پیروزی السید در سنای میشیگان؛ شکست کارزار ترامپ و آیپک

به گزارش تبریز فوری به نقل از ایرنا، عبدالرحمان محمد السید، معروف به عبدل السید، در سوم نوامبر ۲۰۲۶ با شکست مایک راجرز در انتخابات سنای میشیگان کرسی این ایالت را برای دموکرات‌ها حفظ کرد و به نخستین مسلمان منتخب سنای آمریکا تبدیل شد. به گزارش ایرنا، این معادله در رقابت او با مجموعه‌ای از بازیگران سیاسی و مالی به روشنی قابل مشاهده بود.

او در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات با هیلی استیونز، نماینده کنگره و نامزد مورد حمایت بخش‌هایی از تشکیلات سنتی حزب، رقابت کرد؛ رقیبی که از پشتیبانی مالی آیپک و گروه‌های وابسته به آن برخوردار بود. پس از پیروزی در این مرحله نیز، السید با مایک راجرز، نامزد جمهوری‌خواه مورد حمایت دونالد ترامپ، روبه‌رو شد و هدف کارزاری قرار گرفت که علاوه بر مواضع سیاسی، هویت مذهبی او را نیز نشانه گرفته بود.

ابعاد نابرابری در منابع مالی آشکار بود. براساس گزارش واشنگتن‌پست، هزینه تبلیغات مرتبط با استیونز در انتخابات مقدماتی به ۶۴.۷ میلیون دلار رسید، در حالی که این رقم برای السید حدود ۷.۴ میلیون دلار بود. آیپک و گروه‌های وابسته نیز نزدیک به ۳۰ میلیون دلار برای حمایت از استیونز هزینه کردند؛ رقمی که این رقابت را به یکی از مهم‌ترین آزمون‌های نفوذ مالی این لابی تبدیل کرد. با این حال، السید هزینه‌کرد گروه‌های بیرونی را به یکی از محورهای اصلی کارزار خود تبدیل کرد و این پرسش را مطرح کرد که چرا گروه‌های ذی‌نفوذ باید بتوانند با صرف میلیون‌ها دلار بر مسیر رقابت‌ها و تصمیم‌گیری سیاسی در آمریکا تاثیر بگذارند.

نخستین نبرد با آیپک

نخستین نبرد مهم السید در انتخابات مقدماتی و رقابت با هیلی استیونز شکل گرفت. استیونز از حمایت بخش‌هایی از تشکیلات سنتی حزب دموکرات برخوردار بود، اما یکی از مهم‌ترین پشتوانه‌های مالی او، آیپک و گروه‌های وابسته بودند. آسوشیتدپرس در ژوئیه ۲۰۲۶ گزارش داد که آیپک و گروه‌های وابسته نزدیک به ۳۰ میلیون دلار برای حمایت از استیونز هزینه کرده‌اند.

اختلاف مواضع دو نامزد درباره اسرائیل دلیل این حمایت را روشن می‌کرد. السید خواستار توقف کمک‌های نظامی آمریکا به اسرائیل بود و اقدامات این کشور در غزه را نسل‌کشی توصیف می‌کرد. در مقابل، استیونز از روابط نزدیک واشنگتن و تل‌آویو حمایت می‌کرد. گزارش واشنگتن‌پست در پنجم اوت نشان داد مجموع هزینه تبلیغاتی مرتبط با استیونز به ۶۴.۷ میلیون دلار و برای السید حدود ۷.۴ میلیون دلار بود. آکسیوس نیز گزارش داد سوپرپک‌های حامی استیونز برای پنج هفته پایانی ۲۶.۹ میلیون دلار تبلیغات تلویزیونی رزرو کرده بودند؛ در مقابل رقم مشابه برای السید و حامیانش ۲.۱ میلیون دلار بود. با وجود این اختلاف، السید در چهارم اوت نامزدی حزب دموکرات را کسب کرد و پیام او این بود که سیاست آمریکا نباید تحت سلطه سرمایه‌داران بزرگ و لابی‌های قدرتمند باشد.

شکاف در اردوگاه مخالفان و ورود ترامپ

پس از پیروزی السید در مقدماتی، اختلاف میان آیپک و کارزار مایک راجرز اهمیت پیدا کرد. آکسیوس در اوت ۲۰۲۶ گزارش داد نزدیکان راجرز نسبت به حمایت علنی آیپک نگرانی داشتند؛ زیرا معتقد بودند این حمایت می‌تواند به السید امکان دهد انتخابات را به رقابت میان مردم و لابی‌های قدرتمند تبدیل کند.

با آغاز کارزار انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره، جمهوری‌خواهان تلاش کردند او را نامزدی افراطی معرفی کنند و مواضعش درباره اسرائیل و غزه را به مسئله‌ای امنیتی تبدیل کنند. ترامپ نیز شخصا وارد حملات شد و با استفاده از تعابیری مانند «جهادی و تروریست»، هویت اسلامی السید را هدف قرار داد. واشنگتن‌پست در سوم نوامبر ۲۰۲۶ گزارش داد که بیش از یک‌سوم هزینه تبلیغات جمهوری‌خواهان علیه السید به پیام‌هایی با محوریت اسلام، گروه‌های مسلمان، تروریسم و حملات یازدهم سپتامبر اختصاص داشته و مجموع این تبلیغات حدود ۴۶ میلیون دلار بوده است. بر اساس این گزارش، بیش از ۱۶ میلیون دلار توسط صندوق رهبری سنا هزینه شده بود. همچنین صندوق محافظه‌کاران منطقه دریاچه‌های بزرگ بیش از ۸ میلیون دلار برای تبلیغاتی هزینه کرده بود که السید را به اخوان‌المسلمین مرتبط می‌کردند؛ ادعاهایی که به نوشته واشنگتن‌پست، هیچ مدرکی برای اثبات وابستگی او ارائه نشده بود.

