کاهش چشمگیر حضور پسران نوجوان در فضای باز
پسران ۱۵ تا ۱۹ ساله در حدود سال ۲۰۱۰ روزانه بیش از ۶۰ دقیقه در فضای باز حضور داشتند، اما این میزان در سال ۲۰۲۳ به کمتر از ۴۰ دقیقه کاهش یافت.

به گزارش تبریز فوری به نقل از ایسنا، کاهش معاشرت با دوستان و افزایش استفاده از رایانه و بازیهای دیجیتال از جمله عواملی هستند که با کاهش حضور نوجوانان در فضای باز ارتباط دارند. پسران نوجوان در گذشته بهمراتب بیشتر از دختران وقت خود را در فضای باز سپری میکردند، اما نتایج پژوهش جدید نشان میدهد این تفاوت طی سالهای اخیر تقریبا از بین رفته است.
بر اساس این پژوهش، پسران ۱۵ تا ۱۹ ساله در حدود سال ۲۰۱۰ روزانه بیش از ۶۰ دقیقه در فضای باز حضور داشتند، اما این میزان در سال ۲۰۲۳ به کمتر از ۴۰ دقیقه کاهش یافت. در مقابل، زمان حضور دختران در فضای بیرون از ابتدا کمتر بود و در طول این دوره تغییر چندانی نداشت.
تعریف حضور در فضای باز و روند کاهش
زمان حضور در فضای باز شامل فعالیتهایی مانند پیادهروی، دوچرخهسواری، ورزش در فضای بیرون و سایر فعالیتهای خارج از خانه بود. نتایج نشان داد کاهش حضور در فضای باز در میان تمام نوجوانان مشاهده شده، اما بخش عمده این افت مربوط به پسران بوده است. بیشترین کاهش نیز پس از همهگیری کرونا رخ داده است که در آن دوره، هم احتمال بیرون رفتن افراد و هم مدت زمان حضورشان در فضای باز کاهش یافت.
ارتباط استفاده از رایانه با کاهش حضور در فضای باز
پژوهشگران در ادامه، زمان حضور نوجوانان در فضای باز را با سه فعالیت دیگر شامل استفاده از رایانه و بازیهای دیجیتال، ورزش در محیطهای بسته و معاشرت با دوستان مقایسه کردند.
نتایج نشان داد پسرانی که زمان بیشتری را صرف استفاده از رایانه و بازیهای دیجیتال کردند، کمتر به فضای باز میرفتند و در صورت بیرون رفتن نیز مدت کمتری در آنجا میماندند. در مقابل، نوجوانانی که زمان بیشتری را با دوستان خود سپری میکردند، هم احتمال بیشتری برای حضور در فضای باز داشتند و هم مدت طولانیتری بیرون از خانه میماندند. پژوهشگران همچنین دریافتند زمان معاشرت نوجوانان با دوستان در طول دو دهه گذشته بهشدت کاهش یافته است.
ورزش در خانه جایگزین فعالیت در فضای باز نشد
یکی از پرسشهای پژوهشگران این بود که آیا افزایش ورزش در محیطهای بسته میتواند کاهش فعالیت در فضای باز را جبران کند یا خیر. نتایج نشان داد میزان فعالیت بدنی نوجوانان در محیطهای سرپوشیده طی این دوره افزایش نیافته است. حتی نوجوانانی که در فضای بسته ورزش میکردند، بیشتر از دیگران در فضای باز نیز حضور داشتند که نشان میدهد این دو نوع فعالیت لزوما جایگزین یکدیگر نیستند.
پژوهشگران، کاهش حضور پسران نوجوان در فضای باز را نگرانکننده توصیف و اظهار کردند فعالیت بدنی بیشتر برای مردان بهمنظور دستیابی به همان میزان فواید قلبیعروقی اهمیت دارد که زنان از ورزش دریافت میکنند. آنان همچنین بر این باورند که کاهش حضور در فضای باز ممکن است فرصت پسران برای بازیهای پرتحرک و تعاملات فیزیکی با همسالان را محدود کند.
نقش خانواده و محیط زندگی
پژوهشگران گفتند: «سن، محل زندگی و وضعیت اقتصادی خانواده نیز با میزان حضور نوجوانان در فضای باز ارتباط دارد.» آنان بر این باورند که عادتهای مربوط به فعالیت در فضای باز عمدتا در دوران کودکی شکل میگیرند و در سنین ۱۵ تا ۱۹ سالگی، گروه دوستان بیش از والدین بر رفتار نوجوانان تاثیر میگذارد.
پژوهشگران همچنین بر اهمیت دسترسی به محیطهای مناسب تاکید و اظهار کردند وضعیت اقتصادی و اجتماعی خانواده تعیین میکند نوجوانان به چه نوع فضاهای طبیعی و تفریحی در اطراف محل زندگی خود دسترسی داشته باشند.
آنان افزودند: «پژوهش حاضر علت قطعی کاهش حضور نوجوانان در فضای باز را مشخص نمیکند و فقط ارتباط میان این روند و برخی رفتارهای روزمره را نشان میدهد.» این نتایج به گزارش ایسنا در مجله علمی Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) منتشر شده است.
منبع: www.isna.ir

توسعه تعاملات علمی و دانشگاهی ایران و اندونزی






