رابطه یک زوج و پرسش شناخت دیگری در تئاتر شهر تهران
اثری با موضوع شناخت دیگری در رابطه یک زوج به کارگردانی رضا بهکام در تئاتر شهر تهران در حال اجراست؛ زوجی که در سفر به سواحل ایرلند با جسد زنی به نام مری روبهرو میشوند.

به گزارش تبریز فوری به نقل از ایرنا، موضوع محوری شنلییر در این اثر آن است که آیا انسان با شخص مقابل خود، در هر عنوانی، روبهرو میشود یا با تصویری که نیازها، ترسها، آرزوها و فقدانهای خودش از او ساخته است. هر اندازه این دیگری نزدیکتر باشد، این پرسش و پاسخ به آن دشوارتر و هولناکتر خواهد بود.
اجرای این نمایش به کارگردانی رضا بهکام در تئاتر شهر تهران در حال انجام است. به گزارش ایرنا در این اجرا تمایز میان رویداد و خیال مورد توجه کارگردان قرار گرفته است و کارگردان توانسته با المانهای مدرن صحنه، بازیهای چالشی، روایتهای شکسته و زمانپریشی، تمایز خیال و واقعیت را به پیوستگی نمایشی تبدیل کند.
تمایز خیال و واقعیت در اجرا
این شیوه اجرا در کلیت مانند یک رابطه زناشویی است، پیوستگی نمادین و در عین حال گسستی خیالگونه. در صحنهای که بهکام خلق کرده همهچیز زنده است، اما زندهترین المان صحنه جسدی است که قرار بود سکوت کند و این خود گویای جهانی است که در آن همه حاضرند و همه در سخن.
فاصله میان دانستن و رویابافی
در پیرنگ این نمایش، زوجی در سفر به سواحل ایرلند با جسد زنی به نام مری روبهرو میشوند و برای او سرگذشتی تخیل میکنند که سفر تفریحی آنها را از تجربهای بیرونی به موقعیتی روایی و درونی تبدیل میکند. آنچه برابر آنها قرار دارد جسدی خاموش است و آنچه آنها خیالبافی میکنند زندگی مفروض صاحب آن است.
نیروی دراماتیک این اثر در فاصله میان دانستن و رویابافی کردن است؛ خاموشی و انفعال جسد این امکان دراماتیک را به وجود میآورد تا هرکدام از همسران درباره رویاها و زندگی زیسته و نزیسته خود خیالبافی کنند؛ خیالاتی که گاه به واقعیت نزدیک شده و به آن تنه میزنند و گاه چنان از واقعیت فاصله میگیرند که حتی برای صاحبانشان هم قابل شناسایی نیستند.
سایه ابژه از دست رفته و گفتمان شکسته
سایه ابژه از دست رفته همیشه بر جان آدمی سنگینی میکند و این درونیسازی ابژههای از دست رفته، سوژه را در مرز مالیخولیا نگه میدارد. هرچقدر ابژههای از دست رفته بیشتر و باارزشتر باشد و زندگی نزیسته طولانیتر باشد، سایهاش ثقیلتر و درونیشدهاش چگالتر خواهد بود و گفتگوی حاصل از این نزیستگی، خواه با خود خواه با دیگری، مالیخولیاییتر خواهد شد.
زوج نمایش چنان در طول زیستن با هم، یکدیگر را نزیستهاند و چنان فقدانی را تجربه کردهاند که به محض حضور یک دال تهی، یک ظرف خالی و یک جنازه خاموش، انبوه واژگان را بر او محمول میکنند. این خاموشی جسد است که قدرت روایتگران را افزایش میدهد و زوج از این فرصت برای سخن گفتن درباره یکدیگر بهره میبرند؛ با سخن گفتن درباره جسد، گفتوگوی چالشی و دشوار درباره رابطه خود را به تعویق میاندازند.
ساحل به عنوان مرز امر آشنا و ناشناخته، مواجهه با جسد در آن موقعیتی آستانه خلق میکند؛ آستانه گفتن و نگفتن و آستانه زیستن در امر آشنا یا غرق شدن در بینهایت رویا. جسد مرده به عنوان دالی تهی و آماده برای پر شدن از کلمات، به عنوان زندگی آغازنشده و زیستن ناکافی مطرح میشود؛ موقعیتی که واقعیت نمیتواند آن را توضیح بدهد و برای دیدن آن باید روی به رویا آورد.
منبع: www.irna.ir

اعزام پیرغلامان لرستانی به بیستوسومین اجلاس پیرغلامان حسینی






