غلامرضا جمشیدی و برند نوآوری؛ اعتبار شخصی یا جایگاه نوری؟

به گزارش تبریز فوری به نقل از عصر ایران، غلامرضا جمشیدی، مدیرعامل پتروشیمی نوری، در یادداشتی در دی‌ماه ۱۴۰۴ سه مفهوم را محور نگاه مدیریتی خود معرفی کرد: نوآوری، ساخت داخل و سرآمدی پایدار. کنار هم قرار گرفتن این واژه‌ها تصویری از مدیری می‌سازد که می‌خواهد با توسعه فناوری و اتکا به توان داخلی شناخته شود.

جمشیدی، به گزارش عصر ایران، از آبان ۱۴۰۳ مدیریت نوری را بر عهده دارد، شرکتی مهم در زنجیره محصولات آروماتیکی پتروشیمی. پیش از آن در حوزه بازرگانی پتروشیمی شازند فعالیت کرده و مدیرعاملی پتروشیمی‌های پردیس و هنگام را در کارنامه داشته است. در دوره مدیریت او در هنگام، واحد آمونیاک این مجتمع نیز به تولید رسید.

هویت برند در برابر تصویر برند

در برندینگ، «هویت برند» با «تصویر برند» تفاوت دارد. هویت، ویژگی‌هایی است که فرد می‌خواهد با آنها شناخته شود و تصویر، برداشتی است که دیگران واقعا از او دارند. جمشیدی در سخنان و مطالب منتشرشده به بومی‌سازی فناوری، همکاری با شرکت‌های دانش‌بنیان، تحول دیجیتال و اهمیت سرمایه انسانی توجه نشان داده است. تکرار این موضوعات، روایت نسبتا منسجمی از یک مدیر توسعه‌گرا به دست می‌دهد.

ارزش این روایت به «اصالت برند» وابسته است؛ یعنی سازگاری میان ارزش‌های اعلام‌شده و رفتار واقعی. اگر نوآوری شعار اصلی یک مدیر است، باید در انتخاب پروژه‌ها، پذیرش ایده‌های تازه و حل مسائل تولید دیده شود. اگر از سرمایه انسانی سخن می‌گوید، کارکنان باید آن را در فرصت‌های پیشرفت، امنیت شغلی و شیوه مدیریت تجربه کنند.

پروژه‌ها و سهم مدیریت کنونی

پتروشیمی نوری در دوره مدیریت او اخبار مختلفی درباره توسعه فناوری و تکمیل پروژه‌ها منتشر کرده است. یکی از نمونه‌ها پروژه تولید گازوئیل یورو ۶ است که خبر ورود آن به مرحله تولید در شهریور ۱۴۰۵ منتشر شد. چنین پروژه‌ای می‌تواند نشانه‌ای از توان سازمان برای پیگیری طرح‌های پیچیده و ارتقای کیفیت محصول باشد. با این همه اجرای آن از سال ۱۳۹۹ آغاز شده بود، یعنی چند سال پیش از مدیرعاملی جمشیدی.

اعتبار مدیرعامل با اعتبار سازمان پیوند دارد، اما این دو یکی نیستند. مدیر فعلی می‌تواند در رفع موانع و به نتیجه رساندن پروژه‌ای قدیمی نقش داشته باشد، بی‌آنکه آغاز و تمام دستاورد آن را به خود نسبت دهد. توضیح دقیق سهم مدیریت کنونی و به‌رسمیت‌شناختن نقش مدیران پیشین و کارکنان، اعتبار حرفه‌ای را باورپذیرتر می‌کند.

شرایط دشوار، شفافیت و سرمایه انسانی

نوری در سال ۱۴۰۵ با محدودیت‌هایی در تأمین خوراک و خدمات جانبی مواجه شد که در مقاطعی بر تولید اثر گذاشت. هم‌زمان، گزارش‌های مالی از رشد ارزش فروش حکایت داشتند. این دو واقعیت متناقض نیستند. افزایش قیمت محصولات، تغییر نرخ ارز و فروش از موجودی می‌تواند درآمد را بالا ببرد، حتی زمانی که تولید با مانع روبه‌روست.

رشد درآمد را نباید بی‌درنگ به افزایش بهره‌وری یا تصمیم‌های شخص مدیرعامل نسبت داد، همان‌طور که نمی‌توان مشکلاتی را که بخشی از آنها بیرون از اختیار شرکت است، بدون بررسی به ضعف مدیرعامل تعبیر کرد. از منظر برند شخصی، شفافیت درباره دشواری‌ها گاه بیشتر از یک خبر موفقیت به اعتماد کمک می‌کند.

بخش دیگری از روایت جمشیدی به کارکنان مربوط است. او آنها را از مهم‌ترین دارایی‌های نوری دانسته و در شهریور ۱۴۰۵ گفته بود با وجود شرایط دشوار، تعدیل نیرو در شرکت انجام نشده است. حمایت اعلام‌شده از دانشجویان و نخبگان نیز در همین چارچوب قرار می‌گیرد.

نام جمشیدی در خبرهای مربوط به پروژه‌ها، رویدادهای صنعتی و موفقیت‌های نوری بارها دیده می‌شود. این حضور به شناخته‌شدن او کمک می‌کند، اما تکرار نام در رسانه‌ها با شکل‌گیری اعتبار پایدار برابر نیست. نبود یک حساب شخصی قابل احراز در جست‌وجوی اولیه شبکه‌های اجتماعی نیز به‌خودی‌خود ضعف نیست.

سرانجام، پرسش سرنوشت‌ساز برای برند غلامرضا جمشیدی این نیست که امروز چند خبر درباره او منتشر می‌شود، بلکه این است که اگر روزی از پتروشیمی نوری کنار برود، کارکنان و فعالان صنعت او را با کدام تصمیم‌ها و کدام ویژگی حرفه‌ای به یاد خواهند آورد.