کتاب «مادران انقلابی» با روایتی از آرژانتین رونمایی شد

به گزارش تبریز فوری به نقل از ایرنا، نشست رونمایی و جشن امضای کتاب «مادران انقلابی، مادران دادخواه میدان مایو» نوشته مارگریت گوزمان بووار با ترجمه زینب کاظم‌خواه شنبه ۲۳ آبان در کتاب‌فروشی وزن دنیا برگزار شد.

در این نشست مینو مرتاضی‌لنگرودی فعال حقوق زنان، امیرحسین جلالی‌ندوشن روان‌درمان‌گر و روانشناس و نفیسه آزاد جامعه‌شناس و پژوهشگر اجتماعی حضور داشتند که به گزارش ایرنا به بررسی این اثر پرداختند.

مینو مرتاضی‌لنگرودی درباره کتاب «مادران انقلابی» بیان کرد: «مادران در همه جای دنیا تجربه‌های مشابهی دارند.» او گفت این کتاب ۱۰ فصل جذاب دارد و خواندن آن را به همه توصیه می‌کند. به گفته او کتاب در معرفی مادرانی است که فرزندان آنها توسط خونتا دیکتاتور آرژانتین ربوده شده‌اند.

روایت مادران از خانه تا عرصه عمومی

مرتاضی‌لنگرودی در بررسی فصل ششم کتاب گفت این فصل نشان می‌داد یک زن خانه‌دار چطور می‌تواند تبدیل به نظریه‌پرداز در عرصه عمومی و زندگی روزمره شود. او افزود در فصل هفتم می‌بینیم مادرانگی جمعی برای هر فرزندی که در هر گوشه‌ای از دنیا می‌میرد می‌گوید: «مادرش بمیرد» و مادران همه‌جای دنیا زبان مشترک دارند.

او با اشاره به جملاتی که در فصل ششم نوشته شده است، بیان کرد در فصل ششم مادران برای خود وظیفه غیرعادی پیدا می‌کنند و التیام دردهایشان را در تحقق دیدگاه فرزند خود و همچنین رسیدن به اهداف خود می‌بینند.

این پژوهشگر با اشاره به اینکه کنش اجتماعی مادران انقلابی در زمان خونتا دیکتاتور آرژانتینی شروع شد، ادامه داد مادران شروع به سرکردن قنداق سفید کودکان خود که اسم و مشخصات فرزندانشان روی آن نوشته شده بود، می‌کنند و به عمد منکر کشته شدن آنها می‌شود.

به گفته او وقتی دیکتاتور سقوط می‌کند، قدرت دست رائول آلفونسین می‌افتد، او می‌خواهد از طریق پرداخت غرامت از دردهای مادران بکاهد اما مادران این بی‌احترامی به فقرا را قبول نمی‌کنند.

مرتاضی‌لنگرودی با اشاره به اینکه آلفونسین با تاسیس دولت جدید سعی می‌کند روابط را عادی‌سازی کند، ادامه داد مادران دادخواه دربرابر خواسته او مقاومت می‌کنند و می‌گویند که چرا جای پیدا کردن افرادی که فرزندان ما را ربودند، استخوان‌های کودکان ما را به ما تحویل می‌دهید. به گفته او نویسنده در فصل دوازدهم نشان می‌دهد که چگونه این مادران از طریق روایت دربرابر به فراموشی سپرده شدن حقیقت مقاومت می‌کنند.

او ادامه داد مادران شیوه حضور خود را در جامعه از ابژه ستم‌دیده ارتقا دادند و به سوژه خودبنیادی که حرف‌هایی برای گفتن دارد، تبدیل کردند. آنها شبکه اجتماعی جدید با مجموعه روایت‌ها ساختند. به گفته او ساختار کتاب «مادران انقلابی» بر اساس روایت نوشته شده است و نویسنده در این روایت‌ها نشان می‌دهد که مادر با سوگواری نمی‌تواند خود را خنثی کند.

مرتاضی‌لنگرودی با بیان اینکه مادران مایو، عکس کودکان خود در سینه‌هایشان نگه می‌دارند و به شکل مادران همیشه باردار در میدان ظاهر می‌شوند، افزود یک فیلسوف می‌گوید نظریه مادرانگی و بارداری در مقابل نظریه نظامی‌گری قرار می‌گیرد. به گفته او مادران دادخواه میدان مایو درباره فرزند مفقود خود یک تجربه مشترک داشتند، آنها می‌گفتند: «بچه من گناهی نداشت جز اینکه دنبال خیر برای همه بود» و مادران دادخواه در پی انتقام نبودند، در جست‌وجوی عدالت بودند.

