داستان زندگی صاحب المیزان در کتاب «عیسای مایوس»

به گزارش تبریز فوری به نقل از ایرنا، کتاب «عیسای مایوس» با زبانی داستانی، ابعاد مختلف زندگی علامه محمدحسین طباطبایی را از کودکی تا پایان عمر روایت کرده و خواننده را با فراز و نشیب‌های زندگی علمی، عرفانی و اجتماعی او آشنا می‌سازد.

به گزارش ایرنا، این رمان با تکیه بر مستندات تاریخی و روایت‌های به‌جا مانده از زندگی علامه، تلاش می‌کند تصویری جامع و انسانی از این چهره علمی و عرفانی ارائه دهد و خواننده در این کتاب با دوره‌های مختلف زندگی علامه و سلوک عرفانی و اخلاقی آشنا می‌شود و روایت‌هایی از زندگی زاهدانه و عرفان ایشان را بیان می‌کند.

روایتی داستانی به جای گزارش تاریخی

یکی از ویژگی‌های برجسته کتاب، روایت داستانی آن است که به جای پرداختن به گزارش‌های صرف تاریخی، با زبانی داستانی مخاطب را با زندگی علامه همراه می‌کند. ویژگی دیگر این رمان تکیه بر مستندات تاریخی است که نویسنده با پژوهش در منابع معتبر، سعی کرده است روایتی قابل اعتماد از زندگی علامه ارائه دهد.

مشخصات نشر و وجه نام‌گذاری

کتاب «عیسای مایوس» به قلم میثم امیری در ۴۹۲ صفحه قطع رقعی، توسط انتشارات زائر آستان مقدس حضرت معصومه (س) منتشر شده است.

نام این کتاب با اقتباس از سخن استادش سیدعلی قاضی (ره) نام گرفته که پیوسته می‌گفت: «مأیوس از خودتان باشید … اینطوربود که عیسی شد» «عیسای مأیوس».

مخاطبان و بخشی از کتاب

این کتاب برای عموم مخاطبان و برای علاقه‌مندان به تاریخ اسلام، فلسفه، عرفان و همچنین دوستداران علامه طباطبایی، اثری خواندنی و تأمل‌برانگیز معرفی شده است. علاقه‌مندان برای تهیه این کتاب می‌توانند به کتابفروشی‌های مستقر در حرم‌مطهر کریمه اهل بیت (ع) یا فروشگاه مجازی محصولات فاطمی مراجعه کنند.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم محمدحسین نمی‌خواست شب‌های آقای قاضی را از دست بدهد تا آنجا که اجازه برای این استفاده از سمت استاد صادر شده بود، دریغ و غیبت نمی‌کرد. در آن شب سخت زمستانی، بحث تفسیری سنگین بود. بحث بر سر این بود که این همه کلمه متشابه در قرآن چطور قابل درک است. محمدحسین از سیدعلی قاضی می‌پرسید: «چرا باید گاهی اوقات تا این حد بحث‌های قرآنی نیازمند طول و تفسیر باشد؟ آیا برای آن است که آدمی متوجه عظمت قرآن شود؟»

پسر قاضی که اجازه داشت در طول بحث‌های استاد و شاگرد مبرزش رفت و آمد کند، جسته‌گریخته بحث‌ها را می‌شنید. او آماده می‌شد تا سماور را مهیای بحث و مناجات طولانی شبانه پدر کند و دوست داشت وظایفش را طول دهد تا از کلمه‌های گرمی که در آن اتاق سرد در گرفته بود، بهره‌ای ببرد.

آقای قاضی گفت: «دور از شأن خداوند است که بخواهد بندگانش را به کلمه‌هایی مرعوب کند. خداوند در پی فریب آدم‌ها نیست.» محمدحسین گفت: «بالاخره از معبر متشابهات قرآنی، عقل، قوی می‌شود و عزیز دانسته خواهد شد. خداوند چنین کرد تو از نعمت عقل بهره ببریم.» آقای قاضی گفت: «باز این کار با مغلق‌گویی سازگار نیست. دلیلی نداشت خداوند حرفش را پیچیده بگوید تا بندگان بفهمند که ذات مقدسش چه اندیشه‌ای در خاطر دارد.»

محمدحسین گفت: «بالاخره ما هم نیاز داریم به خواص مراجعه کنیم. لفظ‌هایی در کتاب خداست که افراد برگزیده بشر آن را درمی‌یابند، کلماتی مختص صلحا و بزرگانی که خلیفه خداوند هستند. آنها آن مفاهیم را درک می‌کنند و برای ما توضیح می‌دهند».