روایت سرتیپ دوم محمود سالاری از ۲۲۸۶ روز حضور در جنگ
سرتیپ دوم توپخانه ستاد محمود سالاری از تحصیل در دانشکده افسری، پیوستن به گروه ۴۴ توپخانه اصفهان و حضور در مهاباد، قصرشیرین، سرپلذهاب، کردستان و جنوب از سال ۱۳۵۸ تا پایان جنگ روایت کرد.

گالری تصویری
۸ تصویربه گزارش تبریز فوری به نقل از ایسنا، سرتیپ دوم توپخانه ستاد، محمود سالاری در گفتوگوی مفصل میگوید: «متولد اسفند سال ۱۳۳۳ در یکی از روستاهای استان کرمان هستم. تحصیلات ابتدایی را در همان روستا گذراندم و پس از آن، با توجه به نظام آموزشی آن دوران، از سال ششم به بعد تحصیلاتم را در تهران ادامه دادم.» وی پس از دوره دوم متوسطه در دبیرستان نظام، بهصورت مستقیم وارد دانشکده افسری شد و به گزارش ایسنا در سال ۱۳۵۱ استخدام و وارد ارتش و در سال ۱۳۵۷ از دانشکده افسری فارغالتحصیل شد. پس از فارغالتحصیلی رشته توپخانه را انتخاب کرد و برای دوره مقدماتی توپخانه به اصفهان آمد و در اردیبهشت سال ۱۳۵۸ به گروه ۴۴ توپخانه اصفهان ملحق شد.
از دانشکده افسری تا مهاباد و غرب
سالاری درباره شمشیر دوران دانشکده افسری گفت برای فارغالتحصیلی باید شمشیر میداشتند و به خیابان سپه میرفتند که شمشیرسازی در آنجا بود. به گفته وی این شمشیرها برای رژه و مراسم سان و رژه استفاده میشدند و آخرینبار که از این شمشیر استفاده کرد، زمانی بود که فرمانده توپخانه لشکر ۸۱ بود و در مراسم هفته دفاع مقدس فرمانده میدان بود. وی درباره نخستین مأموریتها بیان کرد از ابتدای ورود به گروه ۴۴ توپخانه اصفهان درگیر مسائل و مأموریتهای جنگی و نظامی شد. در سال ۱۳۵۸ گروههای ضدانقلاب پادگان مهاباد را اشغال کرده بودند و یک گردان از اصفهان به مهاباد رفت و حدود سه ماه در مهاباد حضور داشتند. وی در بهمن سال ۱۳۵۸ از مهاباد برگشت و تا فروردین سال ۱۳۵۹ در اصفهان بود. در ۲۵ فروردین سال ۱۳۵۹ درگیریهای مرزی در منطقه غرب با عراق آغاز شده بود، اما هنوز جنگ بهصورت رسمی شروع نشده بود و گردان مأموریت پیدا کرد به منطقه غرب اعزام شود. در فروردین سال ۱۳۵۹ به همراه چهار گردان توپخانه از گروه ۴۴ توپخانه اصفهان به منطقه غرب رفت و در منطقه قصرشیرین و سرپلذهاب مستقر شد.
روزهای آغاز جنگ در سرپلذهاب و قصرشیرین
سالاری در روایت روزهای آغاز جنگ یادآور شد نیروهای عراقی پیشروی و قصرشیرین را اشغال کردند و تا ارتفاعات بازیدراز و حتی تا نزدیکی ورودی سرپلذهاب پیش آمدند، اما وارد سرپلذهاب نشدند و نیروهای ایرانی با پشتیبانی توپخانهای جلوی آنها را گرفتند. عراقیها در نهایت مجبور به عقبنشینی شدند و روی ارتفاعات بازیدراز و ارتفاعات دانهخشک مستقر شدند. وی گفت در دو عملیات بازیدراز، در اردیبهشت و شهریور سال ۱۳۶۰، شرکت کرد و در عملیات اردیبهشت، شهید شیرودی نیز در منطقه تنگ حاجیان به شهادت رسید. به گفته وی ارتفاعات بازیدراز سه قله مهم ۱۰۵۰، ۱۱۰۰ و ۱۱۵۰ دارد و توانستند قله ۱۱۵۰ را تصرف کنند و بر تنگ حاجیان و منطقه اطراف مسلط شوند. وی از تغییر محسوس آبوهوایی مسیر پاطاق به دشت ذهاب یاد کرد؛ در فروردین که از منطقه پاطاق پایین میآمدند سربازان از سرما میلرزیدند و اورکت و پتو داشتند، اما در سرپلذهاب با علفزارها و هوای گرم مواجه شدند. وی گفت عراقیها پیش از آغاز رسمی جنگ منطقه قصرشیرین را هدف قرار میدادند و گاهی نیروهای ایرانی با آتش توپخانه پاسخ میدادند و سه نفر از همدورهایهای وی پیش از آغاز رسمی جنگ، در تیر سال ۱۳۵۹، در دشت ذهاب و منطقه نفتشهر به شهادت رسیدند. وی همچنین از شرایط استقرار در دامنه دانهخشک، کمک نیروی هوایی با راکت و کمبود سرباز گفت؛ زمانی که خود را در گروه ۴۴ معرفی کرد باید در آتشبار ۹۶ سرباز حضور میداشت اما تنها شش سرباز داشتند. به گفته وی برای لشکر ۸۱ زرهی از منطقه باویسی تا مهران چیزی حدود ۴۰۰ کیلومتر منطقه مسئولیت تعیین شده بود، در حالی که در شرایط عادی به یک لشکر بین ۱۶ تا ۳۰ کیلومتر واگذار میشود. وی گفت با حجم آتش توپخانه تمام منطقه را زیر پوشش قرار دادند و در ماههای نخست از صبح تا شب روی نیروهای عراقی در فاصله حدود چهار کیلومتری آتش اجرا میکردند و آنها را تا فاصله ۱۲ کیلومتری عقب میراندند تا اینکه با فراخوان سربازان سال ۱۳۵۶، دو گردان «نور» و «امید» تشکیل شد.
