زوال قدرت آمریکا و بازتعریف نظم نوین جهانی

به گزارش تبریز فوری به نقل از خبرگزاری صدا و سیما، شواهد تاریخی هفت‌دهه اخیر گویای آن است که مداخلات سیاسی و نظامی آمریکا در ایران یک سیاست مستمر بوده است. این روند از کودتای ۲۸ مرداد و غارت دارایی‌های ملت خصوصا نفت، تأسیس ساواک و سرکوب ملت و استفاده از انواع ترفندها برای حفظ حکومت دست‌نشانده در قبل از انقلاب آغاز شد.

پس از انقلاب اسلامی نیز این مداخلات جای خود را به انواع سیاست‌های تهاجمی داد؛ به گزارش خبرگزاری صدا و سیما در این تحلیل به حمایت‌های همه‌جانبه از گروه‌های تجزیه‌طلب، منافقین و رژیم صدام، تحریم‌های گسترده، پشتیبانی از کودتاها، آشوب‌ها، بمباران شهرها و ترور هدفمند نخبگان، دانشمندان، فرماندهان و رهبر عظیم‌القدر اشاره شده است.

زوال قدرت سخت و قدرت نرم آمریکا

در این تحلیل آمده است که «قدرت و سلطه رو به زوال آمریکا در هر دو بعد قدرت سخت نظامی و قدرت نرم بین‌المللی، دچار سقوطی برگشت‌ناپذیر شده و روند فروپاشی آن تسریع گردیده است». زوال قدرت سخت آمریکا در پی شکست در برابر استراتژی دفاع نامتقارن ایران غیرقابل‌انکار دانسته شده است.

استفاده هوشمندانه ایران از پهپادها و سامانه‌های پدافندی، نه تنها هزینه‌های میلیاردی عملیاتی آمریکا را به شدت افزایش داده، بلکه توان پشتیبانی ناوگان مستقر در منطقه را نیز با بحران جدی مواجه کرده است. همچنین این فشار نظامی با ایجاد شکاف‌های عمیق در فرماندهی ارتش، آمریکا را به نقطه «ناتوانی در مدیریت بحران‌های هم‌زمان» رسانده است.

در عرصه قدرت نرم نیز از سقوط در افکار عمومی و انزوای دیپلماتیک سخن گفته شده است. این انزوا محصول سه واقعیت دانسته شده است: اوج‌گیری نفرت جهانی علیه صهیونیسم در پی حمایت‌های بی‌وقفه واشنگتن از تل‌آویو، شکست‌های مکرر در برابر جمهوری اسلامی ایران و ناکامی در تأمین «چتر امنیتی» پوشالی با ادعای حمایت از پایگاه‌های خود در منطقه.

این مجموعه عوامل باعث شده تا حتی متحدان منطقه‌ای نیز به دنبال یافتن جایگزین‌هایی برای تأمین امنیت خود باشند و آمریکا از جایگاه به اصطلاح رهبری جهانی به جایگاه یک «قدرت رو به افول»، «غیرقابل‌اعتماد» و «در حال انزوا» تنزل یابد.

اذعان به شکست راهبردی

شکست‌های استراتژیک از جمهوری اسلامی ایران، توهم برتری نظامی آمریکا را به چالش کشیده و با تحمیل هزینه‌های اقتصادی سنگین، منجر به فروپاشی سیاسی جمهوری‌خواهان در انتخابات داخلی آمریکا شده است. تا جایی که ترامپ و مسئولان آمریکایی صراحتا به نقش این شکست در زوال قدرت خود اعتراف کردند و نشریاتی مانند «فارن‌افرز» نیز ناتوانی این کشور در تغییر نظام یا نابودی توانمندی‌های راهبردی ایران را یک «شکست استراتژیک» نامیدند.

به شکست‌های راهبردی آمریکا در قریب به پنج دهه علیه جمهوری اسلامی ایران، به‌ویژه وقایع سال‌های اخیر چون کودتای تمام عیار ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ و پس از آن جنگ تحمیلی سوم که به شهادت جمع کثیری از فرماندهان، سران نظام، خیل عظیمی از مردم عادی، زنان و کودکان و رهبر شهید انجامید، اشاره شده است.

نظم جدید جهانی و دکترین وحدت ساحات

آنچه در معادلات منطقه مشاهده می‌شود، تجلی تضاد میان «تسریع در روند زوال آمریکا در هر دو بعد قدرت سخت و نرم» و استمرار راهبرد «ایران هرچه قوی‌تر» به عنوان مسیر نیل به بازدارندگی مطلق و صیانت از امنیت ملی دانسته شده است. این تقابل، نظم نوین سیاسی و امنیتی در غرب آسیا را بازتعریف کرده است.

تجلی عینی این افول در سطح منطقه‌ای با مفهوم «وحدت ساحات» گره خورده که نقطه ثقل آن «هماهنگی» و «تاب‌آوری» است. در این تحلیل آمده است: «اینک صحنه خلیج فارس خصوصا تنگه هرمز همچنان‌که بطلان افسانه شکست‌ناپذیری آمریکا را رقم زده است، ضعف و زبونی حکومت‌های دست‌نشانده‌شان را نشان می‌دهد».

اعمال مدیریت ایران بر نقاط استراتژیک منطقه، «جهادی ابتدایی علیه استکبار» توصیف شده که هر تکرار تعدی را با ابعادی وسیع‌تر پاسخ می‌دهد. در فرجام سخن تأکید شده که تنها راه مقابله، «حفظ عزت و اعتماد به قدرت توحیدی و ملی» و «تاب‌آوری» و پافشاری بر موضع «تحقیر دشمن» است و «آرزوی شیطان بزرگ، مبنی بر تسلیم بی‌قید و شرط ملت ایران، محکوم به شکست است»، زیرا «الباطلُ کان زهوقاً».