روایت جراحی مغز؛ ادای دین به فرشتگان سپیدپوش اتاق عمل

به گزارش تبریز فوری به نقل از ایرنا، این نوشته تنها روایت شب جراحی مغز و روزهای سخت پس از آن نیست؛ ادای دینی است به پزشکان، جراحان، متخصصان بیهوشی، پرستاران اتاق عمل، پرستاران بخش و کمک‌بهیارانی که گاهی با یک جمله، یک لبخند و حتی کشیدن پتویی بر تن بیمار در ساعت سه بامداد، معنای واقعی انسانیت را به تصویر می‌کشند.

راوی توضیح داده است که برای درک عمیق معنای زندگی، گاهی باید تا مرز میان بودن و نبودن پیش رفت و در سخت‌ترین لحظات، مهربانی آدم‌ها را لمس کرد. او این حقیقت را زمانی لمس کرد که برای جراحی مغز آماده می‌شد؛ زمانی که باید موها به تیغ سپرده می‌شد و با توکل به خدا چشم‌ها به دستان پزشک دوخته می‌شد. به گزارش ایرنا، او پس از خروج از اتاق عمل، در مرز خواب و بیداری تنها یک جمله در ذهنش تکرار می‌شد: خدایا شکرت.

در این روایت آمده است که هر دقیقه انتظار پشت درهای بسته اتاق عمل برای عزیزان بیمار به اندازه یک عمر طول کشیده است، اما عبور از آن شب دشوار با حقیقتی بزرگ‌تر همراه بوده است: عبور از میان دریایی از محبت، دعا، همدلی و انسانیت. پیام‌های محبت‌آمیز، حضور دوستان، همکاران، پزشکان و پرستاران و دست‌های مهربانی که به سوی بیمار دراز شد، با اشک شکرگزاری و رهایی همراه بوده است.

وقتی قیچی، موها را برید اما غم را آشکار کرد

برای یک زن، موها تنها رشته‌هایی از زیبایی نیستند؛ بخشی از تصویر او از خودش، خاطراتش و احساس او هستند. وقتی قرار شد پیش از جراحی موها تراشیده شود، اندوهی عمیق و واقعیت جدال دشوار میان مرگ و زندگی ملموس‌تر شد.

پرستاری آمد تا موها را کوتاه کند و با نخستین برش قیچی، اشک‌های بیمار جاری شد. پرستار دست از کار کشید و با صدایی آکنده از دلسوزی گفت: «گریه نکن، دلم ریش می‌شود!» تمام پرستاران زن شاهد آن صحنه بودند و هرکدام تلاش می‌کردند با کلامی، لبخندی یا جمله‌ای امیدوارکننده آرامش بدهند.

در میان آن اندوه، خانم سلطانی، پرستار مهربان و باسابقه، با لحنی مادرانه گفت: «نگران نباش، من آرایشگری بلدم؛ موهایت را طوری کوتاه می‌کنم که یکدست و زیبا شود.» یکی از کمک‌بهیاران هم گفت: «برای تو دعا می‌کنم که به سلامتی از جراحی بیرون بیایی.» خانم سلطانی سپس موها را مرتب کرد، بافت و کار تراشیدن را آغاز کرد.

پزشکی که پیش از سر، ترس را جراحی کرد

آرامش پیش از عمل برای راوی عجیب بود، هرچند اضطراب در چنین شرایطی طبیعی است؛ اما دیدن پزشکی حاذق، متعهد و مهربان، دل او را قرص کرده بود. پزشک با شوخ‌طبعی و آرامشی دلنشین تلاش می‌کرد همه‌چیز را عادی جلوه دهد و با لحنی مطمئن گفت: «نگران نباش، همه‌چیز به‌خوبی پیش می‌رود.»

صبح زود، پزشک به‌موقع آمد تا بیمار را به اتاق عمل ببرد و پس از آن، داروی بیهوشی او را به خوابی عمیق فرو برد. وقتی چشم گشود، در بخش مراقبت‌های ویژه بود؛ با باندهای سنگین بر سر و درنی که پس از جراحی از سر آویزان بود.

پشت درهای بسته، جهان کوچکی از دعا می‌چرخید

به گفته راوی، یکی از سخت‌ترین لحظات هر جراحی، نه فقط برای بیمار، بلکه برای کسانی است که پشت درهای بسته اتاق عمل انتظار می‌کشند. عزیزان او تسبیح به دست، ذکر خدا را زمزمه می‌کردند و دوستان و همکاران برای سلامتی او دعا می‌کردند.

در آن سوی درهای بسته، گروهی با دانش، مهارت و تجربه برای نجات جان انسان تلاش می‌کردند و در این سوی درها، گروهی دیگر با ایمان، عشق و دعا به انتظار نشسته بودند. در این روایت تأکید شده است که گاهی یک بیمار تنها با تجهیزات پزشکی و مهارت جراح زنده نمی‌ماند؛ امید، عشق و حمایت آدم‌ها نیز نیرویی بزرگ برای ادامه زندگی است.

ساعت سه بامداد و پتویی که بوی مادر می‌داد

از میان تمام خاطرات بیمارستان، یک صحنه هیچ‌گاه از ذهن راوی پاک نمی‌شود. شبی که در بخش بستری بود، یکی از همراهان بیماران پتوی او را برداشته بود و حوالی ساعت سه بامداد، در تاریکی و سکوت بیمارستان، دستانی آرام و بی‌صدا پتویی بر تن او کشیدند.

وقتی چشم گشود، پرستاری را دید که بی‌هیچ هیاهویی متوجه سرمای او شده بود. برای آن پرستار شاید این فقط یک کار ساده و روزمره بود، اما برای بیماری که پس از جراحی مغز در نیمه‌شب بیمارستان احساس تنهایی می‌کند، آن پتو نشانه‌ای از دیده‌شدن و فراموش‌نشدن بود؛ پتویی که به گفته او بوی مادر، امنیت، عشق و انسانیت می‌داد.

ادای دین به فرشتگان سپیدپوش اتاق عمل

به مناسبت روز جهانی اتاق عمل، در این روایت از نگاه یک بیمار به همه کسانی اشاره شده است که در فضای پراضطراب و سرنوشت‌ساز اتاق عمل برای بازگرداندن زندگی تلاش می‌کنند. اتاق عمل فقط مکانی برای جراحی نیست؛ جایی است که علم و تجربه، دقت و مسئولیت‌پذیری، امید و ایمان به هم می‌رسند.

جایی که یک جراح با دستانی آموخته و ذهنی متمرکز برای نجات جان انسان تلاش می‌کند؛ پرستار اتاق عمل با دقت و هوشیاری همراه این مسیر دشوار است؛ متخصص بیهوشی آرام و مسئولانه مراقب حیاتی‌ترین نشانه‌های زندگی است و هر عضو تیم درمان سهمی ارزشمند در بازگشت یک انسان به آغوش خانواده‌اش دارد.

در پایان این روایت از پرستاران بخش، کمک‌بهیاران و همه کارکنانی یاد شده است که با یک کلام محبت‌آمیز، یک نگاه امیدوارکننده، یک لیوان آب یا حتی کشیدن پتویی بر تن بیمار در ساعت سه صبح، معنای واقعی مراقبت را به تصویر می‌کشند. راوی نوشته است که با موهای تراشیده و چشمانی اشکبار به اتاق عمل رفت، اما با قلبی سرشار از سپاس بازگشت و بزرگ‌ترین معجزه اتاق عمل را گاهی دیدن انسان‌هایی دانسته است که در اوج تخصص، هنوز مهربانی را فراموش نکرده‌اند.