نسلی که زودتر از بزرگترهایش سرباز امام زمان شد
زن به تابوت شهدا که چهار شهید کودک و نوجوان در میان آنها دیده میشود، اشاره کرده و میگوید: دهه نودیها زودتر از ما سرباز امام زمان (عج) و رهبری شدند.
به گزارش تبریز فوری به نقل از خبرگزاری فارس|| فائزه زنجانی: در میان موج عظیم جمعیت مردم تبریز که برای بدرقه پیکرهای مطهر ۲۱ شهید حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی آمده بودند، چشمم به زنی میافتد که در میان صدها چهره ماتمزده، متفاوت نشان میدهد.
چشمانش پر از اشک است اما نگاهش چنان استوار و محکم که انگار نه بر زمین که بر قلهای از ایمان ایستاده و روایتی از شجاعتی عظیم را تداعی میکند. انگار نه یک زن که تمام یک نسل در قامت او ایستاده بود. بیاختیار پاهایم به سمتش میروند.
پیش از آنکه لب به سخن بگشایم، خودش با همان چشمان گریان اما پرصلابت، طوری که انگار سالهاست منتظر این لحظه است تا حرف دلش را بزند، شروع میکند: «ما به دهه نودیها میگفتیم گودزیلا...» لبخند تلخی زده و ادامه میدهد: «اما همین نسل، همانهایی که بعضیها فکر میکردند نسلی بدون پشتوانهاند، سلام بر فرمانده سر دادند. همین نسل پای عشق به امام زمان و ولایت ایستادند.»
نگاهش را به تابوتهای کوچکی که از میان جمعیت عبور میکنند، دوخته و میگوید: «امام شهیدمان، پیش از همه، دهه نودیها را شناخته بودند. بارها و بارها در وصفشان فرمودند. امروز میبینیم که چقدر آن شناخت بهجا بود. اینها آنقدر زود بزرگ شدند که شهید هم شدند.
ادامه میدهد: «پدر و مادر این شهیدان، اکثراً متولد دهههای پنجاه و شصتاند؛ همسن و سالهای خودمان. اما این بچهها، این نوجوانها، این جوانها، زودتر از ما سرباز امام زمان و امام شهیدشان شدند. هر چند بعضیها بهشان گفتند نسل گودزیلا، اما اینها در حقیقت سربازان امام زمان بودند.»
میگوید: «از جمله این شهیدان، دانشآموزان مدرسه شجره طیبه میناب که همه دهه نودی بودند. چندین کودک و نوجوان هم در خود شهر تبریز به این کاروان پیوستند. ببینید...» دستش را به سمت پیکر شهدا دراز میکند: «چهار نفر از ۲۱ شهید، کودک و نوجوان هستند. خانواده حلمای یکونیمساله هم میان آنها هستند و حالا این کودک یکونیم ساله باید بدون پدر و مادر، باقی عمر خود را سر کند. این یعنی دشمن تا چه اندازه بیرحم است.»
نگاهش را از تابوتها بریده و به چشمان من میدوزد. چنان نافذ است که گویی میخواهد تمام این حرفها را در جان مخاطبش حک کند: «اگر پیش از این جنایات آمریکا و اسرائیل را در حق کودکان غزه میدیدیم و محکوم میکردیم، امروز این جنایات بزرگ را در حق هموطنانمان انجام میدهند. تاریخ این را فراموش نخواهد کرد. نه این جنایت را، نه پایمردی این نسل را.»
میپرسم: «شما خودتان هم مادرید؟»
میگوید: «من دو بچه دارم. هر روز توی گوششان میخوانم که هیچگاه این جنایات دشمن را فراموش نکنند. این تنفر از دشمن را به هفت نسل آینده خودشان هم منتقل کنند. هفت نسل، بشنوید؟ هفت نسل!»
صدایش را بالا میبرد، انگار نه با من که با تاریخ حرف میزند: «هر چند آن زمان دیگر اسرائیلی در کار نخواهد بود. اما این تاریخ، این جنایت، این پایمردی باید بماند. باید به نسلهای بعد برسد تا بدانند ما در چه برههای از تاریخ چه ایستادگیای کردیم.»
