چرا پیروزی دموکراتها به تغییر سیاست خارجی آمریکا منجر نمیشود؟
پیروزیهای اخیر حزب دموکرات در انتخابات میاندورهای آمریکا این پرسش را مطرح کرده که آیا تغییر موازنه قدرت در واشنگتن به اصلاح سیاست خارجی این کشور بهویژه در غرب آسیا منجر میشود؟ ارزیابی مطرحشده بر تداوم چارچوب مشترک مداخلهگری نظامی و حفظ برتری آمریکا تاکید دارد.

به گزارش تبریز فوری به نقل از ایرنا، پیروزیهای اخیر حزب دموکرات در انتخابات میاندورهای آمریکا بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که آیا تغییر موازنه قدرت در واشنگتن میتواند به اصلاح سیاست خارجی این کشور بهویژه در غرب آسیا منجر شود؟ پاسخ مطرحشده این است که هر دو حزب، با وجود تفاوت در ادبیات و شیوه عمل، در چارچوبی مشترک از مداخلهگری نظامی و حفظ برتری آمریکا حرکت میکنند.
در این تحلیل که به گزارش ایرنا منتشر شده، حمایت دولت جو بایدن از اسرائیل در جنگ غزه، ارسال میلیاردها دلار کمک نظامی، مخالفت با ابتکارهای آتشبس در شورای امنیت و برخورد با معترضان حامی فلسطین، نشان داده است که دموکراتها نیز در برابر سیاستهای تلآویو حاضر به تغییر رویکرد نیستند.
«رضا بهنام» استاد علوم سیاسی دانشگاه الینویز در ایالت شیکاگو مینویسد: «در پی پیروزیهای اخیر حزب دموکرات در انتخابات میاندورهای آمریکا، دلیل چندانی برای جشن گرفتن نمیبینم. شادی و پایکوبی سیاسی زمانی قابل درک است که باور داشته باشیم حزب پیروز میتواند تغییر چشمگیری در وضعیت موجود و فجایع آن ایجاد کند.» وی همچنین مینویسد: «خوشبینی نسبت به حزب دموکرات به معنای نادیده گرفتن ویرانههای غزه، کشتار میناب در جنوب ایران و میراث خشونتبار ۸۰ سال سیاست خارجی دوحزبی آمریکا در این منطقه است.»
توهم شکاف میان دو حزب
اگر اجماع یکپارچه دو حزب را که دههها سیاست آمریکا در غرب آسیا را هدایت کرده است بررسی کنیم، شکاف ظاهری میان آنها چیزی جز یک توهم نیست. برای کسانی که به حقوق بینالملل، حقوق بشر و استعمارزدایی پایبندند، پیروزی دموکراتها به معنای تضمین اصلاحات سیاسی نیست و این پیروزی به احتمال بیشتر نشاندهنده نوعی سازگاری و تغییر ظاهری در مدیریت آمریکاست.
شواهد تاریخی ایجاب میکند روایت سیاسی رایج و دوگانهانگارانهای را که انتخابات آمریکا را چارچوببندی کرده است کنار بگذاریم؛ روایتی که حزب جمهوریخواه را حزبی یکجانبهگرا و نظامیگرا معرفی میکند و در مقابل، دموکراتها را حزبی طرفدار دیپلماسی و مدافع حقوق بشر میداند. در ارتباط با غرب آسیا، هر دو حزب در چارچوب دکترینی عمل میکنند که بر سلطه نهادی، مداخله نظامی و چیرگی استعماری استوار است.
جمهوریخواهان با یکجانبهگرایی آشکار و ادبیات جنگطلبانه و بیپرده، سیاستهای تهاجمی خود را پیش میبرند؛ در حالی که دموکراتها سیاستهایی مشابه را پشت نقاب بینالمللگرایی مبتنی بر قواعد و دیپلماسی نهادی اجرا کردهاند. اما نتیجه برای مردم غزه، تهران، بیروت یا صنعا یکسان است؛ خشونت ساختاری، خفه کردن اقتصاد و ویرانی نظامی.
میراث رهبران دموکرات، چه در گذشته و چه در حال حاضر، چنان بر کارنامه این حزب سایه انداخته است که نمیتوان در موفقیت انتخاباتی آن نشانهای از گسست در سیاست خارجیای دید که نظامهای نهادی ریشهدار آن را تعیین میکنند.
غزه؛ کارنامه دولت بایدن و دموکراتهای کنگره
دولت بایدن صرفا در دیپلماسی دچار اشتباه محاسباتی نشد؛ بلکه به طور فعال از آنچه نهادهای حقوقی بینالمللی، سازمانهای حقوق بشری و پژوهشگران سراسر جهان نسلکشی در غزه توصیف کردهاند، حمایت کرد و هزینههای آن را بر عهده گرفت.
اکثر دموکراتهای کنگره به جای مخالفت با ارسال مهمات برای اسرائیل، روند انتقال این تسلیحات را برای پیشبرد جنگ ویرانگر این رژیم علیه غزه تسریع کردند.
