ساز ضربی قاتلی که میخندید؛ قاتل شهر نوبهار خراسان
نوازنده تمپوی مجالس عروسی در شهرستان نوبهار در استان خراسان که با خنده و ساز ضربی شناخته میشد، با سلاح گرم زنی بیستوچندساله و مادر دو فرزند را به قتل رساند و پیکر او را به چاهکی در بیرون شهر انداخت.

به گزارش تبریز فوری به نقل از عصر ایران، نوازنده تمپوی مجالس در شهرستان نوبهار در استان خراسان که با چهرهای خندان و ساز ضربی در میان مردم میچرخید، با سلاح گرم زنی بیستوچندساله و مادر دو بچه را غرقه در خون کرد و پیکر بیجان او را به چاهکی در بیرون شهر انداخت.
به گزارش عصر ایران، وقتی رسانهها و روزنامهنگاران درباره این جنایت گزارش نوشتند، تازه میشد به راز آن لبخند ساختگی پی برد.
خندهای که رازی را پنهان میکرد
او لاغر و ترکهای بود، میخندید و مردم را هم به خنده وا میداشت و دستهایش پیدرپی بر ساز ضربی فرود میآمد. مردم با او سلفی میگرفتند، روی شانهاش میزدند و شاباش در جیبش میگذاشتند. او دور جمعیت میچرخید، سازش را کنار مینهاد و وسط سالن عروسی دستافشان و پایکوبان محفلآرایی میکرد، در حالی که همان خنده بیرمق و انگار ساختگی روی لبانش نقش بسته بود.
از ذهن هیچکس نمیگذشت دستانی که چنین با مهارت روی ساز ضربی فرود میآیند، بتواند با سلاح گرم چنین جنایتی را رقم بزند و پیکر قربانی را به بیرون شهر بیندازد.
شخصیتهای مکعبی و جداسازی
در مطالعات جرمشناسی از عبارت «شخصیتهای مکعبی» برای اشاره به شخصیت چندوجهی قاتلان یاد میشود؛ افرادی که میتوانند پدری مهربان، همسایهای دستگیر، همکاری مؤدب و کاسبی محترم باشند، اما در شبی تاریک یا کوچهای خلوت دست به جنایت بزنند.
از نمونههای خارجی به «دنیس لین ریدر» اشاره شده است که صاحب دو فرزند بود و جزو شورای اداره کلیسای محل زندگیاش به شمار میآمد، اما یکی از وحشتناکترین قاتلان سریالی در ایالت کانزاس ایالات متحده است که دوران محکومیت به حبس ابد را میگذراند. پزشکان انگیزه آدمکشی او را «اختلال سادیستیک جنسی» تشخیص دادند که سالها از چشم اطرافیان پنهان مانده بود.
قاتلان از توانایی «جداسازی» برخوردارند؛ میتوانند شخصیت درندهخویشان را از رویه معمولیشان جدا سازند و پس از ارتکاب قتل بلافاصله خود را جمعوجور کنند و به زندگی عادی بازگردند. از مثالهای داخلی به قتل «الهه حسیننژاد» اشاره شده است که قاتل صبح پس از ارتکاب جرم به سلمانی رفته و در قهوهخانهای سرگرم دود کردن قلیان شده بود. نمونه خارجی آن هم قاتلی است که در مقام عضو کلیسا به خانواده مقتولی که خود جان او را گرفته بود، دلداری میداد.
نقاب سلامت از ادبیات تا پروندههای واقعی
«نقاب سلامت» ابزاری است که جنایتکاران و مجرمان خردهپا از آن استفاده میکنند. در ادبیات، داستان «تصویر دوریان گری» نوشته اسکار وایلد و رمان «جنایت و مکافات» نوشته داستایوفسکی به همین معنا نزدیک دانسته شدهاند؛ دانشجوی سر به زیر و فیلسوفمآبی که با تبر به جان دو پیرزن میافتد.
«چزاره لومبروزو» دانشمند ایتالیایی بر آن بود ریختشناسی از قاتلان سریالی به دست دهد و ادعا کرده بود آدمکشان سریالی از عقبماندگی زیستی رنج میبرند و دارای پیشانی کوتاه، فک بزرگ، جمجمههایی با اشکال خاص و ابروهای پرپشتاند، اما تجربه دیدن مجرمان خطرناک در رسانهها و صفحه حوادث روزنامهها چندان این نکتهها را تایید نمیکند.
یکی از ویژگیهای داستانهای «آگاتا کریستی» جستوجوی قاتل در میان آدمهای معمولی است؛ قاتلی که میتواند پیشخدمت مهربانی یا پزشکی حاذق و مودب یا رفیق وفاداری باشد که دست به جنایت زده است. شمار نهچندان کمی از قربانیان جانبهدربرده گفتهاند در برخورد با قاتل احساس میکردند چیزی در جای درست آن نیست و زیر لایه خوشسخن بودن نوعی میل به تسلط میدیدند.
قاتلان از الگوی رفتاری تقریبا ثابتی برخوردار دانسته شدهاند: توان شنیدن «نه» را ندارند، حس ناکافی بودن دارند و آن را به دیگران هم القا میکنند، از کمترین احساس همدلی برخوردارند و درندهخوییشان را زیر لبخندهای اغراقشده و مبادی آداب بودنهای افراطی پنهان میدارند. شاید بهتر باشد به خندههای خشک و اغراقآمیز قاتل تمپوزن در شهرستان نوبهار بیشتر توجه کرد و از اعتماد صددرصد به دیگران پرهیز کرد.
منبع: www.asriran.com

۱۴ روز بیخبری از سرنوشت سحر جلیلی در تهران






