تجلیل از مرضیه برومند و یادآوری پیام «آبپریا»
مرضیه برومند در اختتامیه دومین جشنواره ملی فیلم «آب به قیمت جان» تجلیل شد. نوشتار تأکید میکند هنر و قصهگویی میتوانند دغدغههای زیستمحیطی را به نسل کودک منتقل و ماندگار کنند.

به گزارش تبریز فوری به نقل از عصر ایران، گاهی یک اثر هنری فراتر از زمان تولید و پخش خود زندگی میکند؛ در ذهن مخاطبان میماند، به خاطره تبدیل میشود و حتی سالها بعد معنایی تازه پیدا میکند. شاید ارزش واقعی چنین آثاری را باید در همین ماندگاری جستوجو کرد؛ در اینکه بتوانند از مرز سرگرمی عبور کنند و به بخشی از فرهنگ و حافظه جمعی یک جامعه تبدیل شوند. مجموعه تلویزیونی «آبپریا» از جمله همین آثار است؛ اثری از مرضیه برومند که آب را نه صرفاً بهعنوان یک موضوع محیطزیستی، بلکه در قالب قصه، اسطوره و تخیل به دنیای کودکان آورد.
تجلیل از مرضیه برومند در مراسم اختتامیه دومین جشنواره ملی فیلم «آب به قیمت جان»، از این منظر، اتفاقی فراتر از بزرگداشت یک چهره باسابقه سینما و تلویزیون است. این تجلیل، فرصتی برای بازخوانی نقش هنرمندانی است که دغدغههای اجتماعی را به زبان هنر ترجمه میکنند و میکوشند مفاهیمی را که گاه در قالب آمار، هشدار و توصیههای رسمی شنیده نمیشوند، در قالب داستان و تصویر به مخاطب منتقل کنند.
از «خانه مادربزرگه» تا «آبپریا»
برومند در این مراسم نکته قابل تأملی را مطرح کرد. او گفت در بزرگداشتهایی که برایش برگزار میشود، معمولاً موسیقی «خانه مادربزرگه» پخش میشود، در حالی که یکی از افتخارات اصلی خود را ساخت مجموعه «آبپریا» میداند.
این جمله شاید در نگاه نخست بیان یک علاقه شخصی به یکی از آثار کارنامه هنری او باشد، اما در لایهای عمیقتر، یادآور مسئلهای مهم در فرهنگ عمومی ماست: چرا برخی آثار هنری صرفاً به دلیل خاطرهانگیزبودن دیده میشوند، اما آثاری که حامل دغدغههای اجتماعی و زیستمحیطی هستند، کمتر در حافظه عمومی مورد توجه قرار میگیرند؟
قصه، اسطوره و آب
«آبپریا» تلاش کرد موضوع آب را از فضای خشک و گاه تکراری پیامهای آموزشی خارج کند و آن را به قلمرو قصه و اسطوره ببرد. انتخاب چنین رویکردی اتفاقی نبود.
فرهنگ ایرانی سرشار از روایتهایی است که در آنها طبیعت، آب و عناصر حیاتی جهان، جایگاهی فراتر از یک پدیده مادی دارند. اشاره برومند به آناهیتا و پریهای آب نیز از همین پیوند میان اسطوره و مسئولیت انسانی حکایت دارد؛ پیوندی که میتواند به بازتعریف رابطه نسل امروز با طبیعت کمک کند.
شاید یکی از مهمترین ویژگیهای آثار نمایشی موفق برای کودکان همین باشد که بهجای تحمیل پیام، امکان کشف و تجربه آن را فراهم میکنند. کودک زمانی که با یک شخصیت داستانی همراه میشود، با جهان او ارتباط برقرار میکند و بهتدریج مفاهیم نهفته در روایت را میآموزد. از این منظر، قصهگویی میتواند یکی از مؤثرترین ابزارهای فرهنگسازی باشد؛ بهویژه درباره موضوعی مانند آب که آینده زندگی و تمدن انسانی به آن وابسته است.
کودکان همدان و ظرفیت قصهگویی
روایت مرضیه برومند از دیدار با کودکانی در همدان که مجموعه «آبپریا» را به خاطر داشتند، نشانهای از همین ظرفیت است.
اینکه کودکان پس از گذشت زمان همچنان یک اثر نمایشی را به یاد دارند، نشان میدهد پیامهای فرهنگی و محیطزیستی، اگر در قالبی خلاقانه و متناسب با جهان ذهنی مخاطب ارائه شوند، میتوانند ماندگار شوند. این همان نقطهای است که هنر از سرگرمی فراتر میرود و به سرمایهای برای آینده تبدیل میشود.
هنر آغازگر تغییر
البته مسئله آب را نمیتوان تنها با ساخت یک مجموعه تلویزیونی یا برگزاری یک جشنواره حل کرد. بحران آب، نیازمند برنامهریزی، مدیریت مسئولانه، مشارکت اجتماعی و تغییر نگرش عمومی است. اما نباید فراموش کرد که هیچ تحول پایداری بدون تغییر در فرهنگ و باورهای جامعه شکل نمیگیرد. هنر میتواند آغازگر این تغییر باشد؛ میتواند حساسیت ایجاد کند، پرسش بسازد و مخاطب را به بازاندیشی درباره رفتار خود در برابر طبیعت دعوت کند.
از همین رو، حضور نام مرضیه برومند در دومین جشنواره ملی فیلم «آب به قیمت جان» معنایی نمادین دارد. او هنرمندی است که سالها با زبان قصه با کودکان سخن گفته و این بار یکی از مهمترین دغدغههای زندگی امروز را به دنیای آنها برده است.
ادای احترام به برومند
از این رو باید گفت بهترین ادای احترام به مرضیه برومند، تنها پخش موسیقی آثار خاطرهانگیزش نیست؛ بلکه بازگشت به پیام «آبپریا» و جدیگرفتن دغدغهای باشد که در پس قصههای آن قرار داشت. آب، میراثی نیست که بتوان آن را بیمحابا مصرف کرد؛ امانتی است که باید با آگاهی و مسئولیت به نسلهای بعد سپرد. و چه زبانی رساتر از زبان هنر برای رساندن این پیام؟
منبع: www.asriran.com

نشانواره سومین جشنواره ملی فیلم ایثار در تبریز رونمایی شد





