روایت خلبان کبری هوانیروز از کودکی تا جنگ ۸ ساله + فیلم
سرهنگ خلبان ابراهیم رحیمنواز از خلبانان هوانیروز ارتش از مسیر ورود به پرواز از کودکی در نزدیکی فرودگاه مهرآباد تا حضور در مأموریتهای کردستان و جبهههای جنوب در دوران دفاع مقدس روایت کرد.

گالری تصویری
۸ تصویربه گزارش تبریز فوری به نقل از ایسنا، سرهنگ خلبان ابراهیم رحیمنواز از خلبانان هوانیروز ارتش جمهوری اسلامی ایران است که مسیر ورودش به دنیای پرواز از تماشای هواپیماهای فرودگاه مهرآباد در دوران کودکی آغاز شد و به حضور در مأموریتهای متعدد در کردستان و جبهههای جنوب در دوران دفاع مقدس رسید.
وی در روایت خود از نخستین روزهای ورود به هوانیروز، آموزشهای پروازی، روزهای آغاز جنگ، مأموریتهای شناسایی و رزمی، عملیات بیتالمقدس، نقش هوانیروز در دفاع از آبادان و خرمشهر و همچنین خانوادههایی گفت که در پشت جبهه، سالهای جنگ را با نگرانی و انتظار سپری کردند.
تکه روزنامه سرنوشتساز
به گزارش ایسنا، رحیمنواز درباره کودکی و چگونگی ورودش به مسیر خلبانی میگوید در دوران کودکی بیشتر افراد شیفته خلبانی بودند و منزل آنان در نزدیکی فرودگاه مهرآباد قرار داشت و هر روز از تماشای پروازها لذت میبردند.
به گفته وی، از دست دادن پدر در دوران کودکی موجب شد تحصیل خود را به شکل شبانه ادامه دهد و در طول روز کار کند. او در مقطعی آپاراتچی سینما رنگینکمان بود؛ سینمایی که آن روزها فیلم «درختان ایستاده میمیرند» در آن اکران میشد.
رحیمنواز گفت: «زمستان بود، یک شب لبو خریدم و روی روزنامهای که زیر آن قرار داشت، نوشته بود استخدام هوانیروز. در سال ۱۳۵۲ با گذر از مراحل سخت معاینه، گام به این مسیر نهادم. در آن شرایط، بهطور مثال از هر صد نفر، ۲۰ نفر قبول میشدند.»
پس از پذیرش، آموزشها در اصفهان ادامه پیدا کرد و او ابتدا در کلاس زبان انگلیسی شرکت کرد و سپس وارد دوره آموزش زمینی پرواز شد. وی توضیح داد: «پس از ۲۸ هفته آموزش زبان انگلیسی، کلاس زمینی پرواز را قبول شدیم و به خط پرواز راه پیدا کردیم. ۱۰۰ ساعت پرواز با هلیکوپتر بل ۲۰۶ یا همان جترنجر و ۱۱۰ ساعت پرواز با بل UH-1 مجوز ما برای دریافت رینگ یا نشان پرواز بود.»
وی پس از دریافت رینگ پرواز، به دلیل شرایط جسمانی و آموزشی، در گروه خلبانان کبری قرار گرفت. او گفت: «کابین کبری شرایط خاصی دارد؛ باید وزن کمی داشته باشی تا بتوانی با آن پرواز کنی. پس از ۷۵ ساعت پرواز با کبری، بلافاصله دوره آموزشی ۲۵ ساعته شلیک موشک تاو را گذراندم و در نهایت به گروه رزمی مسجدسلیمان منتقل شدم.»
از آموزش تا مأموریتهای کردستان
به گفته این خلبان، قبل از انقلاب تیمی از آمریکاییها با عنوان MPT حضور داشتند که با خلبانان ایرانی پرواز میکردند تا به مرحله خلبان یک برسند. رحیمنواز با اشاره به همزمانی این دوره با وقایع انقلاب اسلامی گفت: «در همان دوران به انقلاب رسیدیم. در آن زمان هیچ پروازی از سوی هوانیروز انجام نشد.»
