بازسازی فاز ۱۴ پارس جنوبی به ۷۷ درصد رسید؛ هدف بازگشت تا دیماه
فرشاد مقیمی، معاون وزیر صنعت، معدن و تجارت و رئیس هیاتعامل ایدرو اعلام کرد بازسازی فاز ۱۴ پارس جنوبی حدود ۷۷ درصد پیشرفت داشته و هدفگذاری شده این فاز تا دیماه امسال به چرخه تولید بازگردد.

به گزارش تبریز فوری به نقل از دنیای اقتصاد، پیشرفت عملیات اجرایی بازسازی فاز ۱۴ پارس جنوبی به حدود ۷۷ درصد رسیده و هدفگذاری شده این فاز تا دیماه امسال به چرخه تولید بازگردد. فرشاد مقیمی، معاون وزیر صنعت، معدن و تجارت و رئیس هیاتعامل سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران (ایدرو)، از فراهم شدن زمینه مشارکت بخش خصوصی در بازسازی پالایشگاههای آسیبدیده پارس جنوبی خبر داد.
به گزارش دنیای اقتصاد، مقیمی این اظهارات را در نشست هیات نمایندگان اتاق بازرگانی ایران مطرح کرد و از فعالان اقتصادی خواست در بازسازی تاسیسات نفت و گاز کشور مشارکت کنند. او با اشاره به همکاری وزارت نفت و شرکت ملی نفت ایران گفت زمینهای فراهم شده تا سرمایهگذاران بتوانند منابع خود را از محل محصولات تولیدی پالایشگاهها و صادرات آنها بازگردانند.
پیشرفت بازسازی فاز ۱۴
مقیمی درباره روند بازسازی فاز ۱۴ توضیح داد که شرکتهای بزرگ صنعتی کشور در قالب یک کنسرسیوم اجرای پروژه را بر عهده گرفتهاند. به گفته او، تجهیزات مورد نیاز تامین و به محل پروژه منتقل شده و پیشرفت عملیات اجرایی به حدود ۷۷ درصد رسیده است. بخشی از تاسیسات این فاز در جریان جنگ ۱۲روزه آسیب دید؛ خسارتی که مقیمی میزان آن را معادل کاهش روزانه ۱۲ میلیون و ۵۰۰ هزار مترمکعب گاز شیرین اعلام کرد.
آسیب به چند پالایشگاه پارس جنوبی
او همچنین از آسیبدیدن پالایشگاههای سوم، چهارم، پنجم و ششم پارس جنوبی در جریان «جنگ تحمیلی سوم» خبر داد و گفت این خسارتها ظرفیت تولید گاز کشور را کاهش داده است. به گفته مقیمی، پالایشگاههای پارس جنوبی در مجموع روزانه حدود ۷۰۰ میلیون مترمکعب گاز طبیعی تولید میکنند. حمیدرضا مسعودی، مدیرعامل شرکت نفت و گاز پارس، پیشتر اعلام کرده بود که این شرکت بیش از ۷۰ درصد گاز کشور را تامین میکند. بنابراین، هرگونه اختلال در ظرفیت فرآورش پالایشگاههای این منطقه میتواند بر میزان گاز تحویلی به شبکه اثر بگذارد؛ بهویژه در آستانه فصل سرد که تقاضای گاز بخش خانگی افزایش مییابد.
بازگشت پالایشگاهها به مدار تنها به معنای ترمیم تجهیزات آسیبدیده نیست؛ ظرفیت فرآورش این تاسیسات با امکان بهرهبرداری از سکوهای فراساحلی نیز ارتباط مستقیم دارد. محدودیت ظرفیت پالایشگاهی میتواند انتقال و فرآورش گاز تولیدی سکوها را با مشکل مواجه کند. در خرداد امسال، سه سکوی فراساحلی پارس جنوبی به مدار تولید بازگشتند و گاز غنی تولیدی آنها به پالایشگاههای دیگر منطقه منتقل شد. همچنین در مردادماه، بازسازی پالایشگاه سوم با امضای توافقنامهای میان شرکت نفت و گاز پارس و کنسرسیومی از پیمانکاران داخلی وارد مرحله اجرایی شد. مدیرعامل شرکت نفت و گاز پارس نیز اعلام کرده که ترمیم بخشهای آسیبدیده میتواند بخشی از ناترازی تامین گاز را کاهش دهد.
