برج‌های آب کویت؛ سازه‌های شاخص معمار سوئدی با جایزه آقاخان

به گزارش عصر ایران، برج‌های آب کویت مجموعه‌ای متشکل از 31 سازه در شهر کویت هستند که در سال 1976 تکمیل شدند. این برج‌ها بخشی از طرحی گسترده برای ایجاد سامانه‌ای مدرن به منظور تامین و ذخیره آب پایتخت کویت بودند؛ پروژه‌ای که زیرساخت شهری را با معماری شاخص پیوند داد و به خلق یکی از شناخته‌شده‌ترین نشانه‌های بصری این شهر انجامید.

طرح سوئدی برای آب پایتخت کویت

در سال 1965، دولت کویت شرکت مهندسی و معماری سوئدی VBB را مامور طراحی و اجرای سامانه‌ای مدرن برای تامین آب شهر کویت کرد. این شرکت که از سال 1997 با نام سوئکو (Sweco) فعالیت می‌کند، طراحی مجموعه را با هدایت سونه لیندستروم، معمار ارشد خود، پیش برد.

برج‌های قارچی و برج‌های کویت

در چارچوب این طرح، 31 برج آب در پنج گروه ساخته شدند. این سازه‌ها به دلیل شکل ظاهری خاص خود به «برج‌های قارچی» شهرت دارند و از بتن مسلح ساخته شده‌اند. هر برج ظرفیت ذخیره 3000 مترمکعب آب را دارد. گروه‌های مختلف از نظر تعداد برج‌ها، ارتفاع، رنگ و جزئیات تزئینی با یکدیگر تفاوت دارند و هر کدام به نشانه‌ای شاخص در محله خود تبدیل شده‌اند.

در کنار پنج محل اصلی ساخت برج‌های آب، برای یک مکان دیگر نیز طرحی در نظر گرفته شد. شیخ جابر الاحمد الصباح، امیر وقت کویت، خواهان سازه‌ای چشمگیرتر و متفاوت بود. نتیجه این تصمیم، طراحی و ساخت مجموعه مشهور «برج‌های کویت» بود؛ مجموعه‌ای متشکل از سه برج که در سال 1979 افتتاح شد.

دو برج از این مجموعه علاوه بر کارکردهای دیگر، برای ذخیره آب نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند و آب مورد نیاز آن‌ها از تاسیسات نمک‌زدایی تامین می‌شود. برج سوم، برخلاف دو برج دیگر، مخزن آب ندارد و بیشتر نقشی تزئینی و روشنایی ایفا می‌کند.

ظرفیت ذخیره و جایزه معماری آقاخان

با در نظر گرفتن 31 برج اصلی و دو برج آب مجموعه برج‌های کویت، شمار سازه‌های دارای مخزن آب به 33 برج می‌رسد. ظرفیت استاندارد ذخیره آب در این مجموعه نیز در مجموع 102 هزار مترمکعب است.

مجموعه برج‌های آب کویت و برج‌های کویت در دوره 1978 تا 1980 جایزه معماری آقاخان را دریافت کردند. این جایزه به دلیل اهمیت پروژه در ترکیب عملکرد زیرساختی با طراحی معماری و ایجاد هویتی متمایز برای سیمای شهری کویت به آن تعلق گرفت.

این برج‌ها در ابتدا بخشی از زیرساخت تامین و ذخیره آب شهر کویت بودند و امروزه، در کنار اهمیت تاریخی و معماری خود، به یکی از نمادهای شناخته‌شده سیمای شهری این کشور تبدیل شده‌اند.