محکومیت میانمار به نسلکشی علیه روهینگیا در دیوان لاهه
دیوان بینالمللی دادگستری این هفته دولت میانمار را به نسلکشی علیه روهینگیا محکوم کرد. گزارش گاردین روایت پناهندگانی را بازگو میکند که از میانمار به بنگلادش گریختهاند.

گالری تصویری
۴ تصویربه گزارش تبریز فوری به نقل از ایرنا، بازماندگان از جاری شدن خون در رودخانهها و روستاهای در حال سوختن میگویند که این نشانهها هشداری فوری برای فرار از خانههایشان بوده است. دود برخاسته از روستاها برای روهینگیاییها نشانه این بود که روستای همسایه مورد حمله قرار گرفته و روستای بعدی، روستای آنها خواهد بود. در جاهای دیگر، اجساد را از آب بیرون میکشیدند، مراسم تدفین سریعی انجام میدادند و سپس فرار میکردند.
حکم بیسابقه دیوان بینالمللی دادگستری
گاردین در گزارشی نوشت که آنچه در جریان فرار از میانمار، سفری از میان جنگلها و تپهها و رودخانهها در حالی که بارانهای موسمی آنها را در بر میگرفت، اتفاق افتاد، شاکله کلیدی حکمی بود که این هفته در دادگاه لاهه صادر شد مبنی بر اینکه دولت میانمار نسلکشی علیه روهینگیا انجام داده است.
دیوان بینالمللی دادگستری (ICJ) برای نخستین بار در تاریخ این دیوان، به طور رسمی یک دولت را به نسلکشی محکوم کرد. این دیوان اعلام کرد که گفتن اینکه آنها با پاکسازی قومی مواجه شدهاند کافی نیست، در حالی که نظامیان میانمار حتی کسانی را که سعی داشتند فرار کنند نیز کشتهاند و میانمار در تلاش بود تا این گروه را به عنوان یک ملت نابود کند.
روایت فرار از میانمار
پناهندگان، از مکانهایی مانند تولا تولی میآمدند، جایی که هزاران نفر جمعآوری، کشته و در گورهای دستهجمعی دفن شده بودند و در روستاهای دیگر، مردان توسط نیروهای امنیتی دستگیر و کشته میشدند. بسیاری از بازماندگان از حمله به روستای خودشان فرار کرده بودند، اما شاهد کشته شدن بستگانشان در روستاهایی بودند که به آنجا پناه برده بودند.
زندگی در اردوگاههای بنگلادش
حدود یک دهه بعد، بیشتر روهینگیاییهایی که در سال ۲۰۱۷ وارد اردوگاهها در بنگلادش شدند، در این اردوگاهها باقی ماندهاند و به کسانی پیوستهاند که از اوایل دهه ۱۹۹۰، پس از فرار از عملیات نظامی قبلی و آزار و اذیت روزافزون نظامیان میانماری، در آنجا بودهاند.
حکم دیوان بینالمللی دادگستری در زمانی بسیار سخت برای پناهندگان روهینگیا صادر شده است، سالی که در آن صدها نفر در تلاش برای فرار از اردوگاههای پناهندگان در دریا جان خود را از دست دادهاند و کشورهایی مانند مالزی و هند درباره بازگرداندن روهینگیا به میانمار مذاکره کردند و فعالان روهینگیا امیدوارند که این حکم به این وضعیت پایان دهد.
پناهندگان روهینگیا هنوز در پناهگاههای شکنندهای که از بامبو و برزنت ساخته شده است زندگی میکنند و در این مدت از حق ترک اردوگاهها، کار یا تحصیل محروم هستند.
داستانهای بازماندگان تولا تولی
در زیر برخی از داستانهای روهینگیاییهایی که در سال ۲۰۱۷ از تولا تولی و مناطق اطراف آن فرار کرده و به بنگلادش رسیدهاند، آمده است.
ممتاز بیگم به یاد میآورد که چگونه نیروهای میانمار شوهر و فرزندانش را کشته و سپس در مقابل تنها فرزند بازماندهاش به او تعرض کردهاند. زنی که در پشت نشسته بود با این روایت ممتاز بیگم کاملاً آشنا بود. نه به این خاطر که قبلاً آن را شنیده بود، بلکه آن را تجربه کرده بود؛ دلدار بیگم دقیقاً همان خشونتی را که خواهرش در روستایشان، تولا تولی، تجربه کرده بود، تجربه کرده بود. در واقع، آنها ماهها فکر میکردند که دیگری مرده است تا اینکه متوجه شدند هر دو به بنگلادش رسیدهاند و در قسمتهای مختلف اردوگاه زندگی میکنند. هر کدام فقط یک دختر زنده داشتند که هر دو جای زخمهای مشابهی در پشت سرشان داشتند.
انورا بیگم پیش از این دو بار به عنوان پناهنده در بنگلادش زندگی کرده است؛ یک بار در کودکی در سال ۱۹۷۸ و بار دیگر در اوایل دهه ۱۹۹۰، به عنوان مادر جوانی که پسرش را در یک فصل بارانی در یک چادر سست و بیدوام به دلیل بیماری تنفسی از دست داده بود. وقتی انورا مجبور به بازگشت به میانمار شد، با اینکه آزار و اذیتی که از آنجا گریخته بود هنوز متوقف نشده بود، با خودش قسم خورد که دیگر هرگز پناهنده نشود. وی وقتی رودخانه کنار روستایش را پر از اجساد شناور از تولا تولی دید، سوگندش را شکست. شوهرش ابتدا تا جایی که میتوانست اجساد را از رودخانه بیرون کشید تا دفن کند و سپس آنها مقداری از وسایلشان را جمع کردند و به سمت غرب، به سمت رودخانه ناف در مرز بنگلادش حرکت کردند. برای عبور از این رودخانه، وی تمام طلای خود را که معادل ۲۰۰ دلار آمریکا (۱۵۰ پوند) بود، به یک قایقران بنگلادشی تحویل داد.
افراد مسن نیز از حملات ارتش میانمار در امان نبودند. نور عالم، مانند بسیاری دیگر، در سفر به بنگلادش باید بر دوش فرزندانش حمل میشد. ورود عالم به بنگلادش چهارمین باری بود که او به عنوان پناهنده در آنجا اقامت داشت. وی اولین بار در جریان عملیات نظامی در دهه ۱۹۵۰، زمانی که بنگلادش هنوز یک کشور مستقل نبود، از میانمار که تا سال ۱۹۸۹ با نام برمه شناخته میشد اخراج شد.
جنایتهای ارتش میانمار علیه مسلمانان روهینگیا بیش از ۷۰ سال است که ادامه دارد و ترس و وحشت همچنان در چهره بازماندگان و پناهندگان دیده میشود. تنها امید آنها، حکم محکومیت دادگاه بینالمللی علیه نسلکشی دولت میانمار است تا شاید بخشی از دردهای آنها را تسلی بخشد.
منبع: www.irna.ir

گرفتاری صدها نفر در برف و کولاک در فوکوشیمای ژاپن









