همه در ایام فاطمیه سراغ صاحب عزا را می‌گیرند

به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای مرکز ایلام؛ حال و هوای این گزارش با طبق معمول‌ها فرق دارد؛ این بار دل قلم به دست شده و همان ابتدای گزارش تا پهلوی نام مادر قرار گرفت، شکست. در ایام فاطمیه مراسم ختم و روضه مادر برپا شده و در این مجالس دل ناخودآگاه دنبال صاحب عزا می‌گردد تا این مصیبت بزرگ را که به وسعت تاریخ است به او تسلیت بگوید.

خانه محزون علی و وداع با مادر

در این گزارش خانه محزون علی تصور شده است؛ وقتی که زینب، حسن و حسین روی مادر افتاده‌اند و شانه‌های کوچکشان برای غم بزرگ وداع با مادر و یتیمی، تاب و توان ندارد. مادری که باید شبانه کفنش کنند و حتی گریه‌ها و عزاداریشان هم بی سر و صدا باشد. حسین، کفن مادر را می‌بوید و می‌بوسد؛ همان کودکی که بعدها بی‌کفن، دفن می‌شود.

اشک‌های تنهایی و سوز قرن‌ها

در ادامه آمده است که جای خالی بزرگ مادر همه جا را پر کرده و تازه شروع تنهایی و اشک‌های داغ علی است که در سکوت سرد خانه‌اش ریخته می‌شود؛ اشک‌هایی که در دل شب، بی تکیه کردن بر شانه محرمی، درون چاه می‌ریزد. در این گزارش آمده است که حالا علی هر وقت که به در نگاه می‌کند، دلش می‌سوزد. همچنین آمده است که قرن‌هاست از این قصه جان‌سوز می‌گذرد بدون این که ذره‌ای از سوز آن کم شده باشد و قرن‌هاست که تقویم یاد آن را زنده می‌کند و مجلس‌های عزا گرفته می‌شود.

چشم‌انتظاری صاحب عزا در ایام فاطمیه

نویسنده خطاب به تنها زائر مزار گمنام بانوی بی‌نشان، مهدی فاطمه، می‌نویسد: «کاش می‌آمدی، آقا!» و در ادامه می‌آورد: «کاش بودی و با هم سر مزار مادر می‌رفتیم و اشک می‌ریختم.» در پایان این گزارش آمده است که شما در تنهایی سوگواری می‌کنید و ما در میان جمع، بدون شما تنها و عزاداریم و چشم همه دل‌ها به دستان توست. نویسنده در پایان می‌نویسد: «برای چشم‌های منتظر دل‌ها؛ همین فاطمیه، ظهور کن!» نویسنده این گزارش زهرا پوراسماعیل است.