دور دوم نمایش «منو یادت میاد؟» از اول آذر در تئاتر لبخند

به گزارش ایسنا، نمایش «منو یادت میاد» به نویسندگی و کارگردانی احمد مرادی‌پور که از تابستان سال جاری در مجموعه تئاتر «لبخند» روی صحنه رفت، قرار است از اوایل آذر ماه دور دوم اجرای خود را روی صحنه ببرد.

این نمایش با بازی مرتضی درویش‌زاده از اول آذر ماه ساعت ۱۹:۳۰ به مدت ۷۰ دقیقه در مجموعه تئاتر «لبخند» روی صحنه می‌رود.

مرادی‌پور که خود نگارش متن این نمایش را هم بر عهده داشته، درباره ریسک احتمالی اجرای مونولوگی که مدت زمان آن بیش از یک ساعت است، توضیح داد که در ابتدا و در مرحله نوشتن به این مسائل فکر نمی‌کند.

نگاه مرادی‌پور به ریسک مونولوگ طولانی

او گفت: «اساسا در ابتدا، به‌خصوص در مرحله نوشتن، شخصا خیلی به این مسائل فکر نمی‌کنم؛ اینکه ریسک جذب تماشاگر چه باشد، مدت زمان نمایش چقدر باشد یا مواردی از این دست.»

به گفته مرادی‌پور، در وهله اول و حتی بعدتر هم به این موضوعات فکر نمی‌کند و بیشتر به این فکر می‌کند چیزی که نوشته می‌شود، درست از آب دربیاید و در مرحله اول خودش را راضی نگه دارد و بتواند به آن اطمینان کند.

او با تاکید بر نقش مهم متن در شکل‌گیری یک اثر نمایشی موفق افزود: «اگر مبنا را بر یک متن درست بگذاریم، تقریبا می‌شود گفت نیمی از راه طی شده است و بقیه ماجرا در تئاتر به تمرین و تمرین و تمرین برمی‌گردد.»

مرادی‌پور اضافه کرد که با یک پایه درست و بنیان درست می‌توان عمارت را به درستی بنا کرد. او گفت: «اینکه ریسک وجود دارد و کار سخت‌تر است، اساسا برای من چالش سخت‌تر، جذاب‌تر است.»

او تاکید کرد که برایش تفاوت خیلی زیادی وجود ندارد بین اینکه یک مونولوگ سخت‌تر است یا کاری که تعدد کاراکتر دارد یا در فضاهای گوناگون و متفاوت می‌گذرد و در نهایت باید آن کار درست دربیاید.

تفاوت دور جدید اجرا با دور قبلی

مرادی‌پور درباره تفاوت‌های احتمالی دور جدید اجرای این نمایش در قیاس با دوره گذشته گفت دور جدید اجرا از نظر ساختار کلی، تفاوت چندانی ندارد.

او توضیح داد که سعی کرده‌اند چیزهایی را که به چشم‌شان آمده، یعنی همان جزئیاتی که باعث می‌شود روند نمایش بهتر شود و جلوتر برود، اصلاح کنند. به گفته او، با این نگاه بخشی از مشکلات قبلی برطرف شده تا کار به صورت جامع‌تر و کامل‌تری اجرا شود.

بازدهی مالی و شرایط اقتصادی

این کارگردان درباره اینکه ادامه اجرای نمایش‌ها که به دلیل افزایش سالن‌های تئاتر میسر شده، چقدر بر بازدهی مالی گروه‌های نمایشی موثر است، توضیح داد که ادامه حیات یک کار نمایشی مستقیما به بازدهی مالی و برداشت اقتصادی مربوط می‌شود و هرچه اجرا بازخورد بیشتر و بهتری داشته باشد، بیشتر می‌تواند ادامه پیدا کند.

او گفت اساس حیات تئاتر همین است که هر اثری تا وقتی مخاطب داشته باشد، می‌تواند اجرا و دیده شود و برای گروه آورده مالی داشته باشد و اگر این نباشد، ادامه دادنش تقریبا غیرممکن می‌شود.

مرادی‌پور افزود که در سالن خصوصی یا سالن دولتی، در بدترین حالت ممکن باید حداقل سرمایه هزینه‌شده از طریق فروش بلیت به دست بیاید.

او درباره تاثیر شرایط اقتصادی دشوار بر اجرای این نمایش مونولوگ با حضور یک بازیگر تاکید کرد که هنگام نوشتن متن به شرایط اقتصادی یا اجتماعی فکر نمی‌کند و بیشتر به این فکر می‌کند کاری که انجام می‌دهد، کار درستی از آب دربیاید و تقریبا نزدیک به کمال باشد.

مرادی‌پور گفت: «ما کار تئاتر را این گونه یاد نگرفتیم که بخواهیم از قبل همه‌چیز را دو دوتا چهارتا و حساب و کتاب کنیم.»

او با بیان اینکه نگارش نمایشنامه «منو یادت میاد؟» به سال‌های پیش‌تر برمی‌گردد، اضافه کرد این متن تقریبا هشت سال پیش نوشته شد ولی به دلایل متعددی کار نشد تا امسال که به نتیجه رسید. به گفته او، شرایط تمرینی آن هم پیچیده بود و به صورت طولانی تمرین داشتند چون کار سختی بود، چه از نظر بازیگر و چه از منظر اینکه باید ریتم کار با ریتم متن منطبق می‌شد.

او افزود چالش اقتصادی هم تاثیری نداشت که به سمت اجرای مونولوگ بروند و اگر این کار به اتمام برسد و اجراهایش خوب باشد، لزوما کار بعدی مونولوگ نخواهد بود.

احمد مرادی‌پور در پایان از تماشاگران تئاتر دعوت کرد که به تماشای دور جدید اجرای نمایش «منو یادت میاد؟» بروند و گفت: «تمام تلاش‌مان را انجام دادیم که کار شایسته، معقول و محترمی را به تماشاگران ارائه بدهیم.»