روایت رضا قویفکر از محمد بلوری در آستانه ۹۰ سالگی
رضا قویفکر، روزنامهنگار پیشکسوت، از سلامت محمد بلوری در آستانه ۹۰ سالگی گفت و پیشینه حادثهنویسی در مطبوعات ایران و خاطرات همکاری با او را مرور کرد.

گالری تصویری
۳ تصویررضا قویفکر، روزنامهنگار پیشکسوت، به گزارش ایسنا به مناسبت نزدیک شدن به سالروز تولد محمد بلوری یاد او را گرامی داشت و درباره حال او در آستانه ۹۰ سالگی گفت که سلامتیاش خوب است و فقط کسالتی دارد که برای این سن و سال طبیعی است و حافظهاش به همین دلیل بعضی وقتها هست و بعضی وقتها نیست؛ او ابراز امیدواری کرد که صدسالگی بلوری جشن گرفته شود.
پیشینه حادثهنویسی و ورود دانشآموختگان به کیهان
قویفکر یادآور شد که کیهان تا پیش از سال ۱۳۵۰ که نخستین دوره فارغالتحصیلان دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی با رشتههای روزنامهنگاری، روابط عمومی و تبلیغات وارد بازار کار شدند، تحصیلکردگان آکادمیک در روزنامهنگاری نداشت یا خیلی کمتر داشت؛ اغلب خبرنگاران و نویسندگان مطبوعات کارمند سازمان یا وزارتخانهای بودند و چون خوب مینوشتند در روزنامه هم کار میکردند.
به گفته او، خبرنگاران و نویسندگان روزنامههای کیهان، اطلاعات و بعدها آیندگان، تنها همین سه روزنامه معروف تا پیش از دهه پنجاه، کسانی بودند که به گونهای ژنتیک روزنامهنگار بودند، اما با ورود تحصیلکردگان روزنامهنگاری خون تازهای در رگهای کیهان و روزنامههای دیگر جریان پیدا کرد.
او افزود که دکتر مصباحزاده، صاحبامتیاز و مدیرمسئول روزنامه کیهان، در دهه چهل به فکر افتاد فرصتی ایجاد کند تا روزنامهنگاران آکادمیک تربیت شوند؛ ابتدا دانشگاه تهران برای این منظور انتخاب شد تا بعد دانشکده مستقلی به وجود آید و گروهی از روزنامهنگاران بااستعداد برای گذراندن دورههای تکمیلی به خارج از کشور اعزام شدند. او از دکتر صدرالدین الهی، دکتر معتمدنژاد و دکتر ناصر رحیمی به عنوان کسانی نام برد که برای تحصیل به خارج رفتند و بازگشتند.
به گفته او، در پی این تصمیم «مدرسه عالی مطبوعات و روابط عمومی» در سال ۱۳۴۶ بنیاد نهاده شد و از طریق آزمون ورودی دانشجو گرفت؛ نخستین فارغالتحصیلان این مدرسه عالی در سال ۱۳۵۰ وارد جامعه شدند. زمانی که این موسسه به دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی تغییر نام داد و چون دکتر مصباحزاده موسس کیهان بود و این دانشکده را هم تاسیس کرده بود، بیشتر فارغالتحصیلان جذب روزنامه کیهان میشدند و در روزنامههای اطلاعات و آیندگان نیز روزنامهنگاران دانشآموخته این دانشکده فعال بودند.
قویفکر یادآور شد که در سال ۱۳۵۲ وارد دانشکده علوم ارتباطات شد و در رشته روزنامهنگاری قبول شد و از سال دوم، به تشخیص دکتر صدرالدین الهی که استاد روزنامهنگاریاش بود، به سردبیر وقت کیهان معرفی شد. به گفته او، استادان روزنامهنگاری در دانشکده به محض روبهرو شدن با دانشجویی اهل قلم و خوشذوق در نوشتن، آنها را برای کار به تحریریه روزنامههای آن زمان معرفی میکردند.
ماجرای تیتر «ما از سفر مرگ سفید باز می گردیم»
قویفکر درباره نخستین آشناییاش با محمد بلوری گفت وقتی وارد تحریریه شد، آقایی خوشتیپ نظرش را جلب کرد که چند روز بعد فهمید او آقای بلوری است که مسئولیت موثری در تحریریه کیهان دارد. به گفته او، نخستین باری که به توانمندیهای این استاد پی برد، در سال ۱۳۵۴ و هنگام وقوع بهمنی عظیم در جاده چالوس بود که تمام جاده را بسته بود و درههای کنار جاده را هم پر کرده بود و تونل کندوان، مسیر ارتباطی تهران و چالوس، را نیز مسدود کرده بود.
او یادآور شد که همراه حسین پرتوی، عکاس، برای تهیه گزارش به منطقه رفت و چون استادانش گوشزد کرده بودند هیچ خبرنگاری نباید از محل وقوع خبر دست خالی به روزنامه بازگردد، چند افسر پلیس راه را پیدا کرد که در اتومبیل پلیس راه مشغول گشتزنی بودند و توسط بهمن به ته دره برده شده بودند و پس از ساعتها تلاش با سوراخ کردن بهمن نجات یافته بودند؛ او با همراهی عکاس گزارش این حادثه و نجات افسران پلیس راه را نوشت.