یادآوری میشود که این نمایندگان حزب دموکرات بودند که در موارد زیر سکوت کردند: فروش تسلیحات برای کشتار فلسطینیها، به این معنا که جو بایدن رئیسجمهور وقت آمریکا، میلیاردها دلار کمک نظامی بدون قید و شرط را تصویب کرد و تسلیحات سنگین، گلولههای توپخانه و بمبهای هدایتشونده دقیق را در اختیار رژیم اسرائیل قرار داد؛ تسلیحاتی که به کشتار شمار بیشماری از فلسطینیها و نابودی زیرساختهای غیرنظامی در سراسر نوار غزه منجر شد. مورد دیگر استفاده از حق وتو به نفع جنایتکاران جنگی است؛ رهبران دموکرات بارها از حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل استفاده کردند و سازوکارهای حقوقی بینالمللی را که برای برقراری آتشبس و پاسخگو کردن جنایتکاران جنگی طراحی شده بودند، بیاثر ساختند. همچنین سرکوب فعالان دانشجویی حامی فلسطین مطرح است؛ دولت بایدن و ساختار رهبری حزب دموکرات تلاش کردند فعالان دانشجویی، دانشگاهیان و شهروندان معترضی را که خواستار پایان دادن به همدستی آمریکا در نابودی زندگی فلسطینیان بودند، بدنام و سرکوب کنند.
حزبی که بدون هیچ قید و شرطی تسلیحات و منابع مالی در اختیار اسرائیل گذاشته، از اقدامات این رژیم حمایت اخلاقی کرده و با فراهم کردن زمینه لازم به تداوم رفتارهایی یاری رسانده است که ابتداییترین اصول کرامت انسانی را نقض میکنند، نمیتواند به طور مشروع خود را مدافع ترقیخواهی، صلح و دموکراسی معرفی کند.
سیاست در قبال ایران و موانع تغییر ساختاری
این انتقاد تنها به فلسطین محدود نمیشود، بلکه کل منطقه و بهویژه سیاست آمریکا در قبال ایران را نیز دربر میگیرد. روایت رایج مبنی بر اینکه دموکراتها جایگزینی منطقی و دیپلماتیک برای رویکرد جنگطلبانه جمهوریخواهان هستند، با سوابق تاریخی این حزب در تضاد دانسته شده است.
نخست، تحریمها به مثابه مجازات جمعی مطرح است؛ دولتهای دموکرات همواره تحریمهای اقتصادی گسترده علیه ایران را حفظ کرده و دامنه آنها را افزایش دادهاند. دوم، نظامیگری ریشهدار است؛ رهبران دموکرات به جای برچیدن ساختار تقابل، پایگاههای نظامی به شدت مسلحشده در اطراف ایران را تقویت کردهاند و به تحکیم چارچوب امنیتی منطقهای یاری رساندهاند؛ چارچوبی که فروش تسلیحات را بر همکاری واقعی در حوزه امنیت مقدم میداند. سوم، همدستی در تشدید تنشهای منطقهای است؛ سیاست دموکراتها در اعطای آزادی عمل نامحدود به اسرائیل، در نهایت زمینه را برای آغاز جنگ بیدلیل تلآویو علیه ایران و تشدید بیثباتی در سراسر منطقه فراهم کرد.
در این چارچوب، پیروزی انتخاباتی به تنهایی نشانه تغییر نیست و اصلاح واقعی مستلزم بازنگری در ساختارهای نظامی، امنیتی و اقتصادی تعیینکننده سیاست خارجی آمریکاست. مسئولیت مدنی پژوهشگران، که بر پایه صلح و عدالت استوار است، ایجاب میکند نظامها و ساختارهای سرکوبگر را فارغ از اینکه کدام حزب قدرت را در اختیار دارد، به درستی شناسایی کنند.
نوسازی واقعی سیاسی را نمیتوان در انتخاباتی جستوجو کرد که صرفا مدیران را جابهجا میکند. تغییر حزب حاکم، بدون مواجهه با چارچوب و نیروهای ساختاری پشت سیاست خارجی آمریکا و برچیدن آنها، بیمعناست؛ نیروهایی که به طور مستقیم نابرابری داخلی در این کشور را تشدید میکنند. عدالت را نمیتوان بر پایه پیروزیهای انتخاباتی بنا کرد، در حالی که دستگاه ویرانگر نظامی ـ صنعتی ـ امنیتی آمریکا دستنخورده باقی مانده است.
پیروزان «موج آبی» در انتخابات، با وعده گسست از گذشته و ایجاد عصری تازه و جسورانه بر پایه پاسخگویی، اصلاحات ساختاری و آرمانهای ترقیخواهانه وارد رقابت شدند. با این حال، آنها فراتر از سخنرانیها و نیتهای خوب، باید با ساختار ریشهدار نظامی، امنیتی و اقتصادیای روبهرو شوند که اساسا برای مقاومت در برابر تغییر، خنثی کردن چالشهای سیاسی و جذب اصلاحطلبان در ساختار قدرت طراحی شده است.
منبع: www.irna.ir

بررسی جنگ علیه ایران در نشست سران آسهآن در مانیل






