حکایت سینما رادیو سیتی؛ از سینمای درجه یک تا ساختمان متروکه

به گزارش عصر ایران، خیابان ولیعصر را که به سمت شمال بروی، بعد از خیابان طالقانی به خیابانی به اسم گیلان می‌رسی. نبش این خیابان یک ساختمان متروکه قرار دارد که روزگاری سینما رادیو سیتی بود و اگر قرار بود پنج سینمای درجه یک تهران نام برده شود، یکی از آنها همین رادیو سیتی بود.

موقعیت و جایگاه رادیو سیتی

این بنا در حاشیه خیابان ولیعصر تهران قرار دارد و پیکری دارد که حکایت از رنج ایام دارد. این سینما در سال ۱۳۳۷ افتتاح شد و ظرفیت آن در حدود ۱۴۰۰ نفر بود. سینما از یک سالن اصلی بزرگ و یک بالکن تشکیل می‌شد و یک لژ مخصوص هم برای مهمانان ویژه داشت که در کنار سالن اصلی قرار داشت.

معمار و معماری به سبک گوگی

ساختمان این سینما را حیدر غیایی شاملو، معمار و آرشیتکت مشهور، طراحی کرده بود. اصالت او به ایل شاملو برمی‌گشت که یکی از ۷ ایل ترک‌زبانی بودند که قزلباش‌ها را در زمان صفویه تشکیل دادند و تا قبل از تشکیل حکومت صفویه در منطقه شام و سوریه امروزی زندگی می‌کردند. از دیگر ساختمان‌های او مجلس سنا، هتل هیلتون (استقلال فعلی)، سینما مولن روژ (سینما سروش فعلی) و ایستگاه راه‌آهن مشهد و تبریز نام برده شده است. او برای طراحی این سازه از سبک مدرن گوگی استفاده کرد که مشخصه اصلی آن استفاده از خطوط منحنی و شیبدار بود. از چراغ‌های نیون قرمز استفاده شد که شب‌هنگام جلوه خاصی به پهنه غربی سینما می‌دادند. دیوار نمای غربی سینما هم به شکل منحنی بود که از قسمت پایینی سقف طبقه دوم شروع می‌شود و به شکل کنسول به سمت پیاده‌روی خیابان ولیعصر پیش آمده است. هنگامی که از کناره‌ها به سینما نگاه می‌شود، نمای بیرونی حالت مقعری دارد که برآمدگی‌های آن از لبه پشت بام قابل مشاهده است. درهای ورودی سینما از سمت خیابان ولیعصر باز می‌شدند و تماما شیشه‌ای بودند. سالن انتظار دارای چندین ستون بزرگ مرمرین بود که با ظرافت تراشیده شده بودند و پلکان مارپیچی‌شکل این سالن را به بالکن سالن نمایش فیلم در طبقه دوم متصل می‌کرد. کف سالن نیز با سنگ مرمر پوشیده شده بود و در معماری از شیشه به صورت گسترده استفاده شده بود، به گونه‌ای که ضلع غربی و در ورودی از کف سالن تا سقف شیشه‌ای بودند و پلکان مارپیچ و مردمی که داخل سینما حضور داشتند از بیرون پیدا بودند.

ماجرای کبوترها و فیلم پرندگان

از اتفاقات جالب تاریخ این سینما به سال ۱۳۴۴ و هنگام نمایش فیلم «پرندگان» ساخته مشهور آلفرد هیچکاک اشاره شده است که در میانه فیلم، چند کبوتر در فضای داخلی سینما به پرواز درآمدند و جماعت تصور کردند فیلم چهاربعدی است. بعد معلوم شد چند نفر از تماشاچیان شوخی کرده بودند و چند پاسبان و نگهبان به داخل سالن ریختند.

از بمب‌گذاری تا متروکه شدن

از اتفاقات پر سر و صدای دیگر این سینما به بمب‌گذاری منافقین اشاره شده که در سال ۱۳۵۲ رخ داد و خوشبختانه فقط صندلی‌ها سوختند. این سینما در ماه‌های منتهی به پیروزی انقلاب به آتش کشیده شد و بعد از انقلاب هم فیلمی در آن به نمایش درنیامد، بلکه برای مدتی انبار دارو بود و اکنون به کلی متروکه است. در موخره یادداشت آمده است که برای نوشتن آن از آرشیو مجله اطلاعات هفتگی و یادداشت‌های محمود بهرازنیا و سعید کاشفی استفاده شده است.