درخواست برنامه جهانی غذا برای تأمین مالی زودهنگام اقلیمی
مدیر اقلیم و تابآوری برنامه جهانی غذا در حاشیه کنفرانس اقلیمی کاپ ۳۱ در آنتالیا خواستار افزایش تأمین مالی از پیش تنظیمشده برای آمادگی در برابر حوادث شدید آبوهوایی و مقابله با گرسنگی ناشی از تغییرات اقلیمی شد.

به گزارش تبریز فوری به نقل از خبرگزاری آنادول، برنامه جهانی غذا خواستار تأمین مالی بیشتر و از پیش تنظیمشده اقلیمی برای آمادگی در برابر رویدادهای شدید آبوهوایی شد، زیرا تغییرات اقلیمی ناامنی غذایی را در سراسر جهان تشدید میکند.
ریچارد چولارتون، مدیر اقلیم و تابآوری برنامه جهانی غذا، در گفتوگو با خبرگزاری آنادول در حاشیه کنفرانس اقلیمی سازمان ملل کاپ ۳۱ در آنتالیا گفت تنها ۲ درصد از تأمین مالی جهانی بحرانها از پیش تنظیم میشود. او خاطرنشان کرد که این امر کشورها و سازمانهای بشردوستانه را با منابع محدودی برای پیشبینی و کاهش آثار بلایای مرتبط با اقلیم مواجه میکند و خواستار تأمین مالی بیشتر شد.
هشدار درباره تشدید گرسنگی ناشی از تغییرات اقلیمی
چولارتون گفت هماکنون ۲۶۶ میلیون نفر در سراسر جهان گرسنگی حاد را تجربه میکنند و حدود ۸۸ میلیون نفر از آنها سال گذشته عمدتا به دلیل رویدادهای شدید آبوهوایی با بحران غذایی مواجه بودند.
«تغییرات اقلیمی این رویدادهای شدید را پرتکرارتر و شدیدتر میکند. آنها افراد بیشتری را تحت تأثیر قرار میدهند»، او توضیح داد.
وی به پدیده جاری النینو اشاره کرد که از طریق خشکسالیهای شدید، سیلها و تغییر مسیر توفانها جوامع را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار میدهد.
چولارتون افزود: «اثر سیلها، خشکسالیها و توفانها در مکانهایی بدتر است که از قبل با ناامنی غذایی شدید و سوءتغذیه مواجه هستند. بسیاری از آن مکانها جاهایی هستند که در آنها درگیری را نیز شاهد هستیم.»
او سودان، سودان جنوبی، سومالی و یمن را کشورهایی دانست که با خطر قحطی مواجه هستند و خاطرنشان کرد که آثار خشکسالی مرتبط با النینو هماکنون در سودان، سومالی و سودان جنوبی مشاهده میشود.
چولارتون تأکید کرد: «آنچه رخ میدهد این است که مردم از قبل در آستانه خطر هستند. آنها از قبل در تلاش برای ادامه زندگیاند. و سپس با خشکسالی، سیل یا توفان دیگری مواجه میشوند.»
او توضیح داد که شوکهای اقلیمی اضافی میتواند محصولات و معیشت را نابود کند، مانع کسب درآمد مردم شود و به از دست رفتن دام، خانهها و ذخایر غذایی منجر شود.
ضرورت اقدام پیشدستانه و پر کردن شکاف تأمین مالی
چولارتون تأکید کرد که پاسخهای بشردوستانه باید بهطور فزاینده بر پیشبینی بلایای مرتبط با اقلیم متمرکز شود، نه اینکه عمدتا به کمکهای ارائهشده پس از وقوع آنها متکی باشد.
وی گفت برنامه جهانی غذا نخستین بار رویکرد اقدام پیشدستانه خود را در جریان رویداد النینو در سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ آزمایش کرد و بر اساس پیشبینیهای خشکسالی، پیش از تحقق آثار آن به جوامع کمک ارائه داد. از آن زمان، این سازمان برنامههای خود را بهطور قابل توجهی گسترش داده است.
چولارتون گفت: «امسال، این برنامهها در بیش از ۵۰ کشور فعال هستند. آنها در ۱۸ کشور به اجرا درآمدهاند و ما تاکنون از ۱.۵ میلیون نفر حمایت کردهایم.»
او خاطرنشان کرد که دولتها نیز بهطور فزاینده اقدامات پیشگیرانه انجام میدهند، از جمله تعمیر سامانههای آبیاری، بهبود شیوههای مدیریت خشکسالی و تقویت نظامهای حمایت اجتماعی. با این حال، چولارتون گفت این تلاشها کافی نیست.
