تشییع ۲۰ شهید گمنام در اصفهان؛ شاید یکی حسین باشد

به گزارش ایرنا، اصفهان امروز میزبان کاروانی از شهدا بود؛ کاروانی که با خود ۲۰ پیکر مطهر از شهدای گمنام دوران دفاع مقدس را به این شهر آورد و از میدان بزرگمهر تا گلستان شهدای اصفهان بر دستان مردم تشییع شد. حال و هوای شهر را معنویت فرا گرفته است و حزن و اندوه امروز میهمان چشم و قلب عزاداران است.

به گفته مدیرکل حفظ و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و مقاومت استان اصفهان، این شهدا ۱۷ تا ۳۶ ساله‌ای هستند که پیکرهای مطهرشان در مناطق عملیاتی همچون کربلای ۴ و شلمچه تفحص شده و سه تن از این شهدا تنها ۱۷ سال دارند و در عملیات‌هایی از جمله کربلای پنج، رمضان، والفجر هشت، خیبر و والفجر سه به شهادت رسیده‌اند. پیکرهایی که هر کدام روایتی از یک زندگی ناتمام و خانواده‌ای چشم‌انتظار را با خود دارند.

انتظاری که از آبان ۱۳۶۱ آغاز شد

عمه خدیجه با لباس سفید و چادر مشکی‌اش به یاد آورده می‌شود؛ زنی آرام، صبور و با صلابت که سال‌های طولانی زندگی‌اش را در انتظار گذراند، انتظاری که از روزهای عملیات محرم در آبان‌ماه سال ۱۳۶۱ آغاز شد. از آن روز تا سه سال پیش که چشم از جهان فروبست، امید بازگشت حسین از دلش بیرون نرفت.

اتاق او ساده بود؛ دیوارهای گچی و تختی که در سال‌های پایانی بیشتر ساعت‌ها را روی آن می‌نشست، اما در میان همه سادگی‌ها فقط قاب بزرگ عکس حسین بر دیوار بیش از هر چیز به چشم می‌آمد. او کمتر از حسین حرف می‌زد و سال‌ها با همان تصویر زندگی کرد. حتی وقتی نام کوچه به نام «شهید حسین بهرامیان» ثبت شد، حسین برای او هنوز زنده بود.

حسین بهرامیان یکی از سربازان حاضر در عملیات محرم بود؛ عملیاتی که در آبان‌ماه سال ۱۳۶۱ در منطقه دهلران و موسیان انجام شد و او به جبهه رفت و دیگر بازنگشت. سال‌ها در شمار مفقودالاثرها باقی ماند و بعد مفقودالجسد بودنش هم معلوم شد اما پیکرش هیچ‌گاه به خانه بازنگشت.

مزاری خالی در جوار امامزاده

خانواده برای یافتن نشانی از او، حتی آزمایش DNA دادند با این امید که شاید علم بتواند پس از سال‌ها پاسخی برای این انتظار پیدا کند اما نتیجه آزمایش‌ها آن چیزی نبود که خانواده چشم به راهش بودند، تلاش‌ها بی‌نتیجه ماند و حسین همچنان در شمار مفقودان باقی ماند.

با گذشت سال‌ها، حالا حسین مزاری خالی اما مزین به یک سنگ قبر در جوار امامزاده سلطان ابراهیم سمیرم دارد. او حتی دلش نمی‌آمد برای حسین مراسم بزرگداشتی برگزار کند. آخرین بار در اول نوروز ۱۴۰۲ دیده شد؛ او دیگر توان گذشته را نداشت، در همان اتاق کوچک روی تخت نشسته و سینی پذیرایی هفت سینش را زیر تخت گذاشته بود تا برداشتنش برایش آسان‌تر باشد. او بی‌آنکه فرزندش را دوباره در آغوش بگیرد در هفته اول فروردین همان سال از دنیا رفت.

تشییع از بزرگمهر تا گلستان شهدا

هر بار خبر ورود کاروان شهدای گمنام به کشور می‌رسید، حال عمه خدیجه تغییر می‌کرد، ساکت‌تر می‌شد و بی‌تابی در نگاهش موج می‌زد. در میان عزاداران امروز حاضر در میدان بزرگمهر اصفهان، شاید مادران و یا خانواده‌های چشم‌انتظار هم باشند؛ آن‌ها هم امروز برای تشییع پیکر شهدای گمنام در کنار مردم تا گلستان شهدای اصفهان از کاروان استقبال کردند.

برای مادران شهدای مفقودالاثر، جنگ با پایان عملیات و آتش‌بس تمام نمی‌شود. این مادران نه پیکری برای وداع داشته‌اند و نه نشانی قطعی برای پایان دادن به انتظارشان؛ آن‌ها سال‌ها با یک «شاید» زندگی کرده‌اند. امروز کاروان شهدای گمنام در اصفهان در حالی مسیر گلستان شهدای شهر را طی می‌کرد که معلوم نبود قصه انتظار کدامیک از مادران پایان یافته است. شاید یکی از این نام‌آوران گمنام، حسین باشد.