تمجید بهزاد نبوی از قالیباف و ادعای انحراف از خط انقلاب
بهزاد نبوی با اشاره به نقش مثبت محمدباقر قالیباف در مذاکرات، از تایید او سخن گفت. محافل هفتهنامه نهدی و محافل رادیکال ایتایی این اظهارات را گواهی بر انحراف قالیباف از خط انقلاب و پیوستن او به اردوگاه اصلاحطلبان دانستهاند.

به گزارش تبریز فوری به نقل از عصر ایران، بهزاد نبوی، نایبرئیس مجلس ششم و رئیس سابق جبهه اصلاحات ایران که با عنوان «چریک پیر» شناخته میشود، عنوان کرده که حرکتهایی از محمدباقر قالیباف مورد تأیید اصلاحطلبان است. به گزارش عصر ایران، این اظهارات در یادداشتی به قلم محمد عرفان خانی مورد بررسی قرار گرفته است.
به گفته بهزاد نبوی «حرکتهایی از قالیباف مورد تأیید اصلاحطلبان است و اگرچه قالیباف اصلاحطلب نیست و هیچگاه خود را اصلاحطلب معرفی نکرده است اما با توجه به نقش بسیار مثبتی که در مذاکرات ایفا کرد، ما او را تأیید میکنیم. چرا که لزوما نیاز نیست هر کسی که نقش مثبتی ایفا میکند، اصلاحطلب باشد.»
جماعتی از محفل هفتهنامه نهدی و محافل رادیکال ایتایی، این اظهارات را بهعنوان شاهد و گواهی بر انحراف قالیباف از خط انقلاب مطرح میکند و ادعا میکند که بهزاد نبوی پرده از واقعیتی برداشته است که در گذشته تا این اندازه آشکار نشده بود: قالیباف اردوگاه انقلاب را رها و به اردوگاه اصلاحطلبان پیوسته است.
نبوی دیگر رئیس جبهه اصلاحات نیست
از جزء نخست این تحلیل بهوضوح پیداست که این جماعت تا چه اندازه از روند تحولات بیخبر است. این جماعت در حالی اظهارات بهزاد نبوی را بهعنوان نظر بزرگ جناح چپ و بازتابدهنده نظر اصلاحطلبان عرضه میکند و حتی گمان میکند او هنوز رئیس جبهه اصلاحات است که او در سال ۱۴۰۲ از ریاست جبهه اصلاحات کنار رفت و دبیرکل حزب اتحاد ملت جای او را گرفت و حالا او دیگر حتی از سران جبهه اصلاحات نیز به شمار نمیآید.
این خانهتکانی ناگهانی محدود به تغییر ریاست نبود و وضعیت جبهه اصلاحات ایران را به نفع اتحاد ملتیها و به ضرر کارگزارانیها وارونه ساخت. چنانکه مجله آگاهینو، ارگان رسانهای متعلق به رئیس کمیته سیاسی حزب کارگزاران سازندگی با طعن و کنایه به مقامات جدید جبهه اصلاحات ایران که اغلب از خط امامیهای تسخیرکننده سفارت آمریکا بودند، گفت: «جبهه اصلاحات را به همان شیوه سفارت آمریکا تسخیر کردند!» بهزاد نبوی طی این تحولات چنان از جبهه اصلاحات برید که حتی پای بیانیه این نهاد بعد از جنگ دوازدهروزه را امضا نکرد.
مواضع نبوی بازتاب نظر اصلاحطلبان نیست
تجارب تاریخی نشان میدهد اصولا نمیتوان مواضع بهزاد نبوی را بازتاب نظر اصلاحطلبان دانست، چرا که او بارها خلاف جو غالب اصلاحطلبان حرکت کرده است.
در روزگار دوم خرداد، در شرایطی که اصلاحطلبان بر تقدم توسعه سیاسی و تقویت جامعه مدنی تأکید میکردند، بهزاد نبوی به رئیس دولت اصلاحات خرده گرفت که چرا از مسائل حوزه اقتصاد غافل است و تنها بر مسئله جامعه مدنی تمرکز کرده است.
او در انتخابات ریاستجمهوری سال ۱۴۰۰ نیز به خیل وسیع اصلاحطلبان تحریمی و اکثریت قاطع جبهه اصلاحات و حتی رفیق دیرینهاش یعنی مصطفی تاجزاده نپیوست و قاطعانه به تحریم انتخابات نه گفت.
تفاوت دیدگاه نبوی و قالیباف درباره پاسخ متقابل
واقعیت دیگر این است که حتی با وجود اظهاراتی که از بهزاد نبوی نقل شد، نمیتوان بین دیدگاههای محمدباقر قالیباف و دیدگاههای شخص او نسبتی برقرار کرد.
او پاسخ نظامی متقابل ایران به نقض مکرر تفاهمنامه اسلامآباد را اقدامی مخرب تلقی میکند که تفاهمنامه را دچار اختلال، تعلیق و رکود کرد و بر این باور است که ایران در برابر نقض عهد آمریکا باید سیاست صبر و راهگشایی دیپلماتیک در پیش میگرفت نه سیاست پاسخ و نقض متقابل.
در حالی که قالیباف از بدو انعقاد تفاهمنامه اعلام کرد که هرگونه نقض تفاهمنامه توسط طرف آمریکایی، پاسخ شدیدتر ایران را به دنبال خواهد داشت. قالیباف بعد از نقض بندهای تفاهمنامه نیز از قاطعیت ایران برای پاسخ بازدارنده به نقض عهد آمریکا خبر داد و گفت: «دوره قلدری و باجگیری تمام شده است؛ راه به هیچ جایی نمیبرید. ما اهل عقب کشیدن و کوتاه آمدن نیستیم.»
سکوت در برابر تخریب، خروش در برابر تقدیر
به راستی جماعتی که روز تمجید بهزاد نبوی از قالیباف حکم ابطال حقانیت او را صادر کرد، چرا روز حمله برخی اصلاحطلبان به قالیباف حکم احراز حقانیت او را صادر نکرد؟
کجا بود این جماعت آن روز که سرمقاله روزنامه سازندگی، انتقاد محمدباقر قالیباف از رفتارهای شرقستیزانه و غربگرایانه حسن روحانی و جواد ظریف را بدعت نامید و هرچه در توان داشت علیه قالیباف به کار گرفت؟
اگر این جماعت تخریب اصلاحطلبان را سند احراز حقانیت و تقدیر اصلاحطلبان را سند ابطال حقانیت میداند، چرا در روز تخریب سکوت اختیار میکند اما در روز تقدیر به جوش و خروش میافتد؟
منبع: www.asriran.com

امام جمعه بافق: نهجالبلاغه بهترین منبع مدیریت اسلامی است






