میهمانیهای پولی برای فرار از تنهایی دیجیتال و گوشی
موج جدیدی از میهمانیهای پولی در نیویورک با بلیت ۳۰ دلاری وعده ارتباط انسانی و فاصله گرفتن از گوشی را میدهند؛ روندی که همزمان با سقوط بیش از ۱۰درصدی شاخصهای معاشرت در ۳۰ سال گذشته مطرح شده است.

به گزارش تبریز فوری به نقل از باشگاه خبرنگاران جوان، موج جدیدی از ویدئوهای تبلیغاتی فضای مجازی را پر کرده است که میگویند با هزینهای اندک، میتوان خلأ انسانی زندگی را پر کرد. بر اساس گزارش آتلانتیک که بازتاب آن به گزارش باشگاه خبرنگاران جوان منتشر شده، در نیویورک با پرداخت ۳۰ دلار میتوان بلیت ورود به میهمانیهایی را خرید که به جای تنهایی، قرار است با موسیقی و پذیرایی و کمی بازی، ارتباط انسانی تولید کنند.
در این گزارش آمده است اگر آخر هفتهها تنها هستید و دلتان میخواهد با کسی دو کلمه حرف بزنید، فقط کافی است برای خرید دوست جدید بلیت تهیه کنید. وضعیتی که با توجه به ارتباطات امروزی ممکن است بهزودی در ایران هم فراگیر شود.
بلیت ۳۰ دلاری برای خرید دوست جدید
اگر نمیتوانید با آدمها معاشرت کنید، فقط کافی است برایش پول پرداخت کنید! این شعار تبلیغاتی تیون، یکی از تازهواردان حرفه جدید جامعهسازی است؛ یعنی همان بچههایی که قبلاً در دانشگاه مسئول انجمن بودند و حالا تصمیم گرفتهاند معاشرت را هم به یک بیزینس تبدیل کنند.
تیون امیدوار است بتواند نسلی را که سالهاست در دنیای مجازی نفس میکشند، از گوشیهایشان جدا کند. با این حال وقتی خبرنگار نیویورک تایمز برای تهیه گزارش به یکی از میهمانیهایی رفت که قرار بود دورهمی و معاشرت واقعی آدمها باشد، با صحنهای مواجه شد که در آن بیشتر میهمانها هنوز سرشان توی گوشیهایشان بود و آداب معاشرت را از یاد برده بودند.
اما تیون با اعتمادبهنفس به خبرنگار قول داد دو ساعت دیگر، این میهمانی شکل آدمواری پیدا کند.
اقتصاد دنیای واقعی و نقش برندها
جالب اینجاست که این میهمانیها برای تبدیل شدن به شکل و شمایل آدمواری، نیازمند اسپانسرند و مثلا در همین میهمانی تیون، برندهایی مثل «تیندر» هم حضور داشتند تا مطمئن شوند اگر قرار است دوستیتان را بخرید، آن را از طریق یک اپلیکیشن درست تهیه کنید.
آتلانتیک مینویسد در سال ۲۰۲۳، فقط ۴درصد از آمریکاییها میهمانی داشتهاند؛ یعنی ۹۶درصد جامعه، در همان تنهایی دیجیتال خودشان غرق شدهاند. شاخصهای معاشرت در ۳۰ سال گذشته بیش از ۱۰درصد سقوط کرده است.
الن کاشینگ به عنوان نویسنده مقاله وضعیت را اینطور خلاصه کرده که «همه عاشق میهمانی رفتن هستند، اما هیچکس دلش نمیخواهد میهمانی برگزار کند!» چون میهمانی رفتن یعنی تفریح، اما میهمانی دادن یعنی درگیری با خرید خوراکی، مدیریت آدمهای عجیب و غریب و درنهایت، شستن ظرفها. برای همین کسی مثل تیون، از همین شکاف میان نیاز به معاشرت و تنبلی معاشرت کردن، پول درمیآورد.
