طرح قانونگذاران آمریکایی برای افزایش حداقل دستمزد به ۲۵ دلار
گروهی از ۱۷ عضو مجلس نمایندگان آمریکا در واشنگتن دیسی خواستار تصویب طرح «دستمزد معیشتی برای همه» برای افزایش تدریجی حداقل دستمزد فدرال به ۲۵ دلار در ساعت و حذف دستمزد جداگانه ۲.۱۳ دلاری کارگران انعامبگیر شدند.

به گزارش تبریز فوری به نقل از الجزیره، گروهی متشکل از ۱۷ قانونگذار، شامل اعضای کنونی و منتخب جدید مجلس نمایندگان آمریکا، خواستار تصویب طرح «دستمزد معیشتی برای همه» شدهاند؛ طرحی که از زمان ارائه در ماه آوریل مسکوت مانده است. حامیان اصلی اولیه این طرح دلیا رامیرز نماینده ایلینوی، خسوس «چوی» گارسیا نماینده دیگر ایلینوی و آنالیلیا مخیا نماینده نیوجرسی هستند.
برد لندر، نماینده منتخب کنگره از بروکلین نیویورک که اعلام کرده در دوره جدید کنگره که از ژانویه آغاز میشود بهعنوان حامی مشترک به این طرح میپیوندد، در گفتوگو با الجزیره (Al Jazeera) گفت: «انجام این کار در سطح فدرال راه درست است. گره زدن آن به قانونی گستردهتر که حداقل دستمزد همه کارگران را افزایش میدهد، رویکردی عالی است.»
جزئیات طرح افزایش تدریجی دستمزد
این طرح افزایش تدریجی حداقل دستمزد فدرال به ۲۵ دلار در ساعت را با جدول زمانی متفاوت بر اساس اندازه کارفرما پیشبینی میکند. برای کارفرمایان بزرگتر، یعنی آنهایی که بیش از ۵۰۰ کارمند در سراسر کشور یا دستکم یک میلیارد دلار درآمد سالانه دارند، این افزایش تا سال ۲۰۳۱ تکمیل میشود. کارفرمایان کوچکتر تا سال ۲۰۳۸ فرصت دارند.
پس از آن، حداقل دستمزد در سطح دو سوم میانه دستمزد ساعتی آمریکا حفظ میشود و هر سال برای حفظ این نسبت تعدیل خواهد شد. این طرح همچنین دستمزد حداقل جداگانه برای کارگران انعامبگیر را که در حال حاضر ۲.۱۳ دلار در ساعت است، حذف میکند. بر اساس چارچوب موجود، کارفرمایان میتوانند انعام کارگران را در تأمین الزامات حداقل دستمزد آنها محاسبه کنند.
وضعیت کنونی دستمزد فدرال و ایالتی
در حالی که چندین ایالت حداقل دستمزد خود را افزایش دادهاند، نرخ فدرال همچنان ۷.۲۵ دلار در ساعت است که از سال ۲۰۰۹ تاکنون ثابت مانده است. واشنگتن دیسی با ۱۸.۴۰ دلار در ساعت بالاترین حداقل دستمزد را در میان مناطق آمریکا دارد و پس از آن ایالت واشنگتن با ۱۷.۱۳ دلار قرار میگیرد. با این حال، ۲۰ ایالت حداقل دستمزدی بالاتر از نرخ فدرال ندارند که از جمله آنها تگزاس، جورجیا و آیووا هستند.
قوانین مربوط به دستمزد حداقل جداگانه نیز در ایالتها متفاوت است. هفت ایالت از کارفرمایان میخواهند پیش از احتساب انعام، حداقل دستمزد کامل را به کارگران انعامبگیر بپردازند که از جمله آنها آلاسکا، کالیفرنیا و نوادا هستند.
برخی دیگر از جمله نیویورک دستمزد نقدی انعامبگیران بالاتری نسبت به نرخ فدرال دارند، اما به کارفرمایان اجازه اعتبار انعام میدهند؛ به این معنا که میتوانند کمتر از حداقل دستمزد استاندارد پرداخت کنند، مشروط بر اینکه انعام کارگران این تفاوت را جبران کند.
در نیویورک حداقل دستمزد بر اساس منطقه متفاوت است. این نرخ در شهر نیویورک و حومه اطراف آن ۱۷ دلار در ساعت و در بقیه ایالت ۱۶ دلار در ساعت است. برای کارگران انعامبگیر خارج از صنعت خدمات غذایی، حداقل دستمزد نقدی در منطقه شهری نیویورک ۱۴.۱۵ دلار و در دیگر نقاط ایالت ۱۳.۳۰ دلار است. برای کارگران رستوران این نرخها به ترتیب ۱۱.۳۵ و ۱۰.۷۰ دلار است.
لندر در این باره گفت: «همه کارگران مستحق افزایش دستمزد هستند. ۴۵ میلیون کارگری که کمتر از ۲۰ دلار در ساعت درآمد دارند مستحق افزایش هستند و دستمزد حداقل جداگانه انعامبگیران در این مقطع غیرقابل توجیه است.»
