چند روایت از شکست حصر سوسنگرد در ۲۶ آبان ۱۳۵۹
سوسنگرد در ۲۵ آبان ۱۳۵۹ زیر آتش و محاصره کامل نیروهای عراقی قرار گرفت و حدود ۲۰۰ نفر در داخل شهر مقاومت کردند؛ روایت رزمندگان حاضر از تلاش برای شکست حصر این شهر در ۲۶ آبان بازخوانی شده است.

به گزارش تبریز فوری به نقل از ایسنا، شهر کوچک اما استراتژیک سوسنگرد در ابتدای جنگ، نقش مهمی در تحولات جنگ ایران و عراق داشت، چرا که فتح این شهر توسط بعثیها کلید تصرف کامل اهواز بود و بعد از رویارویی برای خرمشهر، این دومین و مهمترین رویارویی دو کشور برای تسلط بر یک شهر بود.
این روایتها که به گزارش ایسنا منتشر شده، به مناسبت ۲۶ آبان؛ سالروز شکست حصر سوسنگرد به فرمان امام خمینی (ره) و در قالب روایت برخی رزمندگان حاضر در عملیات بازخوانی میشود.
وضعیت سوسنگرد در ۲۵ آبان ۱۳۵۹
روز ۲۵ آبان ماه سال ۱۳۵۹، سوسنگرد زیر آتش توپ و خمپاره نیروهای عراقی قرار داشت. دشمن که از روز گذشته شهر را کاملا محاصره کرده بود، اولین حمله خود را صبح زود از سمت جاده هویزه شروع کرد. در نبردهای کوچه به کوچه، مدافعان با پنج تانک عراقی درگیر شدند که پس از انهدام سه تانک، حمله متوقف شد.
نیروهای دشمن از سمت بستان در دو کیلومتری شهر مستقر بودند. از سمت شمال، ۱۵ تانک در آستانه شهر مواضع مدافعان را میکوبیدند و از طرف حمیدیه نیز دروازه شهر در اختیار دشمن بود. اگر تا ساعت ۹ صبح کمک قطعی نمیرسید، سوسنگرد سقوط میکرد. ساعت ۹ صبح، یک افسر ژاندارمری اطلاع داد نیروهای عراقی وارد شهر شده و چند خیابان را در اختیار دارند. حدود ۲۰۰ نفر در شهر مقاومت میکردند و دیواری فولادین از تانکهای دشمن اطراف سوسنگرد را در محاصره داشت.
حرکت ۲۵ کیلومتری زیر آتش به سوی سوسنگرد
حسین حسیننیای رحیمی (حسین خیاط) که تیربارچی گروه بود، میگوید: «حدودا ۲۵ کیلومتر مسیر را باید پیاده و زیر آتش دشمن طی میکردیم.» او با یک قبضه تیربار (ام-ژ-۳) و همراهی نیروهایی با آرپیجی ۷، موشکانداز دراگون و ژ-۳ حرکت میکرد. پس از عبور از «ابوحمیظه»، دشمن با توپ و تانک و خمپاره منطقه را زیر آتش گرفت.
ناصر بیرقی، فرمانده نیروهای تبریزی، میگوید از روستای ابوحمیظه در ۵ کیلومتری سوسنگرد حرکت کردند و برادر «عزیز جعفری» از نیروهای سپاه سوسنگرد به آنها ملحق شد. به گفته او: «با آرایش منظم دشتبانی حرکت کردیم و به هیچ چیز دیگری جز شکستن محاصره سوسنگرد فکر نمیکردم.» آتش دشمن بسیار پرحجم بود و دود ناشی از انفجارها آسمان را پوشانده بود. حدودا پانزده دستگاه تانک میان ابوحمیظه و ورودی سوسنگرد مستقر بودند که با شلیک موشک دراگون توسط بهمن نوجده فرار کردند. چشم پنجاه رزمنده تبریزی به ناصر بیرقی بود.
ورود به شهر و پیوستن به مدافعان
با نمایان شدن ساختمانهای سوسنگرد، نیروها در حوالی دروازه شهر دو تانک عراقی را زدند. در ورودی شهر افرادی دیده میشدند که دوست و دشمن بودنشان مشخص نبود. نیروها پراکنده شدند و با فریاد «الله اکبر» پاسخ «خمینی رهبر» را شنیدند و مطمئن شدند ایرانی هستند.
نخستین نیروهایی بودند که از دروازه سوسنگرد وارد شدند و با علی تجلایی و نیروهایش در آخرین خط پدافندی روبهرو شدند. علی تجلایی به سجده افتاد و گفت با دوربین ابتدا فکر کرده نیروهای مخصوص عراقی هستند. سه روز محاصره آنها را ناامید کرده بود.
علی تجلایی گفت: «تجهیزات، مهمات و مواد منفجره مثل تی ان تی، خرج سی۴ و سی۵، چند قرقره بزرگ انواع مختلف فتیلههای انفجاری همراه با انواع چاشنی و وسایل انفجار در خیابانهای شهر موج میزند.» نیروها در ورزشگاه چمن سوسنگرد مستقر شدند و مسجد جامع مرکز فرماندهی مقاومت بود. جنازه چند شهید در خیابان اصلی شهر دیده شد و علی تجلایی درباره یکی گفت: «پسر زحمت کشی بود...»
حسین خیاط چند قبضه سلاح غنیمت گرفته بود و علی تجلایی از او پرسید: «حسین، نوکرچیلیغا گلمیسن یا جنگه؟!» و نام سلاح را گرینف اعلام کرد. سیدرضا حسینی از نیروهای داخل محاصره تعریف میکرد که علی تجلایی با دوربین گفته است: «نترسید نیروهای تبریزی میآیند!» نیروها بعدا به مدرسهای منتقل شدند و نام مقر را پایگاه المهدی گذاشتند.
منبع: www.isna.ir

بیانیه شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی به مناسبت سالروز آزادسازی سوسنگرد






