فرش کردستان جهانی است، بافنده‌اش بی‌حمایت؛ تعاون چه کرده است؟

به گزارش تابناک، فرش دستباف کردستان یکی از شناخته‌شده‌ترین ظرفیت‌های فرهنگی، اقتصادی و هنری این استان است؛ صنعتی که نام فرش بیجار و سنندج را در سطح ملی و بین‌المللی مطرح کرده و حاصل سال‌ها هنر، تجربه و ظرافت دستان بافندگانی است که بخش قابل توجهی از آنان را زنان خانه‌دار تشکیل می‌دهند.

شهرت جهانی و نگرانی از آینده

پشت شهرت جهانی این هنر اصیل، واقعیتی نگران‌کننده وجود دارد؛ واقعیتی که از کاهش رغبت و انگیزه بافندگان برای ادامه فعالیت حکایت می‌کند. در صورت بی‌توجهی به این شرایط، دور از انتظار نیست در سال‌های آینده فرش دستباف کردستان به جای آنکه همچنان یک صنعت زنده و درآمدزا باشد، به خاطره‌ای نوستالژیک از گذشته تبدیل شود.

مطالبه شفافیت و بیمه بافندگان

پرسش اساسی این است که چرا صنعتی با چنین پیشینه و ظرفیتی باید برای ادامه حیات خود با ابتدایی‌ترین مشکلات حمایتی دست‌وپنجه نرم کند؟ دستگاه‌های متولی، به‌ویژه اداره‌کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان کردستان و نهادهای تابعه، باید به‌صورت شفاف اعلام کنند در سال‌های اخیر چه برنامه‌ها، تسهیلات و بسته‌های تشویقی مشخصی برای حمایت از بافندگان فرش دستباف اجرا کرده‌اند و خروجی این اقدامات چه بوده است؟ یکی از مهم‌ترین مطالبات بافندگان، برخورداری از بیمه تأمین اجتماعی است؛ موضوعی که می‌تواند حداقل امنیت شغلی و اجتماعی را برای فعالان این حوزه، به‌ویژه زنان خانه‌دار، فراهم کند، اما مسیر برخورداری از همین حمایت اولیه نیز برای بسیاری از بافندگان با موانع و دشواری‌های متعدد همراه است.

جهانی شدن در گرو حمایت واقعی

وقتی یک بافنده برای برخورداری از حداقل حمایت بیمه‌ای با مشکلات متعدد مواجه است، چگونه می‌توان از توسعه این صنعت، افزایش تولید و حضور قدرتمند در بازارهای جهانی سخن گفت؟ حفظ صنعت فرش دستباف صرفاً با برگزاری جلسات، بیان ظرفیت‌های تاریخی و تکرار ادعاهایی درباره جهانی شدن فرش کردستان محقق نمی‌شود. جهانی شدن زمانی معنا پیدا می‌کند که بافنده به‌عنوان اصلی‌ترین حلقه زنجیره تولید، از حمایت‌های واقعی برخوردار باشد و برای ادامه فعالیت خود انگیزه و امنیت اقتصادی داشته باشد.

باید قدر بافندگان فرش دستباف را دانست و برای حفظ این سرمایه انسانی و هنری، مشوق‌های مؤثر در نظر گرفت و به جای انتظار برای استمرار فعالیت آنان با حداقل امکانات، زمینه ماندگاری و رونق این حرفه را فراهم کرد. در بسیاری از کشورهای صاحب صنعت و هنر، حفظ میراث تولیدی و صنایع بومی با سیاست‌های حمایتی و مشوق‌های اقتصادی دنبال می‌شود. فرش کردستان پیش از آنکه یک محصول صادراتی یا نماد تبلیغاتی برای معرفی استان باشد، حاصل هنر و زحمت بافندگانی است که امروز بیش از هر زمان دیگری به حمایت نیاز دارند. مسئولان و دستگاه‌های متولی باید به این مطالبه پاسخ دهند: اگر بافندگان فرش دستباف از ابتدایی‌ترین حمایت‌ها محروم باشند، ادعای جهانی شدن فرش کردستان بر چه مبنایی مطرح می‌شود؟