آنها چیزی را میفروشند که همیشه وجود داشته، اما استفاده از آن بلد نیستیم: یک دورهمی و دیدار باکیفیت؛ که البته باید قبلا بابتش فاکتور گرفته باشید.
این بازار تازه را «اقتصاد دنیای واقعی» مینامند و این یعنی ورود به دورانی که میخواهند ما را از پشت صفحههای نمایش به دنیای واقعی برگردانند؛ غافل از اینکه این دنیای واقعی، نسخه بهروزرسانیشدهای از همان دنیای آنلاین است با این تفاوت که این بار تبلیغات به جای گوشی، در لیوان نوشیدنی و روی میز بازی ظاهر میشوند.
شرکتهایی مثل «پای» یا «آنبرند» نقش واسطه این تجارت را بازی میکنند؛ آنها برندها را به میهمانیها میآورند تا از همان فرصتی که مردم برای فرار از فناوری پیدا کردهاند، برای تبلیغات استفاده کنند. منطق آنها این است که اگر یک محصول را در یک میهمانی جلو چشمتان بگذارند، احتمال اینکه آن را فراموش کنید، خیلی کمتر از زمانی است که در اینستاگرام از کنارش رد میشوید.
اما یک پارادوکس بزرگ وجود دارد. به میهمانی میرویم تا از گوشیها خلاص شویم، اما همان میهمانی هم باید در شبکههای اجتماعی دیده شود تا بتواند هزینههایش را تأمین کند. در یکی از برنامههای بارمر، با اینکه تابلوها به میهمانان یادآوری میکردند که «در لحظه زندگی کنید»، اما تماشای مردی که دوربینش را روی سهپایه گذاشته بود تا لحظه زندگی کردنش را ثبت کند، نشان میداد حتی وقتی سعی میکنیم در لحظه باشیم هم، باز نگران این هستیم که بقیه چطور باید این لحظه را تماشا کنند.
مرز باریک میهمانی پولی و اجتماع واقعی
برگزارکنندگان این میهمانیها مدعیاند هدفشان صرفا فروختن بلیت یا جذب اسپانسر نیست و میخواهند جای خالی نهادهایی را پر کنند که زمانی، چسب اصلی جامعه بودند.
صافی عزیز، به عنوان یکی دیگر از همین جامعهسازان تماموقت، معتقد است وقتی جامعهای تصور کند پیوندهای سنتی دیگر نمیتوانند بهانهای برای دورهمی باشند، باید به سراغ علاقههای مشترک رفت تا بلکه این خلأ پر شود.
با این حال، مرزی باریک و حیاتی میان میهمانی پولی و اجتماع واقعی وجود دارد. دوستی و معاشرت کالایی نیست که بتوان آن را مثل یک بسته سرگرمی بستهبندیشده، سفارش داد و با اطمینان کامل از کیفیت آن تحویل گرفت، چون جوهره اصلی یک پیوند انسانی، گاهی اوقات در همان بخشهای ناخوشایند نهفته است؛ در جایی که مجبور میشویم با کسی که چندان باب میلمان نیست کنار بیاییم یا در برنامهای شرکت کنیم که حوصلهمان را سر میبرد و یا برای حفظ یک رابطه، از خودمان کوتاه بیاییم.
اعتماد و حس تعلق، محصول همین اصطکاکها و چالشهای کوچک است، نه صرفا نتیجه خرید یک بلیت و دریافت یک لیوان یادگاری. از طرف دیگر شاید جامعهسازهای حرفهای نتوانند به تنهایی دردهای عمیق تنهایی مدرن را درمان کنند، اما دستکم یک بهانه برای خروج از انزوای خانگی فراهم میکنند. حتی اگر کسی در این قرارها، دوست جدیدی پیدا نکند، باز هم به این دلیل که از چهاردیواری اتاقش بیرون آمده و چند ساعتی با دنیای بیرون روبهرو شده، یک پیروزی کوچک است.
منبع: www.yjc.ir

آغاز ثبتنام اعتکاف رجبیه در حرم حضرت عبدالعظیم (ع)