از لشکر ۲۸ تا جزیره مجنون و دفترچههای خاطرات
سالاری از ورود نیروهای مردمی یاد کرد و گفت در آتشبار مشغول کار بود که فردی با نزدیک به ۱۰۰ سرباز آمد و یکی از همسایههای وی که معلم بود نیز در میان آنها بود. وی از سه سرباز اهل بوشهر در مهاباد در سال ۱۳۵۸ و همکاری نیروهای مخابرات در سرپلذهاب و قصرشیرین یاد کرد. وی گفت در ماههای نخست جنگ معمولا از صبح تا شب درگیری و اجرای آتش بود و شبها آرامتر بود، اما بهتدریج به شب و روز کشیده شد. وی از شهادت دیدهبان محمدرضا شاکری از یزد و دو شهید به نامهای نورپرور از اصفهان و بیسیمچی در اثر اصابت خمپاره یاد کرد و گفت محمود غفاری از قم نیز در شهریور سال ۱۳۶۰ در ارتفاعات بازیدراز به شهادت رسید. سالاری در شهریور سال ۱۳۶۰ به اصفهان بازگشت و سپس به لشکر ۲۸ پیاده کردستان منتقل شد و در منطقه مریوان، بین بانه و مریوان در دشت شیلر و نزدیک سلیمانیه عراق در منطقهای به نام لالهحمره حضور داشت. برای پشتیبانی عملیات کربلای ۴ و ۵ به جنوب اعزام شدند و گردان را از مریوان به اهواز رساند. وی از آغاز نوشتن خاطرات روزانه از زمان رفتن به لشکر ۲۸ گفت و یادآور شد یکی از دفترچهها در جریان بمباران آسیب دید؛ زمانی که داخل آمبولانس منتظر رسیدن ستون بود، هواپیمای عراقی بمباران کرد و ترکشها وارد ساک برزنتی وی شد و دفترچه خاطرات را پاره کرد. پس از کربلای ۵ به جزیره مجنون رفتند و تا پایان خرداد سال ۱۳۶۶ در آنجا بودند. پس از آن در سال ۱۳۶۶ برای عملیاتی در غرب همراهی کردند و پس از بازگشت در همان مقطع بمباران شیمیایی شدند و پس از آن از سپاه جدا و در اختیار لشکر خود قرار گرفتند تا آتشبس برقرار شد.
حفظ روحیه و خاطره مجروحان کربلای ۵
سالاری گفت: «من، همرزمان و همدورهایهایم که در جنگ حضور داشتیم، هیچگاه ترس به خود راه ندادیم؛ نه از دشمن ترسیدیم و نه از ضدانقلاب.» وی با اشاره به عملیات قادر در منطقه اشنویه در سال ۱۳۶۵ گفت برای رسیدن به ارتفاعات حدود چهار ساعت طول کشید و از میان برفها عبور کردند و به ارتفاعات گلا زرد و کلاشین رسیدند. وی از دیدار با سرگردی به نام احمد یابنده یاد کرد که گفته بود «آمدهایم خوشحال شویم» و توضیح داده بود با سالم ماندن یک نفر پس از اصابت گلوله یا سالم ماندن راننده پس از رفتن ماشین به دره خوشحال میشوند. به گفته سالاری در جنگ باید برای همین اتفاقات کوچک نیز خوشحال میشدند و همیشه روحیه بالا بود. وی درباره عملیات کربلای ۵ در شلمچه گفت برای مشخص کردن موضع توپخانه به پشت خاکریز رفت و سه گلوله توپ شلیک شد؛ یکی کنار آنها، یکی آنطرف خاکریز و دیگری روی جاده محل خودرو اصابت کرد و دو درجهدار و یک سرباز زخمی شدند و با کمک یک خودروی عبوری مجروحان را منتقل کردند.
منبع: www.isna.ir

پرونده حمله آمریکا به پلهای هرمزگان به دادسرای تهران ارسال شد













