نشست شنژن: چین ایران را به آمریکا نخواهد فروخت
دونالد ترامپ، شی جینپینگ و ولادیمیر پوتین در حاشیه اجلاس APEC در شنژن چین نخستین نشست سهجانبه رهبران آمریکا، چین و روسیه را برگزار کردند. پروفسور پل پیلار میگوید این نشست بیشتر نمایش بود و چین از گرفتار شدن آمریکا در جنگ با ایران ناراضی نیست.

به گزارش تبریز فوری به نقل از تابناک، دونالد ترامپ، شی جینپینگ و ولادیمیر پوتین روز پنجشنبه، در حاشیه اجلاس همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوسیه (APEC)، در شهر شنژن چین، در نخستین نشست سهجانبه رهبران آمریکا، چین و روسیه گرد هم نشستند.
شی جینپینگ در سخنان آغازین خود گفت: «تعامل مثبت میان ما اختیاری نیست، بلکه ضرورتی اجتنابناپذیر است.» ترامپ نیز گفت این سه کشور در موقعیتی منحصربهفرد قرار دارند تا دشوارترین مسائل جهان، از جمله کاهش زرادخانههای هستهای جهان، را حلوفصل کنند.
سه کشور اعلامیه مشترک چهاربندی با عنوان «اعلامیه سران آمریکا، روسیه و چین در مسیر صلح» منتشر کردند. در این اعلامیه رهبران سه کشور بر موارد زیر تأکید کردند:
۱. اصلاح سازمان ملل متحد.
۲. افزایش تولید و عرضه فرآوردههای نفتی پالایششده بهمنظور تأمین منافع همه کشورها.
۳. حمایت از اصل رضایت دولتها و احترام به مصونیت مقامات دولتی.
۴. انجام گفتوگو درباره کاهش خطرات هستهای و جلوگیری از اشاعه سلاحهای هستهای.
پروفسور پل پیلار، استاد دانشگاه جورج تاون آمریکا، یکی از سردبیران نشریه نشنال اینترست و عضو ارشد مرکز تحقیقات امنیتی دانشگاه جورج تاون و نیز مرکز سیاستهای امنیتی ژنو است. وی در سال ۲۰۰۵ پس از ۲۸ سال فعالیت در جامعه اطلاعاتی ایالات متحده از سازمان اطلاعات مرکزی بازنشسته شد. مناصب ارشد دولتی او شامل افسر اطلاعات ملی خاورنزدیک و آسیای جنوبی، رئیس واحدهای تحلیلی در CIA در حوزههای خاورنزدیک، خلیج فارس و آسیای جنوبی، معاون رئیس مرکز ضد تروریستی و دستیار اجرایی مدیر اطلاعات مرکزی بوده است. او همچنین در شورای اطلاعات ملی به عنوان یکی از اعضای اصلی گروه تحلیلی آن فعالیت میکرد و کهنهسرباز جنگ ویتنام و افسر بازنشسته ارتش ایالات متحده است. پیلار در گفتگو با تابناک درباره این نشست سخن گفت.
نشست شنژن: نمایش یا همکاری راهبردی؟
پیلار میگوید این نشست عمدتاً فرصتی برای گرفتن عکسهای تبلیغاتی و نمایش نمادین قدرت بود؛ موضوعی که در محتوای بسیار اندک بیانیه پایانی آن نیز منعکس شد. شی جینپینگ از این تصویر سود برد که خود را رهبر و میزبان نشستی نشان دهد که دو قدرت حاضر در آن، همان ابرقدرتهای دوران جنگ سرد بودند. پوتین نیز از این دیدار بهره برد تا نشان دهد که روسیه، با وجود مشکلات و گرفتاریهایش، همچنان در سطح دو کشور قدرتمند جهان امروز قرار دارد. ترامپ هم فرصتی یافت تا با وجود تمام مشکلات داخلی خود، چهرهای دولتمردانه از خویش به نمایش بگذارد. بهسختی میتوان به نتیجهای از این نشست اشاره کرد که بتوان آن را مصداق همکاری راهبردی یا مدیریت اختلافات میان این قدرتها دانست.
ایران و تفاهم واشنگتن–پکن
پیلار میگوید با وجود آنکه ایالات متحده و چین در زمینه صادرات انرژی از خلیج فارس تا حدودی منافع مشترکی دارند، شکلگیری تفاهمی واقعی میان این دو قدرت درباره نحوه مواجهه با ایران بعید به نظر میرسد. چین یکی از شریانهای حیاتی ایران برای مقابله با محاصره آمریکا محسوب میشود. افزون بر این، چین از گرفتار شدن ایالات متحده در باتلاق ناشی از جنگ با ایران ناراضی نیست؛ زیرا این وضعیت، از جمله، موجب میشود بخشی از نیروهای نظامی آمریکا از امکان مقابله با چین در منطقه شرق آسیا و اقیانوس آرام منحرف شوند.
تنگه هرمز و اهرم ژئوپلیتیکی ایران
پیلار میگوید همانطور که پیشتر اشاره شد، اختلافات در سایر مسائل، بهویژه میان چین و ایالات متحده، مانع از شکلگیری جبههای متحد میان کشورهایی شده است که در زمینه صادرات بدون مانع نفت از طریق تنگه هرمز منافع مشترکی دارند. این واقعیت به نفع ایران تمام میشود؛ زیرا تهران در برابر اقداماتی که برای مختل کردن کشتیرانی در این تنگه انجام میدهد، با مخالفانی مواجه نیست که در قالب یک جبهه متحد عمل کنند. با این حال، موضوع مربوط به این وضعیت و چگونگی حلوفصل نهایی آن، همچنان در درجه نخست، هرچند نه بهطور انحصاری، مسئلهای دوجانبه میان ایران و ایالات متحده است.
آینده نظم بینالمللی
پیلار میگوید ایده تقسیم جهان به حوزههای نفوذ و سلطه جمعی این سه قدرت بر سایر کشورها، همان تصوری است که ترامپ از روابط بینالملل دارد و روسیه و چین نیز با خشنودی با این ایده همراهی میکنند. این موضوع خبر بدی برای سایر کشورها و همچنین برای نظم بینالمللیای است که تاکنون آن را میشناختهایم؛ بهویژه از آن جهت که این سهگانه قدرت شامل دو حکومت اقتدارگرا (چین و روسیه) و یک فرد با گرایشهای اقتدارگرایانه و جاهطلبی برای دستیابی به قدرت خودکامه (ترامپ) است. با این حال، در برابر این تصور مقاومتهایی شکل خواهد گرفت؛ قطعاً از سوی کشورهای اروپایی و همچنین از جانب کشورهای آسیایی که نمیخواهند بخشی از حوزه نفوذ انحصاری چین یا ایالات متحده باشند. در آینده، هیچ مرکز واحدی برای دیپلماسی جهانی وجود نخواهد داشت. چین آشکارا در مقایسه با حتی چند سال پیش از نفوذ بیشتری برخوردار شده است و ایالات متحده نیز، بهویژه پس از سالها ریاستجمهوری ترامپ، نفوذی کمتر از گذشته دارد.
منبع: tabnak.ir

لیبرمن: ضرورت فوری برای حمله به ایران وجود ندارد






