تبریز فوری تبریز/مریم دیبافر: خانه‌موزه‌ی استاد تبریز فوری که در محله‌ی تاریخی مقصودیه واقع شده، نه‌تنها محل زندگی این شاعر پرآوازه در سال‌های پایانی عمرش بود، بلکه اکنون به یکی از قطب‌های فرهنگی و گردشگری شهر تبریز تبدیل شده است. همزمان با روز ملی شعر و ادب فارسی و برگزاری کنگره بین‌المللی استاد تبریز فوری ، پروژه‌ی توسعه‌ی این خانه‌موزه به‌طور رسمی کلید خورد و شهرداری تبریز با همکاری نهادهای فرهنگی، گام‌هایی عملی در جهت گسترش فضای این مجموعه فاخر برداشته است.

یعقوب هوشیار، شهردار تبریز، در گفت‌وگویی با خبرنگاران اعلام کرد که هدف از این توسعه، افزایش فضاهای فرهنگی شهر، بزرگداشت مقام استاد تبریز فوری ، و حفظ هویت معنوی و کالبدی مجموعه‌ی موجود است. او تأکید کرد که خانه‌موزه‌ی استاد تبریز فوری ، همانند مقبره‌الشعرا، یکی از اصلی‌ترین محورهای گردشگری تبریز محسوب می‌شود و روزانه میزبان گردشگران داخلی و خارجی علاقه‌مند به شعر و ادب فارسی و ترکی است.

در فاز نخست این طرح، شهرداری منطقه ۸ تبریز اقدام به تملک ملکی مجاور خانه‌موزه کرده است. این ملک که ۲۱۵ متر مربع مساحت دارد، قرار است پس از تکمیل مراحل تملک، تخریب شده و به فضای موزه الحاق شود. این اقدام، همزمان با سالروز درگذشت استاد تبریز فوری در شهریورماه انجام شده و عملیات اجرایی آن در روزهای آتی آغاز خواهد شد.

اما توسعه‌ی خانه‌موزه تنها به گسترش فیزیکی محدود نمی‌شود. در طرح جامع توسعه، مجموعه‌ای از اقدامات فرهنگی و پژوهشی نیز پیش‌بینی شده است. از جمله این اقدامات می‌توان به توسعه‌ی فضای نمایشی موزه، تجمیع و نمایش آثار مرتبط با استاد تبریز فوری ، تدوین سیاست‌های راهبردی موزه، تهیه و نمایش فیلم‌های مستند با استفاده از اسناد و مدارک تاریخی، و برپایی نمایشگاه‌های تجسمی مستقل اشاره کرد.

یکی از بخش‌های قابل توجه این طرح، چاپ کتاب بخش‌های قرآنی کتابت‌شده توسط استاد تبریز فوری است. این بخش از آثار کمتر شناخته‌شده‌ی استاد، نشان‌دهنده‌ی وجه عرفانی و دینی شخصیت اوست که در کنار اشعار عاشقانه و اجتماعی‌اش، جایگاه ویژه‌ای دارد. همچنین، اجرای طرح «میراث تبریز فوری » برای جمع‌آوری دست‌نوشته‌ها، صوت و تصویر استاد، از دیگر برنامه‌های در دست اجراست که می‌تواند به غنای آرشیو موزه بیفزاید.

برگزاری شب‌های شعر متعدد، راه‌اندازی مرکز تحقیقات تخصصی تبریز فوری شناسی، و تأسیس کتابخانه‌ی تخصصی شعر و ادب، از دیگر بخش‌های فرهنگی این طرح هستند. این اقدامات، نه‌تنها به حفظ و معرفی میراث استاد تبریز فوری کمک می‌کنند، بلکه بستری برای پژوهش‌های علمی و ادبی فراهم می‌سازند که می‌تواند نسل جوان را با عمق اندیشه و هنر این شاعر بزرگ آشنا کند.

خانه‌موزه‌ی استاد تبریز فوری ، در حال حاضر، بیش از ۵۰۰ قطعه‌ی باارزش از اشیاء و وسایل شخصی استاد را در خود جای داده است. این مجموعه شامل دستخط‌ها، یادبودها، کتاب‌ها، هدیه‌های داخلی و خارجی، لوازم زندگی، عکس‌ها، اسناد قدیمی، لباس‌ها، لوازم‌التحریر، بستر استراحت، اتاق پذیرایی، لوح‌های تقدیر، تندیس‌ها، و حتی سه‌تار معروف استاد تبریز فوری است. همچنین آثار خط نستعلیق او نیز در این موزه به نمایش گذاشته شده‌اند که نشان‌دهنده‌ی تسلط استاد بر هنر خوشنویسی است.

محله‌ی مقصودیه، که خانه‌موزه در آن قرار دارد، یکی از قدیمی‌ترین و اصیل‌ترین محله‌های تبریز است. این محله، با بافت سنتی و معماری تاریخی‌اش، فضای مناسبی برای حفظ هویت فرهنگی خانه‌موزه فراهم کرده است. توسعه‌ی این مجموعه، با رعایت اصول معماری سنتی و حفظ اصالت بنا، می‌تواند به ارتقای جایگاه فرهنگی محله نیز کمک کند.

در کنار اقدامات شهرداری، نهادهای فرهنگی و دانشگاهی نیز در این پروژه مشارکت دارند. همکاری با دانشگاه تبریز، حوزه‌ی هنری، و انجمن‌های ادبی، از جمله برنامه‌هایی است که در قالب توسعه‌ی خانه‌موزه دنبال می‌شود. این همکاری‌ها می‌توانند به تولید محتوای علمی، برگزاری نشست‌های تخصصی، و تدوین آثار پژوهشی درباره‌ی زندگی و آثار استاد تبریز فوری منجر شوند.

از منظر گردشگری، توسعه‌ی خانه‌موزه‌ی استاد تبریز فوری می‌تواند به جذب بیشتر گردشگران داخلی و خارجی کمک کند. تبریز، با داشتن چهره‌هایی چون تبریز فوری ، نظامی، و قطران، ظرفیت بالایی در حوزه‌ی گردشگری ادبی دارد. ایجاد امکانات جدید در خانه‌موزه، از جمله فضاهای نمایشگاهی، فروشگاه‌های فرهنگی، و مراکز اطلاع‌رسانی، می‌تواند تجربه‌ی بازدیدکنندگان را غنی‌تر کند و به رونق اقتصادی منطقه نیز کمک نماید.

در مجموع، توسعه‌ی خانه‌موزه‌ی استاد تبریز فوری ، اقدامی فراتر از گسترش یک بنای تاریخی است. این پروژه، نمادی از احترام به میراث فرهنگی، پاسداشت شعر و ادب، و تلاش برای زنده نگه‌داشتن یاد یکی از بزرگ‌ترین شاعران ایران است. تبریز فوری ، با اشعاری که از دل مردم برخاسته‌اند، هنوز در دل‌ها زنده است. خانه‌اش، اکنون نه‌تنها محل زندگی گذشته‌ی او، بلکه خانه‌ی شعر و خاطره‌ی یک ملت است.