نگاهی به نمایش «تهران، پاریس، تهران / پل»؛ ضرورت عبور
نمایش «تهران، پاریس، تهران / پل» به کارگردانی سعید دشتی، قصه بازگشت انسانی را روایت میکند که گمان میکند فرصت زندگی را از دست داده است. «پل» در این اثر استعارهای از امکان پیوند و عبور معرفی شده است.

به گزارش تبریز فوری به نقل از عصر ایران، نمایش «تهران، پاریس، تهران / پل» به کارگردانی سعید دشتی، روایتی است از عبور؛ عبور از زندان به صحنه، از نفرت به عشق و از گذشتهای تلخ به امکان دوباره زیستن. در هسته داستانی این اثر، قصه بازگشت انسانی روایت میشود که گمان میکند فرصت زندگی را از دست داده است، اما هنوز میتواند به خود، به دیگری و به جهان پیرامونش بازگردد.
به گزارش عصر ایران به قلم امیر صدرا صیام، «پل» در این معنا صرفاً عنوانی برای یک نمایش نیست، بلکه استعارهای از امکان پیوند و عبور است؛ پلی میان گذشته و آینده، انزوا و ارتباط، شکست و امید.
پل و نسبت آن با زیست معاصر
اهمیت چنین روایتی را باید در نسبت آن با زیست ایرانی معاصر جُست. در جامعهای که تجربه گسست، تعلیق، ناکامی و فرسودگی عاطفی به بخشی از واقعیت روزمره آن تبدیل شده است، این مضمون معنایی ویژه پیدا میکند.
بسیاری از آدمها، به تعبیری، در زندان تجربههای خود گرفتارند؛ زندانی که الزاماً میله و دیوار ندارد، بلکه از خاطرات تلخ، خشمهای انباشته، فرصتهای ازدسترفته و رابطههای گسسته ساخته شده است. از این منظر، «پل» را میتوان فراتر از یک قصه فردی، روایتی درباره وضعیت انسان معاصر دانست، انسانی که برای ادامه دادن، ناگزیر از مواجهه با گذشته و عبور از آن است.
بازگشت و عبور از نفرت به عشق
یکی از وجوه قابل تأمل نمایش، تأکید بر امکان بازگشت است. بازگشت در اینجا صرفاً به معنای برگشتن به یک مکان یا موقعیت پیشین نیست؛ نوعی بازسازی خویشتن و بازیابی امکان زندگی است. در روزگاری که ناامیدی و احساس بنبست، افق روانی و اجتماعی بسیاری از افراد را محدود کرده، چنین مضمونی واجد معنایی فراتر از یک پیام اخلاقی یا انگیزشی است.
«پل» یادآوری میکند گذشته، با همه زخمها و شکستهایش، نباید به سرنوشت قطعی انسان تبدیل شود. شاید نتوان آنچه را ازدسترفته بازگرداند، اما میتوان نسبت تازهای با زندگی برقرار کرد.
از این منظر، حرکت از نفرت به عشق نیز صرفاً یک تحول عاطفی نیست و میتوان آن را استعارهای از ضرورت عبور از چرخه خشونت، کینه و انجماد رابطهها دانست. عشق در اینجا بیش از آنکه مفهومی رمانتیک باشد، نوعی ظرفیت انسانی برای دوباره دیدن دیگری و پذیرش امکان ارتباط است. پل، برخلاف دیوار، راه عبور میسازد و همین انتخاب استعاری، با اکنونیت ما نسبتی معنادار برقرار میکند.
بازی امیر جعفری و زیباییشناسی صحنه
در کنار ظرفیتهای داستانی و مضمونی، بازیهای خوب از امتیازهای اجرای نمایش است؛ بهویژه امیر جعفری که با تسلط و توانایی در انتقال ظرایف عاطفی نقش، به شخصیت خود جان میبخشد. بازی او از جنس اغراقهای بیرونی نیست، بلکه بر انتقال تدریجی تنشها و تجربههای درونی استوار است و باعث میشود مخاطب بتواند با موقعیت شخصیت ارتباط برقرار کند و تحول او را باور کند.
صحنهپردازی و طراحی بصری نیز از دیگر نقاط قوت نمایش است. زیباییشناسی اجرا، بهخصوص در استفاده از نور و رنگ، به شکلگیری فضای عاطفی و جهان نمایشی اثر کمک میکند. نور در اینجا تنها ابزاری برای روشن کردن صحنه نیست، بلکه در ساختن حسوحال موقعیتها و برجسته کردن لحظات دراماتیک نقش دارد و این هماهنگی میان بازی، میزانسن و عناصر بصری، به اجرا کیفیتی چشمنواز داده است.
«تهران، پاریس، تهران / پل» را میتوان نمایشی درباره ضرورت عبور در روزگار گسست دانست؛ عبور از زندانهای بیرونی و درونی، از گذشتهای که هنوز بر اکنون سایه انداخته و از نفرتی که امکان زندگی را محدود میکند. ارزش چنین روایتی در این است که امید را نه به شکل یک وعده سادهانگارانه، بلکه بهمثابه امکانی انسانی و دشوار پیش میکشد و تماشاگر را به تأمل درباره زندگی خودش دعوت میکند.
منبع: www.asriran.com

آموزش تراش سنگهای قیمتی به سربازان سیستان و بلوچستان در زاهدان