قویفکر میگوید شنیده بود آقای بلوری سختگیر است، اما وقتی مطلب را به او داد و کنارش ایستاد تا مطلب را بخواند و ادیت کند، بلوری همه مطلب را خواند بدون آنکه کلمهای را خط بزند و با دست چپ روی کاغذی تیتر زد: «ما از سفر مرگ سفید باز می گردیم». او این تیتر را بسیار زیبا توصیف کرد و گفت تعجب کرد آدمی که آن فضا را ندیده، فقط با نوشته او آن صحنه را در ذهنش مجسم کرده است و آنجا دانست که بلوری استعداد عجیبی در تیتر زدن دارد.
این روزنامهنگار پیشکسوت تصریح کرد که هر رشتهای چه روزنامهنگاری، چه پزشکی و چه مهندسی یک تخصص است و تنها دانشگاه رفتن و تحصیل آکادمیک کافی نیست و کسب تجربه در پی تحصیل الزامی است. او بلوری را از استادان تجربی روزنامه کیهان دانست که تقریبا اکثر فارغالتحصیلان دانشکده که وارد کیهان یا روزنامههای دیگر شدند، در کنار آدمهایی مثل او که به اصطلاح «خاک تحریریه» را خوردهاند، کار کردند.
چرا بلوری پدر حادثهنویسی ایران است؟
او یادآور شد که بلوری ۶۰ سال کار خبری کرده است و گزارشهای بسیار خوبی از او به یادگار مانده است؛ او همزمان سردبیر حوادث و دبیر سرویس گزارش و بعدها سردبیر شب بود، بسیار فعال بود، همه دوستش داشتند و پس از کیهان به روزنامه ایران رفت و دبیر سرویس حوادث آنجا شد و شاگردان مختلفی تربیت کرد.
این روزنامهنگار قدیمی درباره اینکه بلوری را پدر حادثهنویسی ایران مینامند، گفت تا پیش از سال ۱۳۵۷ یکی از خواندنیترین و جذابترین خبرهای روزنامهها خبرهای حوادث بود و بلوری که از دبیرستان قلم خوبی داشت، با معرفی یکی از معلمانش به روزنامه کیهان آمد. ابتدا خبرنگار حوادث شد و به تدریج در حادثهنویسی تبحر پیدا کرد.
به گفته او، بلوری سپس به فکر ایجاد سرویسی در این زمینه افتاد و در حقیقت بنیانگذار حادثهنویسی ایران شد، زیرا پیش از آن خبرها به صورت پراکنده در روزنامهها منتشر میشد.
او افزود که معمولا ۹۰ درصد فارغالتحصیلان دانشکده علوم ارتباطات که به کیهان یا روزنامههای دیگر میرفتند، اول به سرویس حوادث وارد میشدند، چون در آنجا بود که به عناصر خبری پاسخ داده میشد و خبر آغازی و پایانی مشخص داشت و هدف این بود که خبرنگار کارآزموده و با خبر آشنا شود.
قویفکر خاطرهای از دوران حضورش در سرویس حوادث نقل کرد و گفت روز سوم بود که حکم سرپرستی کشیک شب حوادث را به او دادند و اتاقی در اختیارش گذاشتند که تختی داشت و همراه عکاس و راننده؛ یک سال تمام صبحها به دانشکده میرفت و شب به تحریریه برمیگشت و اصلا خانه نمیرفت. به گفته او، پلیس، ژاندارمری، بیمارستانها و مسئولان یاد گرفته بودند پیش از رفتن به محل حادثه به خبرنگار کشیک خبر بدهند. پس از یک سال او از سرویس حوادث به سرویس اقتصادی نقل مکان کرد و بعدها سردبیر اقتصادی کیهان شد.
او توضیح داد که این مسیر تغییر سرویسها طبیعی بود؛ خودش چون شم اقتصادیاش بهتر بود درباره نفت و اوپک مینوشت و به سرویس اقتصادی رفت و دیگری پس از یکی دو سال در حوادث معلوم میشد ورزشینویس خوبی است و به سرویس ورزشی میرفت.
قویفکر در پایان یادآور شد که بلوری از حوادث خاطرات تلخ و شیرینی دارد و کتابی با عنوان «۶۰ سال روزنامهنگاری» در همین باره نوشته است. محمد بلوری بنیانگذار صفحه حوادث در مطبوعات ایران است که کار خود را از سال ۱۳۳۶ در روزنامه کیهان آغاز کرد و تا امروز بیش از شش دهه روزنامهنگاری کرده است. این پیشکسوت متولد ۱۳۱۵ است و ورود حرفهای او به مطبوعات از آنجا شروع شد که توسط یکی از استادانش در مدرسه دارالفنون به روزنامه کیهان معرفی شد. کتاب «محمد بلوری: خاطرات ۶ دهه روزنامهنگاری» شامل خاطرات او از دوران کودکی تا حال حاضر است.
منبع: www.isna.ir

صداوسیمای لرستان دستگاه فرهنگی برتر استان شد