او توضیح داد: «ما به اقدام بیشتری از این نوع نیاز داریم تا با مقیاس بحرانهای غذایی کنونی در جهان و مقیاس اثر سیلها، خشکسالیها و توفانها مقابله کنیم.»
چولارتون گفت کاپ ۳۱ فرصت مهمی برای پرداختن به شکاف تأمین مالی فراهم میکند، بهطوری که کشورها در حال بررسی تلاشها برای سه برابر کردن مالیه سازگاری هستند. او تأکید کرد که بحثها باید نهتنها بر میزان بسیج منابع مالی، بلکه بر محل تخصیص آن و زمان در دسترس قرار گرفتنش متمرکز شود.
چولارتون گفت: «ما به منابع بسیار بیشتری نیاز داریم تا بتوانیم واقعا این شوکها را پیشبینی کنیم و اثر آنها را کاهش دهیم.» وی افزود: «این موضوعی است که طرفها در کاپ ۳۱ میتوانند واقعا بر آن تمرکز کنند، وقتی به چگونگی بسیج مالیه اقلیمی و چگونگی تبدیل این کاپ به کاپ اجرا فکر میکنند.»
موانع دسترسی کشورهای آسیبپذیر و لزوم تبدیل هشدار به اقدام
چولارتون همچنین به دشواریهای کشورهای آسیبپذیرتر در برابر بحرانهای غذایی مرتبط با اقلیم در دسترسی به مالیه بینالمللی اقلیمی اشاره کرد.
او گفت: «آسیبپذیرترین کشورها، کشورهایی که بالاترین سطح ناامنی غذایی را دارند و بدترین بحرانهای غذایی را تجربه میکنند، اغلب کشورهایی هستند که کمترین ظرفیت نهادی را برای دسترسی به مالیه اقلیمی دارند.»
چولارتون گفت برنامه جهانی غذا تلاشهای خود را بر کمک به این کشورها برای بسیج مالیه اقلیمی و اطمینان از رسیدن منابع به جمعیتهای آسیبپذیر متمرکز کرده است.
او تأکید کرد: «این موضوعی حیاتی است که طرفها در کاپ ۳۱ درباره آن فکر کنند. چگونه مالیه اقلیمی را آسانتر و سریعتر به آن جوامع برسانیم؟»
چولارتون فراتر از صندوقهای بینالمللی اقلیمی و کمکهای توسعهای، به درآمدزایی داخلی بهعنوان منبع مهم دیگر تأمین مالی اشاره کرد و از افزایش شمار کشورهایی استقبال کرد که در تابآوری، سازگاری اقلیمی و تحول خود سرمایهگذاری میکنند.
وی گفت کاپ ۳۱ میتواند به حفظ شتاب بهبود سامانههای هشدار زودهنگام کمک کند و در عین حال کشورها را به توسعه ظرفیت نهادی لازم برای تبدیل پیشبینیها به اقدامات پیشگیرانه تشویق کند.
او توضیح داد: «ما باید اطمینان حاصل کنیم که کشورها سامانههای هشدار زودهنگام را به سامانههای اقدام زودهنگام متصل میکنند تا وقتی میدانیم سیل، خشکسالی یا توفانی در راه است، بتوانیم پیش از آن و بلافاصله پس از آن اقدام کنیم.»
چولارتون افزود که نهادهای ملی مدیریت بلایا باید آماده پاسخگویی باشند و نظامهای حمایت اجتماعی باید توان حمایت از خانوارهای آسیبدیده از شوکهای اقلیمی را داشته باشند.
او هشدار داد: «اثر یک بلای اقلیمی ممکن است سالها طول بکشد تا برطرف شود. ممکن است یک یا دو یا حتی سه سال طول بکشد تا خانوارهای فقیر به سطح مصرف غذایی پیش از شوک بازگردند.»
چولارتون با اشاره به پیشنویس تصمیم کاپ ۳۱، از توصیههای آن درباره مالیه اقلیمی، سامانههای هشدار زودهنگام و اقدام زودهنگام استقبال کرد و ابراز امیدواری کرد که این عناصر با ادامه مذاکرات در متن نهایی باقی بمانند.
او همچنین تأکید کرد که تلاشهای سازگاری باید با اقدامات کاهشی قویتر همراه شود تا از تشدید بیشتر بلایای مرتبط با اقلیم جلوگیری شود.
چولارتون افزود: «ما نمیخواهیم جهانی را ببینیم که در آن سیلها، خشکسالیها و توفانهای بیشتری آسیبپذیرترین مردم را تحت تأثیر قرار میدهد.»
منبع: www.aa.com.tr

عفو بینالملل خواهان آزادی علمای بازداشتشده در بحرین شد