چرا السید پیروز شد؟

پیروزی السید حاصل ترکیب چند عامل بود. او برنامه انتخاباتی خود را بر بیمه درمانی همگانی، کاهش هزینه‌های درمان، حمایت از خانواده‌های کم‌درآمد و مقابله با نفوذ شرکت‌های بزرگ در سیاست متمرکز کرد و از این طریق با رای‌دهندگانی ارتباط برقرار کرد که از هزینه‌های درمان و زندگی روزمره ناراضی بودند.

موضع صریح او درباره جنگ غزه نیز از عوامل حمایت جامعه مسلمان و اعراب آمریکا بود. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴، بخشی از اعراب آمریکا در میشیگان به دلیل نارضایتی از سیاست دولت دموکرات جو بایدن در قبال غزه از دموکرات‌ها فاصله گرفته و به ترامپ رای داده بودند، اما ادامه حمایت دولت ترامپ از اسرائیل و ناامیدی از وعده‌های او زمینه تغییر دوباره بخشی از این آرا را فراهم کرد.

شبکه داوطلبان مزیت مهم دیگر بود. آسوشیتدپرس گزارش داده بود کارزار او در مقدماتی به حدود ۱۲ هزار داوطلب متکی بود و در ۱۱۰ شهر میشیگان برنامه برگزار کرده بود. حمایت برنی سندرز و الکساندریا اوکاسیو-کورتز نیز موقعیت او را تقویت کرد؛ جریانی که در موضوعاتی مانند بیمه درمانی، عدالت اقتصادی، مالیات ثروتمندان و محدود کردن کمک‌های نظامی به اسرائیل با او هم‌پوشانی داشت.

حملات به هویت اسلامی او در ایالتی با جمعیت بزرگ مسلمانان و اعراب نتیجه معکوس داشت و بخشی از رای‌دهندگان آن را تلاشی برای منحرف کردن توجه مردم از مسائل اقتصادی دانستند. یکی از نشانه‌های تغییر، نتایج دیربورن بود؛ شهری که یکی از مراکز اصلی جمعیت اعراب در آمریکا محسوب می‌شود. در ۲۰۲۴ ترامپ در این شهر پیروز شده بود، اما در انتخابات سنا السید عملکرد بسیار قدرتمندی داشت. با این حال پیروزی او تنها به دیربورن وابسته نبود و به حمایت رای‌دهندگان دیترویت، جوانان، جریان مترقی و بخشی از حومه‌های مهم میشیگان نیاز داشت.

فراتر از یک کرسی سنا

در سوم نوامبر ۲۰۲۶ پیروزی السید اعلام شد. ترامپ شخصا در کارزار علیه او مشارکت کرده بود، شبکه‌های مالی جمهوری‌خواه هزینه‌های سنگینی برای تبلیغات منفی اختصاص داده بودند و حتی بخشی از دموکرات‌های مخالف السید نیز از راجرز حمایت کرده بودند، اما این ائتلاف نتوانست مانع پیروزی او شود.

این انتخابات نشانه‌ای از تغییرات درون حزب دموکرات و تحول نگرش بخشی از جامعه آمریکا درباره سیاست اسرائیل بود. جنگ غزه اختلاف بر سر ادامه حمایت نظامی و سیاسی واشنگتن از تل‌آویو را به یکی از موضوعات مناقشه‌برانگیز سیاست داخلی آمریکا تبدیل کرد. السید توانست مخالفت با کمک‌های نظامی به اسرائیل را با مطالبات اقتصادی و اجتماعی پیوند بزند و پایگاه خود را از جامعه مسلمان و عرب‌آمریکایی فراتر ببرد.

پیام سیاسی پیروزی او این بود که پول می‌تواند تبلیغات بخرد و لابی‌ها می‌توانند بر ساختار سیاسی نفوذ کنند، اما هیچ‌کدام تضمین نمی‌کنند که رای‌دهندگان مطابق خواست صاحبان قدرت تصمیم بگیرند. شاید کنایه‌آمیزترین بخش در سخنرانی پیروزی نمایان شد؛ جایی که او خطاب به جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، گفت: «جی‌دی، حبیبی! چه تناقض شیرینی که طبق قانون اساسی، تو موظفی در ماه ژانویه سوگند ورود من به سنا را ادا کنی.» او سپس خطاب به دونالد ترامپ افزود: «می‌دانم که در تلفظ نام من مشکل داری؛ بنابراین بعد از آنکه ونس در ژانویه سوگند مرا ادا کرد، می‌توانی به سادگی مرا سناتور صدا کنی.» این کنایه پاسخی به کارزاری بود که در آن نام و هویت مذهبی او یعنی «محمد» بارها به ابزار حمله سیاسی تبدیل شده بود.