به گزارش تبریز فوری به نقل از خبرگزاری فارس/ معصومه درخشان: استاد مهدی لزیری، هنرمند پیشکسوت هنر نمایش چهره نام‌آشنای فرهنگ و هنر کشور است که در سومین همایش " زنده نامان" به عنوان یکی از مفاخر تبریز و چهره ماندگار هنر نمایش و تئاتر تجلیل شد.به بهانه برگزاری چهارمین همایش "زنده نامان" تبریز  با استاد لزیری تماس می گیرم و نظر  ایشان را در مورد ضرورت پاسداشت و تجلیل از مفاخر در زمان حیاتشان جویا می‌شوم. ایشان در کمال تواضع و فروتنی پاسخگوی سوالاتم‌ می شوند.

شکستن چرخه غفلت

استاد لزیری  قدردانی از مفاخر در زمان حیات آنها چه اهمیتی دارد؟

در تاریخ هر سرزمین، مفاخری هستند که آئینه‌ تمام‌نمای فرهنگ، هویت و ظرفیت‌های جمعی آن جامعه محسوبمی‌شوند ولی عادت دیرینه‌ بسیاری از جوامع آن بوده است که ارزش این سرمایه‌های انسانی را اغلب پس از فوت آنها ابراز می‌کنند.در حالی که بزرگداشت مفاخر در زمان حیات آنها ، تلاشی آگاهانه برای شکستن این چرخه‌ غفلت است. تلاشی برای دیدن، شنیدن و ثبت آثار انسان‌هایی که هنوز می‌توانند الگو بوده و مسیر را برای نسل آینده نشان دهند.

حق‌شناسی جامعه

در نتیجه بزرگداشت این افراد پیش از آنکه به تاریخ‌ بپیوندند، از چند جهت ضروری  است.

اول: تقدیر به‌موقع و جلوگیری از غفلت تاریخی

در بسیاری از باورها و فرهنگ‌ها، قدرشناسی اصلی پس از درگذشت افراد صورت می‌گیرد، چرا که آنها بر این باور هستند،  پرونده زندگی انسان تا زنده است،همچنان گشوده است و هر لحظه امکان لغزشی که سبب نابودی‌ فعالیت‌های پیشین او باشد دور از ذهن نیست. اما بزرگداشت در زمان حیات،  احساس حق شناسی جامعه را به‌موقع ابراز می‌کند.

دوم: تثبیت الگوهای زنده و اثرگذاری مستمر

وقتی جامعه از یک دانشمند، هنرمند، کارآفرین یا ورزشکار در زمان فعالیتش تقدیر می‌کند، این اقدام مشوق او و دیگران برای ادامه مسیر و اثرگذاری بیشتر خواهد بود. این افراد به الگوهای قابل لمس و پویا، الهام‌بخش نسل جوان تبدیل می‌شوند.

ثبت میراث فکری

سوم: حفظ و ثبت دقیق میراث فکری

بسیاری از تجربیات، خاطرات و دانش ناگفته این افراد تنها در طول حیات آنان قابل ثبت و انتقال است. بزرگداشت در زمان حیات، فرصتی برای مصاحبه، ضبط خاطرات و مستندسازی دانش آنان فراهم می‌آورد

.چهارم: تقویت هویت و غرور ملی و محلی

مفاخر استانی، نماد ظرفیت‌های بکر هر منطقه هستند. تجلیل از آنان به تقویت غرور منطقی و توزیع عادلانه توجه فرهنگی در سطح کشور کمک می‌کند.

سرمایه‌گذاری فرهنگی

برگزاری همایش زنده نامان چه پیامی برای نسل آینده دارد؟

این رویکرد علاوه بر اینکه ادای دین به بزرگان امروز است .بلکه سرمایه‌گذاری فرهنگی برای فردای جامعه به‌شمار می‌آید و پیام های مهمی برای آیندگان دارد که می توان به این موارد اشاره کرد.ارزش‌گذاری بر اصالت، تلاش و خدمتبه نسل جوان می‌آموزد که جامعه مسیرهای اصیل، پشتکار و خدمت به خلق را می‌بیند و ارج می‌نهد.اتصال نسل‌ها و تداوم فرهنگینسل آینده خود را وارث میراثی زنده و پویا می‌بیند و حس تعلق و مسئولیت برای ادامه راه بزرگان در او تقویت می‌شود.امیدواری و خودباوریدیدن اینکه افراد از همان جامعه و شهرشان توانسته‌اند به قله‌های موفقیت برسند، امید و باور به توانمندی فردی و جمعی را در جوانان ایجاد می‌کند

به نظر شما راه‌های عملی قدردانی از مفاخر چگونه است؟

قدردانی باید فراتر از مراسم نمادین باشد و در بافت جامعه جاری شود. در مورد برخی راهکارهای عملی می‌توان گفت.نام‌گذاری و ثبت در فضای عمومی نام‌گذاری اماکن عمومی (مانند خیابان‌ها، پارک‌ها،سالن ها و کتابخانه‌ها)، نصب تابلوهای یادبود و تندیس در محل تولد یا زندگی این افراد.گنجاندن در برنامه‌های آموزشیمعرفی زندگی و دستاوردهای این افراد در کتب درسی محلی و ملی، برگزاری کارگاه‌ها و دعوت از آنان به مدارس و دانشگاه‌ها.تولید محتوای مدرنساخت مستند، پادکست، کلیپ‌های اینفوگرافیک و استفاده از فضای مجازی برای معرفی جذاب آنان به نسل دیجیتالحمایت مادی و معنوی از ادامه کاراختصاص جایزه‌ها، گرنت‌های تحقیقاتی، بیمه‌های ویژه و حمایت از پروژه‌های جدید آنان.ایجاد موزه‌ها و آرشیوهای زندهایجاد خانه‌موزه یا آرشیوهای دیجیتال برای حفظ آثار، دست نوشته‌ها و وسایل شخصی آنان.تشکیل نهادهای مردمیتشکیل انجمن‌ها یا بنیادهای غیردولتی توسط دوستداران و شاگردان برای برنامه‌ریزی مستمر برای بزرگداشت و تداوم راه آنان.

در پایان لازم است اشاره کنم، بزرگداشت مفاخر در زمان حیات، یک ضرورت استراتژیک فرهنگی است.این کار الگوهایی زنده به جامعه معرفی می‌کند، میراث فکری را بیمه می‌کند و پیام امید، تلاش و خودباوری را به نسل آینده منتقل می‌سازد.قدردانی واقعی، مستمر و نهادینه‌شده در قالب راهکارهای عملی است که نام و یاد این بزرگان را در تاروپود هویت جامعه جاودانه می‌کند.