نبویان و سیاست «مانعسازی» در دیپلماسی کشور
محمود نبویان، نماینده تهران در مجلس و عضو کمیسیون امنیت ملی، بهعنوان یکی از جدیترین منتقدان تعامل دیپلماتیک با ایالات متحده معرفی شده و نقش او بهعنوان بازیگر «مانعساز» تحلیل میشود.

به گزارش تبریز فوری به نقل از عصر ایران، محمود نبویان، نماینده تهران در مجلس و عضو کمیسیون امنیت ملی، در سالهای اخیر به یکی از صریحترین و جدیترین منتقدان هرگونه تعامل دیپلماتیک با ایالات متحده بدل شده است. به گزارش عصر ایران، تحلیل رفتار سیاسی وی نشان میدهد که جایگاه او نه در قامت یک مذاکرهکننده رسمی، بلکه در نقش یک بازیگر «مانعساز» تعریف میشود که با بهرهگیری از ابزارهای رسانهای و فشار سیاسی، روایتهای حاکم بر فضای عمومی را هدایت میکند.
از «نقش میت» تا اثرگذاری بر ادراک عمومی
خود وی در اظهاراتی، نقش خویش را به «نقش میت» تشبیه کرده است؛ اما واقعیت کنشگری او نشان میدهد که وزن سیاسیاش فراتر از یک نظارهگر ساده بوده و مستقیما بر ادراک عمومی و مسیر دیپلماسی کشور اثرگذار است.
مذاکره «خسارت محض» و سیاسیکردن مذاکرات
نبویان با صراحت اعلام کرده است که «ورود به هرگونه مذاکره با آمریکا، خسارت محض است». این دیدگاه، فراتر از یک نقد سیاسی، یک استراتژی انسداد توصیف شده است. او با تقلیل مسئله هستهای به یک «خطای راهبردی» و اصرار بر عدم خروج از خطوط قرمز ایستا، عملا هرگونه امکان انعطاف یا دادوستد دیپلماتیک را که لازمه ذاتی رسیدن به توافق است، از میان میبرد.
نقد غیرمستند او نسبت به تفاهمنامههای بینالمللی و درخواست برای حذف «اصحاب برجام» از تیم مذاکراتی، نشان از سیاسیکردن فرآیند تخصصی مذاکرات دانسته شده است؛ رویکردی که هدف آن نه تقویت منافع ملی، بلکه حذف جریانهای معتدل و یکدستسازی پرهزینه در تیم مذاکرهکننده عنوان شده است. وی با استفاده از جایگاه پارلمانی و نفوذ رسانهای خود، فرآیند مذاکرات را با چالشهای جدی مواجه کرده است.
پیامد سیاست «مانعسازی»
خروجی نهایی سیاست «مانعسازی» نبویان، تداوم تحریمهای کمرشکن، فشار مستمر بر معیشت مردم و انزوای دیپلماتیک کشور عنوان شده است. در حالی که حل چالشهای کلان کشور نیازمند دیپلماسی واقعگرایانه و هوشمندانه دانسته میشود، این مواضع با تحمیل هزینههای سنگین، عملا مانع از دستیابی به یک توافق عزتمندانه میشود.
ترکیب رفتارهای او در سطوح پارلمانی، رسانهای و درونحکومتی، به یکی از عوامل اصلی ایجاد سد در برابر به نتیجه رسیدن مذاکرات بدل شده است. مهمترین پیامد این سیاست، هزینه گزافی است که ملت ایران در سایه تداوم تحریمها و عدم حل مناقشات بینالمللی پرداخت میکند. در نهایت، تاریخ سیاسی کشور قضاوت خواهد کرد که آیا این رویکرد مانعساز، در خدمت منافع ملی بوده یا تنها ضامن حفظ موقعیت جریانی حامیان آن.
منبع: www.asriran.com

تکمیل پروژههای نیمهتمام، اولویت سفر رئیسجمهور به فارس