رحیمنواز بخش دیگری از خاطرات خود را به مأموریتهای هوانیروز در کردستان اختصاص میدهد. به گفته او با توجه به ناامن بودن برخی مسیرهای زمینی، خلبانان هلیکوپتر ۲۱۴ آذوقه و نفر جابهجا میکردند و کار هوانیروز اسکورت آنها توسط هلیکوپتر کبری بود. وی گفت: «بعضی از جادهها ناامن بود و افرادی که، بهطور مثال، قصد جابهجایی از سقز به بانه را داشتند، در ساعت مشخصی در جاده حرکت میکردند و ما آنها را نیز اسکورت و پشتیبانی میکردیم.»
نخستین روزهای جنگ و استقرار در دزفول
رحیمنواز نخستین تجربه خود از جنگ هشتساله را مربوط به مأموریتی در لشکر ۶۴ ارومیه میداند. او گفت: «ساعت ۹ صبح متوجه صدای بسیاری از هواپیماها شدیم. طبق همیشه یک افسر رابط نیروی هوایی همراه ما بود. ایشان با تبریز و همدان تماس گرفت و متوجه شدیم پایگاهها را زدند و هواپیماها خودی نیستند.»
پس از آن، امریهای از تهران برای تخلیه خلبانان هلیکوپتر کبری و ۲۱۴ و اعزام آنان از گروه رزمی مسجدسلیمان به اصفهان صادر شد. وی گفت: «پس از ۲۶ روز مأموریت در مسجدسلیمان، به اصفهان برگشتیم و فقط یک ساعت برای ملاقات خانوادههایمان فرصت داشتیم. همسرم به دلیل بیماری در بیمارستان حضور داشت. همانجا خداحافظی کردم و به اهواز رفتم.»
نیروها پس از رسیدن به منطقه، در پایگاه دزفول مستقر شدند. در آن زمان ابوالحسن بنیصدر رئیسجمهور و فرمانده کل قوا بود. به نیروها اعلام شد عراق تا رودخانه کرخه پیش آمده و پایگاه وحدتی اندیمشک ـ دزفول را شبانه با توپخانه و خمپاره مورد هجوم قرار داده است. رحیمنواز گفت: «چون یگان ویژه واکنش سریع هوایی بودیم توانستیم سریع جایگزین شویم. مسئولیت ما جلوگیری از پیشروی آنان بود.»
وی با اشاره به شرایط ارتش در روزهای نخست جنگ گفت یگان نیروی هوایی و هوانیروز به دلیل جوان بودن و تجربه کمنظیر آنها در پرواز، در آن دوره توانست انسجام عملیاتی خود را حفظ کند. او افزود: «از روز اول در دزفول مستقر شدیم و پروازها شروع شد.»
وی گفت: «طبق استانداردها، پرواز ما در روز حدود هفت ساعت است، اما در روزهای طولانی خوزستان پرواز ما گاه تا ۱۲ ساعت نیز به درازا میکشید.» به گفته وی در آن زمان رکن دومی وجود نداشت تا با نقشه محل استقرار دشمن و یگان خودی مشخص شود و حدود ۴۵ روز نیروها فعال بودند تا نیروی زمینی انسجام پیدا کند و خط دفاعی تشکیل شود. او گفت: «در این مدت فقط نیروی هوایی و هوانیروز کار جلوگیری از پیشروی دشمن را برعهده داشتند.»
سه تیم آتش پروازی در دزفول مستقر بود و ترکیب تیم پروازی شامل دو فروند کبری، یک بالگرد مجهز به موشک تاو و در اوایل بالگرد ۲۰۶ و در ادامه بالگرد ۲۱۴ برای مأموریتهای پشتیبانی و امداد بود.
روایتهایی از آسمان جنگ
رحیمنواز یکی از تلخترین خاطرات خود از روزهای نخست جنگ را مربوط به حضور در بیمارستان افشار دزفول میداند. او گفت: «از بیمارستان زدم بیرون. پیرزن خمیدهای جلوی پایم خم شد. یک قرآن به همراه پارچه سبزی از امامزاده سبزهقبا در دزفول به من داد و گفت: این پشتیبان توست. انتقام ما را از دشمن بگیر.»
