از النگ و دولنگ تا صحنه تئاتر؛ روایت چند دهه هنرمندی خسرو احمدی
مراسم پاسداشت خسرو احمدی، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون برگزار شد؛ بهانهای برای مرور چند دهه فعالیت مستمر و جایگاه حرفهای او در هنرهای نمایشی ایران.

گالری تصویری
۳ تصویربه گزارش تبریز فوری به نقل از عصر ایران، برگزاری مراسم پاسداشت خسرو احمدی، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون، بهانهای است برای مرور جایگاه حرفهای هنرمندی که طی چند دهه فعالیت مستمر، بیهیاهو و به دور از جلوهفروشی، سهمی ارزشمند در هنرهای نمایشی ایران داشته است.
به گزارش عصر ایران، بزرگداشت او تنها فرصتی برای ادای احترام به سالها حضور در صحنه و مقابل دوربین نیست، بلکه مجالی است برای بازخوانی ویژگیهای بازیگری که با صداقت، مهارت، صمیمیت و عشق به حرفه خود، در حافظه هنری چند نسل از مخاطبان جای گرفته است.
بعضی بازیگران را نه فقط با نقشهایی که ایفا کردهاند، بلکه با حسی که از خود در ذهن مخاطب بهجا گذاشتهاند، به یاد میآوریم. خسرو احمدی از جمله همین هنرمندان است. او از آن دسته هنرمندانی است که حضورش بر صحنه و مقابل دوربین، بیش از آنکه متکی بر نمایش تواناییهای فردی باشد، بر شناخت شخصیت، صداقت در اجرا و ارتباط زنده با مخاطب استوار است.
جایگاه حرفهای خسرو احمدی را نمیتوان صرفا با تعداد آثار یا نقشهای کارنامه او سنجید. اهمیت او در نوع مواجههاش با بازیگری و نگاهی است که به این حرفه دارد. بازیگری برای او صرفا یک شغل یا موقعیت برای دیدهشدن نیست، عرصهای است برای زندگیکردن در قالب شخصیتهای گوناگون و برقراری ارتباطی صادقانه با تماشاگر.
تعادل میان طنز و واقعیت
یکی از مهمترین ویژگیهای احمدی، توانایی او در برقراری تعادل میان طنز و واقعیت است. او میتواند بدون اغراق و تصنع، موقعیتهای کمیک خلق کند و در عین حال از مرزهای شخصیتپردازی عبور نکند. طنز در بازی او اغلب از دل موقعیت و رفتار شخصیت بیرون میآید، نه از تلاش آشکار برای خنداندن مخاطب.
این توانایی، بهویژه در آثار نمایشی و برنامههای تلویزیونی، به او امکان داده است تا با طیفهای مختلف مخاطبان ارتباط برقرار کند؛ از کودکانی که با برنامه «النگ و دولنگ» خاطره دارند تا تماشاگران بزرگسالی که بازی او را در تئاتر و سینما دنبال کردهاند. با این همه، محدودکردن خسرو احمدی به قالب بازیگر آثار طنز، نادیدهگرفتن بخش مهمی از ظرفیتهای حرفهای اوست.
درخشش روی صحنه تئاتر
آنچه در روایت همکاران و هنرمندان پیشکسوت از او برجسته میشود، توانایی حضور موثر روی صحنه، شناخت موقعیت نمایشی و برخورداری از انرژی و تسلطی است که میتواند به کیفیت اجرای یک اثر کمک کند.
سخنان پرویز پرستویی در مراسم بزرگداشت او، درباره درخشش احمدی در نمایش «شنبه به نوروز افتاد» در سال ۱۳۶۹، یادآور همین وجه کمتر دیدهشده از کارنامه اوست. همچنین خاطرات مجید قناد از همراهی با احمدی در اجرای برنامههای نمایشی برای کودکان، وجه دیگری از اهمیت فعالیت حرفهای او را آشکار میکند؛ ارتباطی که نیازمند توانایی ویژه در انتقال احساس، ایجاد اعتماد و حفظ انرژی است.
صداقت حرفهای و منش فردی
نکته مهم دیگر در جایگاه خسرو احمدی، پیوند میان شخصیت حرفهای و منش فردی اوست. در سخنان رضا بابک، از صداقت، بیریایی، انرژی و چندوجهیبودن بازی او یاد شد. در حرفهای مانند بازیگری که بخش مهمی از آن بر تعامل و همکاری گروهی استوار است، توانایی انرژیدادن به همبازی و قرارگرفتن در خدمت کلیت اثر اهمیت فراوانی دارد.
سخنان رضا بابک، پرویز پرستویی، ایرج طهماسب، رویا میرعلمی، محسن کیایی و دیگر هنرمندان، بیش از آنکه صرفا مجموعهای از تعارفات معمول در یک مراسم تجلیل باشد، روایتی از تاثیر حضور یک بازیگر در زندگی حرفهای و شخصی اطرافیانش بود؛ از استعداد و توانایی صحنهای او تا خانوادهدوستی، خوشاخلاقی و عشق به کار.
بزرگداشت خسرو احمدی در واقع فرصتی برای یادآوری اهمیت بازیگرانی است که شاید همواره در مرکز توجه رسانهای قرار نداشته باشند، اما بخش مهمی از حافظه تصویری و نمایشی جامعه را ساختهاند. او یادآور این حقیقت است که ماندگاری در هنر الزاما به معنای پرهیاهو بودن نیست.
منبع: www.asriran.com

آیین پاسداشت روز سمنان برگزار شد