مدل بازپرداخت از محل محصولات و پرسشهای بیپاسخ
یکی از نکات مهم در اظهارات مقیمی، دعوت از بخش خصوصی برای مشارکت در بازسازی تاسیسات نفت و گاز و بازپرداخت سرمایه از محل محصولات و صادرات پالایشگاههاست. با این حال، تامین مالی بازسازیها تاکنون تا حد زیادی با اتکا به شبکه بانکی و در قالب کنسرسیومهای پیمانکاری انجام شده است. برای نمونه، بازسازی پالایشگاه سوم با مشارکت کنسرسیومی به مدیریت بانک تجارت و حضور شرکتهای خصوصی و عمومی در حال اجراست. در پروژه بازسازی پالایشگاه پنجم، مربوط به فازهای ۹ و ۱۰، نیز بانک شهر در تامین مالی بیش از ۸۰۰ میلیون یورو نقش دارد. این پروژه در قالب قرارداد مهندسی، تامین کالا، ساخت و تامین مالی (EPCF) اجرا میشود.
بازپرداخت سرمایه از محل محصولات تولیدی و صادرات پالایشگاهها در نگاه نخست میتواند برای سرمایهگذاران جذاب باشد، اما تبدیل این ایده به یک بسته سرمایهگذاری قابل اجرا به پاسخ چند پرسش اساسی وابسته است. نخست باید مشخص شود بازپرداخت از محل کدام محصول انجام خواهد شد. پالایشگاههای گازی پارس جنوبی علاوه بر گاز شیرین، میعانات گازی، گوگرد و مایعات گازی نیز تولید میکنند. همچنین باید روشن باشد که بازپرداخت به ریال انجام میشود یا ارز و سازوکار تسویه با توجه به محدودیتهای نقلوانتقال مالی چگونه خواهد بود. پرسش دوم به ریسک سرمایهگذاری مربوط است؛ اگر پالایشگاهی پس از بازسازی دوباره آسیب ببیند یا با افت تولید مواجه شود، مشخص نیست چه نهادی مسوول جبران خسارت است و ریسک کاهش تولید بر عهده کدام طرف خواهد بود. موضوع بعدی ساختار حقوقی است؛ بهرهبرداری از پالایشگاههای پارس جنوبی بر عهده شرکت نفت و گاز پارس است، اما باید مشخص شود قرارداد با کدام نهاد منعقد میشود و چه نهادی بازپرداخت را تضمین میکند. در نهایت باید روشن شود مدل پیشنهادی چه تفاوتی با قراردادهای EPCF دارد.
بازگشت فاز ۱۴ به مدار تولید تا دیماه در اظهارات مقیمی بهعنوان یک هدفگذاری مطرح شده است، نه تعهدی که جزئیات قراردادی و ضمانت اجرای آن اعلام شده باشد. برای ارزیابی واقعبینانه زمانبندی پروژه باید علاوه بر درصد پیشرفت اعلامشده، اطلاعاتی درباره تجهیزات باقیمانده، مراحل راهاندازی، آزمونهای فنی و زمان دستیابی به ظرفیت پایدار تولید منتشر شود. همچنین مشخص نیست در صورت محقق نشدن موعد دیماه، چه پیامد قراردادی متوجه مجریان پروژه خواهد بود. پیشرفت ۷۷ درصدی فاز ۱۴ نشانهای مثبت از روند اجرایی پروژه است، هرچند هنوز ارزیابی مستقلی از این میزان پیشرفت منتشر نشده و تا اعلام جزئیات مدل بازپرداخت و تقسیم ریسک، مشارکت بخش خصوصی در حد یک جهتگیری سیاستی باقی میماند.
منبع: donya-e-eqtesad.com

سه سناریو افزایش قیمت ایرانخودرو و طرح مسکن وزارت اقتصاد





