چرا انسانهای موفق لزوماً زندگی بهتری ندارند؟
آرتور سی. بروکس، استاد دانشگاه هاروارد، در چارچوب پروژه «شکوفایی انسانی» معتقد است زندگی خوب بر سه عنصر لذتمندی، رضایت و معنا استوار است.

به گزارش تبریز فوری به نقل از باشگاه خبرنگاران جوان، آرتور سی. بروکس، استاد مدیریت و رهبری عمومی در دانشگاه هاروارد است و مطالعات او بر پیوند میان علوم رفتاری و بهزیستی انسانی متمرکز است.
به گزارش باشگاه خبرنگاران جوان، او پیش از ورود به هاروارد، یک دهه ریاست مؤسسه امریکن اینترپرایز را بر عهده داشت و در جوانی نوازنده هورن بود و بعدها به اقتصاد، سیاستگذاری عمومی و علوم اجتماعی روی آورد. پروژه اصلی فکری امروز او «شکوفایی انسانی» با استفاده همزمان از علم، فلسفه و معنویت است.
زندگی خوب؛ فراتر از موفقیت
دغدغه اصلی بروکس در مطالعات اجتماعی، به گفته او پاسخ به این پرسش اساسی است که «برای چه زندگی میکنیم؟» او معتقد است خوشبختی پایدار فقط از افزایش لذت، رفاه، موفقیت یا حتی رضایت از زندگی به دست نمیآید. در چارچوب فکری او، زندگی خوب باید دارای سه عنصر «لذتمندی»، «رضایت» و «معنا» باشد و شاخص «معنا» جایگاهی بنیادین دارد؛ زیرا به زندگی جهت و چرایی میدهد.
بروکس معنای زندگی را ترکیبی از «انسجام»، «هدف» و «اهمیت» میداند: اینکه بتوانیم گذشته و اکنون خود را در روایتی قابل فهم ببینیم، برای آینده جهتی داشته باشیم و احساس کنیم وجودمان برای چیزی فراتر از خودمان اهمیت دارد. نگاه او نقطه مقابل تصور رایجی است که زندگی موفق را با انباشتن دستاوردها تعریف میکند. از نظر او، ممکن است فردی بسیار موفق باشد، درآمد بالا داشته باشد و شغل مطلوبی پیدا کند و همچنان احساس خلأ کند؛ زیرا موفقیت به پرسش «برای چه باید زندگی کرد؟» پاسخ قانعکنندهای ندارد.
هدف و کار معنادار
در تئوری زندگی خوب بروکس، عنصر «هدف» شأنی قابل توجه دارد. به گفته او هدف الزاماً یک نقشه دقیق برای آینده نیست و مهمتر از آن، داشتن جهتی است که فعالیتهای روزمره را به ارزشهای عمیقتر پیوند دهد. به همین دلیل، کار هنگامی بخشی از زندگی خوب میشود که از صرف وسیلهای برای درآمد فراتر رود و با نوعی رسالت یا خدمت پیوند بخورد.
خروج از خودمحوری و نقد زندگی دیجیتال
به گفته بروکس مهمترین بخش دیدگاه او فاکتور «اهمیت» و خروج از زندان خودمحوری است. از نظر او، خانواده، دوستی، عشق، ایمان، هنر، طبیعت و خدمت به دیگران، تجربههایی هستند که به انسان امکان میدهند خودش را جزئی از چیزی بزرگتر ببیند. او عشق را نه صرفاً منبع احساس خوشایند، بلکه نوعی تعهد، مراقبت و پذیرفتن مسئولیت میفهمد. در این تلقی، زندگی خوب الزاماً زندگی آسان یا بیدرد نیست و رنج نیز میتواند زمانی به بخشی از معنای زندگی تبدیل شود که انسان بتواند آن را در داستانی بزرگتر از زندگی خویش جای دهد.
بروکس یکی از منتقدان سرسخت زندگی دیجیتال است. به زعم او، سیلاب دائمی محرکها، سرگرمیها و اعلانها، فرصت سکوت و تأمل را از انسان میگیرد و او را بیشتر به «واکنش» عادت میدهد تا اندیشیدن به چرایی زندگی. از این رو، راز زندگی خوب در اندیشه او، «عمیقتر زیستن» است؛ در ساختن روایتی منسجم از زندگی، داشتن جهتی برای حرکت و تجربه اینکه بودن ما برای دیگری، برای یک ارزش یا برای چیزی فراتر از خودمان اهمیت دارد.
منبع: www.yjc.ir

رژه موتوری جان فدایان از میدان امام خمینی تا گلستان شهدای اصفهان






