها و مساجد به سخنرانی پرداخت. ساواک برای کنترل این جلسات انقلابی، مأمورانی را میفرستاد تا از آن گزارش تهیه کنند. بیش از ۱۸۰ سند گزارشهای ساواک درباره علامه جعفری در دست است که در کتاب «چراغ فروزان» منتشر شده است. مدتی بعد از آن که استاد جعفری از مشهد به تهران رفت، اطلاع یافت در منزل دکتر محمود حسابی ـ فیزیکدان ـ جلسات علمی برگزار میشود. استاد در این جلسات هفتگی که ۲۴ سال ـ تا پایان عمر دکتر حسابی ـ ادامه داشت شرکت میکرد. علامه محمدتقی جعفری حدود ۵۰ سال به تعلیم و تربیت جامعه اشتغال داشت.
علامه محمدتقی جعفری در زمان هشت سال دفاع مقدس در جبهه حضور داشت و در سال ۱۳۶۱ شمسی در شهر جنگزده دزفول در جمع رزمندگان اسلام حضور یافت، اما پس از چند روز به علت بمباران شهر توسط رژیم صدام به درخواست فرماندهان به تهران بازگشت. او به زبانهای عربی و انگلیسی تسلط کامل داشت. در سال ۱۳۷۶ شمسی به پاس خدمات پنجاه ساله در عرصه دانش و پژوهش نشان درجه یک دانش را دریافت کرد.
آثار و پژوهشها
در این مدت طولانی بسیاری از پژوهشگران حوزه و دانشگاه از دروس این دانشمند تبریزی استفاده کرده و نکتهها آموختند. تا امروز بیش از ۱۰۰ کتاب از آثار استاد جعفری چاپ شده و بعضی از آنان همچون شرح مثنوی در ۱۵ جلد مکرر تجدید چاپ شده است.
از آثار برجسته وی شرح و تفسیر بر نهجالبلاغه است که ۲۷ جلد آن به زبان فارسی چاپ و منتشر شده است. دیگر اثر نفیس استاد جعفری، در زمینه بررسی و مقایسه افکار مولانا با فلسفهها و جهانبینیهای شرق و غرب است که تحت عنوان مولوی و جهانبینیها چاپ شده است.
در زمینه حقوق بشر و مقایسه آن با حقوق بشر در اسلام، کتاب مفصل و مشروحی به قلم ایشان منتشر شده که نظریات جدید آن در کنفرانس اسلامی طرح و مورد استفاده قرار گرفته است. این کتاب به زبان انگلیسی نیز ترجمه و چاپ شده است و به زبان ژاپنی توسط یکی از اساتید دانشگاه ناکویا در دست ترجمه است. کتابهای این عالم فرزانه در زمینههای فقه، علوم سیاسی، روانشناسی، علوم تربیتی، معارف اسلامی، نظریه زیبایی و هنر در اسلام و مباحث فلسفی و کلامی، مشحون از آرا و نظریات ابتکاری و بدیع است.
تاکنون دهها نویسنده، استاد و محقق و متفکر از سراسر جهان با ایشان مذاکرات علمی داشتهاند که بیش از ۵۰ فقره از این مذاکرات در ۲ جلد کتاب تحت عنوان «تکاپوی اندیشهها» منتشر شده است. مکاتبات علمی علامه جعفری با برتراند راسل فیلسوف شهیر انگلیسی که طی آنها، استاد جعفری به برخی از نظریات راسل انتقاد کرده در بعضی از کتابهای وی مثل نقد و بررسی افکار راسل، توضیح و بررسی مصاحبه راسل ـ وایت مکرر به چاپ رسیده است.
فیلسوف بزرگ شرق علامه محمدتقی جعفری (ره) سرانجام در ۲۵ آبان ماه ۱۳۷۷ بر اثر بیماری دار فانی را وداع گفت و پیکرش در مشهد مقدس به خاک سپرده شد.
سخن رهبر انقلاب درباره علامه جعفری
حضرت آیتالله العظمی خامنهای درباره این دانشمند فیلسوف گفتهاند: «در آقای جعفری (رحمةاللهعلیه) خصوصیات برجستهای بود که بهنظر من همه اینها برای نسل جوان و پژوهنده و اهل علم و تحقیق الگو است. ایشان آن وقتی که کارهای تحقیقی خودشان را شروع کردند، خیلی جوان بودند. این روحیه از دوران جوانی تا پایان عمر ادامه داشت. آن وقت ایشان تقریباً سی و چند ساله بودند. همهی این شور جوانی، در کار علمی و فکری و بحث و نوشتن و تحقیق و مطالعه و اینگونه کارها صرف میشد و البته حافظه فوقالعاده و استعداد علمی ایشان هم به جای خود محفوظ بود. این حالت تا همین آخر هم ادامه داشت که این چیز عجیبی است. یعنی در عین اینکه ایشان یک مرد هفتاد و چند ساله بودند، ولی تا آخرین باری که ایشان را دیدیم باز انسان همان حالت و همان شور و همان تحرّک را در ایشان میدید. این خیلی باارزش و قیمتی است که انسان نگذارد گذشت زمان و حوادث گوناگون، شور و تحرّک و تهیّجی را که خدای متعال در او قرار داده و میتواند آن را مثل یک سرمایه گرانبها برای پیشرفتهای گوناگون در میدانهای مختلف مصرف کند، از بین ببرد. بههرحال وجود ایشان، حقیقتاً وجود ذیقیمتی بود و برای اسلام و مسلمین و نظام اسلامی ارزش داشت. ۱۳۷۷/۹/۱۷»
منبع: www.irib-news.ir

تأکید امام جمعه تبریز بر تبیین علمی و مستند فرهنگ مهدویت