پیشینه دستمزد انعامبگیران و تلاشهای قبلی
دستمزد حداقل جداگانه مدتهاست که میراث نابرابریهای نژادی و اقتصادی دانسته میشود که بهطور نامتناسب بر آمریکاییهای سیاهپوست تأثیر گذاشت. هنگامی که کنگره در سال ۱۹۳۸ قانون استانداردهای منصفانه کار را تصویب و نخستین حداقل دستمزد فدرال را تعیین کرد، دستههایی از کارگران در مشاغل خانگی و کشاورزی را مستثنا کرد که بهطور نامتناسب سیاهپوستان را در بر میگرفت.
کنگره در سال ۱۹۶۶ حمایتهای حداقل دستمزد فدرال را به کارگران رستوران و دیگر کارگران خدماتی گسترش داد. اما بهجای ملزم کردن کارفرمایان به پرداخت حداقل دستمزد کامل به کارگران انعامبگیر، قانونگذاران دستمزد حداقل جداگانه انعامبگیران را تعیین کردند که در ابتدا ۵۰ درصد نرخ استاندارد فدرال بود. کارفرمایان میتوانستند انعام مشتریان را در باقی تعهد حداقل دستمزد کارگران محاسبه کنند. در سال ۱۹۹۶، کنگره دستمزد نقدی فدرال انعامبگیران را در سطح ۲.۱۳ دلار در ساعت ثابت کرد که تاکنون باقی مانده است.
قدرت خرید حداقل دستمزد استاندارد فدرال نیز بهشدت تغییر کرده است. با تعدیل تورمی، حداقل دستمزد ۷.۲۵ دلاری سال ۲۰۰۹ امروز معادل ۱۱.۳۲ دلار ارزش دارد، به این معنا که ۳۶ درصد قدرت خرید خود را از دست داده است. قدرت خرید حداقل دستمزد فدرال در سال ۱۹۶۸ به اوج رسید، زمانی که این نرخ ۱.۶۰ دلار در ساعت بود. با تعدیل تورمی، آن اوج بهطور قابل توجهی بیشتر از حداقل دستمزد کنونی ارزش داشت که نشاندهنده از دست رفتن حدود ۵۳ درصدی قدرت خرید است.
تلاش برای افزایش دستمزد از حمایت عمومی نیز برخوردار است. نظرسنجی جدیدی که روز چهارشنبه از سوی سازمان وان فیر ویج منتشر شد، نشان داد که ۷۸ درصد رأیدهندگان افزایش حداقل دستمزد به ۲۵ دلار در ساعت را عاملی مهم در رأی خود در انتخابات میاندورهای اخیر آمریکا دانستهاند؛ انتخاباتی که در آن جمهوریخواهان با شکست سنگینی مواجه شدند و هزینه زندگی موضوعی کلیدی برای رأیدهندگان بود.
سارو جایارامان، رئیس وان فیر ویج، در بیانیهای گفت: «واشنگتن اجازه داده است حداقل دستمزد فدرال بهطور فزایندهای از واقعیت اقتصادی پیش روی خانوادههای آمریکایی فاصله بگیرد.»
تلاش برای طرح «دستمزد معیشتی برای همه» در حالی صورت میگیرد که دموکراتها آماده میشوند در کنگره جدید کنترل مجلس نمایندگان و سنا را در دست بگیرند.
آخرین تلاش عمده برای افزایش حداقل دستمزد فدرال در نخستین سال فعالیت جو بایدن، رئیسجمهور پیشین، انجام شد. دموکراتها به دنبال افزایش این نرخ از ۷.۲۵ به ۱۵ دلار در ساعت از طریق «قانون افزایش دستمزد» سال ۲۰۲۱ بودند که در پیشنهاد اولیه طرح نجات آمریکایی بایدن گنجانده شده بود.
در نهایت، این تلاش پس از آنکه سنا طرح لغو قواعد بودجهای را که امکان پیشبرد افزایش حداقل دستمزد را فراهم میکرد رد کرد، شکست خورد. رأیگیری مارس ۲۰۲۱ با نتیجه ۴۲ در برابر ۵۸ بود و همه جمهوریخواهان مخالفت کردند و هفت دموکرات و سناتور مستقل انگس کینگ از مین که با دموکراتها همفراکسیون است، به آنها پیوستند.
اگرچه این قانون تصویب نشد، بایدن در سال ۲۰۲۲ از طریق یک فرمان اجرایی حداقل دستمزد کارگران قراردادی فدرال را به ۱۵ دلار در ساعت افزایش داد. دونالد ترامپ، رئیسجمهور، آن فرمان را در سال ۲۰۲۵ لغو کرد.
منبع: www.aljazeera.com

قاضی فدرال آمریکا محدودیت ویزای دانشجویان و خبرنگاران را لغو کرد