به گفته این خلبان، در ۴۵ روز ابتدایی تمام تیمها مدام پرواز میکردند و نیروهای عراقی را پشت رودخانه کرخه زمینگیر کرده بودند و پس از فعال شدن توپخانه نیروی زمینی، تعداد پروازها کمتر شد و عملیاتها یکییکی نامگذاری شدند. وی گفت صدام حسین در مصاحبهای اعلام کرده بود فکر نمیکرد هوانیروزی وجود داشته باشد.
از یک تیم چهار نفره یاد میکند که در بسیاری از مأموریتها کنار یکدیگر بودند؛ خودش و آقای تقویزاده خلبان کبری بودند، آقای عبدالله نجفی موشک تاو زن و آقای حسین گدازه خلبان جترنجر که نقش نجات داشت. او از مشاهده یک کانکس مشکوک با پنج قبضه خمپاره و دستگیری دشمن توسط نیروی زمینی روایت کرد.
وی از درگیری با دو هلیکوپتر غزال فرانسوی عراق بر فراز شوش گفت که برای شناسایی آمده بودند و در جریان آن یک هلیکوپتر دشمن سقوط کرد. او گفت: «این اولین درگیری هوانیروز بود که طی آن یک خلبان سرگرد عراقی کشته شد و یک ستوان عراقی اسیر کردیم و تحویل پایگاه دزفول دادیم.»
رحیمنواز درباره تفاوت مأموریت بالگردهای کبری و ۲۱۴ گفت کبری هلیکوپتری شکاری و مخصوص تیراندازی است و از ۲۱۴ میتوان بهعنوان نفربر، نجات یا حمل آذوقه استفاده کرد. به گفته وی، بالگردهای ۲۱۴ که مسلح نبودند، بیشتر در خطر بودند.
وی همچنین از مأموریتی گفت که قرار بود برای بررسی مناطق آبگرفته بازدید هوایی انجام شود، اما با اشتباه در مسیر با تانکها و پرچم عراق مواجه شدند و درگیر شدند. در این حادثه سه نفر شامل مهندس پرواز، افسر رابط نیروی هوایی که خلبان F-5 بود و پزشکیار روی زمین باقی ماندند و اسیر شدند. به آنان اعلام شد با وجود اسارت سه نفر، این اقدام مانع سقوط سوسنگرد شد.
او از مأموریتی در منطقه چوئبده آبادان گفت که در جریان آن روی رودخانه بهمنشیر با دشمن درگیر شدند و هلیکوپتر آقای یدالله جوادپور در رودخانه سقوط کرد. وی گفت مهندس پرواز و پزشکیار را با قلاب کردن کمربندها بیرون آورد و نجات داد.
وی درباره آبادان گفت: «آبادان از سه طرف محاصره بود. سمت کارخانه شیر پاستوریزه آزاد بود و ما از ماهشهر بلند میشدیم و میآمدیم اینجا درگیر میشدیم که اینجا بسته نشود و آبادان کاملاً به محاصره نرود.» او همچنین از سوراخ شدن ملخ یک بالگرد که سیفالله عامری سرنشین آن بود توسط هواپیمای عراقی و جدا شدن ملخ پس از عبور از کابل فشار قوی روایت کرد.
یکی دیگر از مأموریتها پرواز شناسایی در باران شدید بود. وی گفت برد موشک تاو ۳۷۵۰ متر بود و به دلیل بارندگی و کاهش دید، نیروهای عراقی متوجه حضور بالگردها نمیشدند. به گفته وی، آقای عبدالله نجفی با بالگرد کبری به ستونی از خودروهای عراقی در نزدیکی پاسگاه فکه حمله کرد.
رحیمنواز درباره سهم خلبانان هوانیروز در جنگ گفت: «حدود ۱۲۰۰ خلبان داشتیم که تعدادی در ستاد بودند و در تهران فعالیت میکردند و حدود ۷۰۰ نفر درگیر بودند و از این ۷۰۰ نفر، ۱۵۷ نفر شهید شدند.»
منبع: www.isna.ir

گشت همزمان شبانه مرزبانان ایران و عراق در هورالعظیم خوزستان