مادرانگی می‌تواند زمینه‌ای برای گسترش عدالت شود

امیرحسین جلالی‌ندوشن در بررسی کتاب «مادران انقلابی» گفت: «می‌خواهم از تصویری در این کتاب شروع کنم که در آن مادرانی که فرزندان خود را از دست دادند، در میدانی جمع می‌شوند، خواسته آغازین روشن بود: فرزندان ما کجا هستند؟» به گفته او مادران با تکرار حضورشان مانع فراموش شدن پرسش می‌شدند، زنانی که بیشتر آنها پیش‌تر کنشگر سیاسی و اجتماعی نبودند، تغییر پیدا کردند.

به گفته او، مادرانگی می‌تواند زمینه‌ای برای گسترش عدالت شود، البته اگر به الگویی اجباری برای همه مادران تبدیل نشود. او افزود مادر همچنان فرزندش را می‌خواهد و فعالیت سیاسی جای خالی فرزندش را پر نمی‌کند.

این روانشناس در صورت‌بندی کلاسیک سوگ توضیح داد در این طبقه‌بندی گفته می‌شود، آنکه رفته باز نخواهد گشت، اما در ناپدیدی قهری، پیکری نیست و هر نشانه می‌تواند خبر باشد و هر سکوت می‌تواند امکانی را زنده نگه دارد.

جلالی‌ندوشن با اشاره به اینکه حضور هر مادر در میدان مایو نشان می‌داد مادر دیگر تنها نیست، افزود مادران مایو نشان می‌دهند آنچه باید حفظ شود نام انسان از دست رفته و امکان حرف زدن برای رسیدن به عدالت است.

شکل‌گیری جنبش اجتماعی از خانه‌ها

نفیسه آزاد با اشاره به اینکه در جهان امروز برای هر مادری فاصله بین مادر بودن و مادر دادخواه بودن کم شده است، ادامه داد به‌خصوص فرزندانی که در اثر جنگ و سرکوب از دست رفتند.

او با بیان اینکه نویسنده در کتاب «مادران انقلابی» ستایشگرانه مادران میدان مایو را روایت می‌کند، افزود این مادران زن خانه‌دار از طبقه فرودست بودند که بعدها طبقه تحصیل‌کرده به آنها اضافه می‌شود.

این پژوهشگر اجتماعی با بیان اینکه کتاب به روند ربوده شدن و نبود پاسخ‌گویی به مادران انقلابی آرژانتین اشاره دارد، توضیح داد در کتاب حمله، ناپدیدسازی فرزندان در آرژانتین اتفاق می‌افتد، حکومت این کشور برای اینکه پاسخگو نباشد، افراد را می‌رباید، اینجا مادر وارد می‌شود. به گفته او تعداد مادران آرژانتینی، رفته‌رفته بیشتر و خانه‌ها محل گردهمایی می‌شود.

او افزود در نتیجه فرصتی برای شکل‌گیری گروه به وجود می‌آید و خانه‌ها که مکانی بودند تا تنش‌های اجتماعی را کم کنند، اینجا وارد جنبش اجتماعی می‌شوند.

آزاد با تاکید بر اینکه مادران انقلابی آرژانتین از ابتدا نمی‌خواهند وارد جنبش شوند، گفت آنها ابتدا فقط دنبال فرزندان خود بودند و این تبدیل به شکلی از پویایی رابطه زن و جامعه می‌شود.

زینب کاظم‌خواه مترجم کتاب «مادران انقلابی» با اشاره به اینکه ترجمه این کتاب در روزهای همه‌گیری کرونا انجام شد، ادامه داد در آن روزها مرگ به ما خیلی نزدیک بود. به گفته او تا زمانی که جنگ، درگیری سیاسی و سرکوب در این کره خاکی وجود داشته باشد همواره مادران دادخواه حضور خواهند داشت.

این مترجم توضیح داد این مادران در حالت تعلیق شروع به سوگواری می‌کنند در حالی که مزاری برای گریستن ندارند و استمرار حضور آنها و شجاعت آنها در میدان تبدیل به یکی از مهم‌ترین جنبش‌های حقوق بشری می‌شود.

کاظم‌خواه با بیان اینکه مادران میدان مایو حتی بعد از بازگشت دموکراسی دست از پرسش‌گری برنداشتند، ادامه داد آنها می‌پرسیدند که «کودک من کجاست؟» و این پرسش را مطرح کردند که «قاتل فرزندان ما چه کسی است». او درباره نویسنده این کتاب توضیح داد یکی از نقاط قوت کتاب این است که نویسنده با مادران دادخواه زندگی و از نزدیک تجربه زیسته آنها را روایت می‌کند.