بحران سیاستگذاری در آلودگی هوا؛ نقش باد و باران در کاهش کوتاه‌مدت

به گزارش تبریز فوری به نقل از دنیای اقتصاد، بررسی رفتار ذرات معلق کوچک‌تر از ۲/۵ میکرون در یک دوره سه‌ساله نشان می‌دهد از میان ۱۱۶ روز آلوده در ۱۹ دوره بحرانی، میانگین آلودگی در روزهای پس از بحران کاهش یافته است؛ اما همزمان سرعت باد افزایش داشته و بارش نیز در برخی دوره‌ها به شست‌وشوی بخشی از ذرات کمک کرده است.

به گزارش دنیای اقتصاد، غلظت آلاینده‌ها در روز نخست پس از بحران به‌طور میانگین ۱۴۹، در روز دوم ۱۲۸ و در روز سوم ۱۱۱ واحد بوده، در حالی که سرعت باد از ۹/۲ به ۱۱/۶ و سپس ۱۳/۳ متر بر ثانیه رسیده است.

کاهش ثبت‌شده و بازگشت به میانگین

حتی با در نظر گرفتن بازگشت طبیعی آلودگی به میانگین، کاهش ثبت‌شده حدود ۲۲ واحد بوده؛ در حالی که کاهش معمول در روزهای عادی حدود ۸ واحد برآورد شده است.

نقش شرایط جوی در کاهش کوتاه‌مدت

این یافته‌ها نقش شرایط جوی را در کاهش کوتاه‌مدت آلودگی نشان می‌دهد، اما باد و باران به معنای کاهش پایدار انتشار آلاینده‌ها نیستند.

بحران سیاستگذاری و ضرورت تصمیم علمی

مسئله اصلی، نبود دانش تخصصی نیست؛ بلکه میزان استفاده از دانش موجود در تصمیم‌گیری و اصلاح سیاست‌هاست. تکرار سالانه اقدامات اضطراری نشان می‌دهد سیاستگذاری از تجربه گذشته نمی‌آموزد و پیش‌بینی و هدف‌گیری منابع اصلی آلودگی را جدی نمی‌گیرد.

تهران برای پاک شدن به تصمیم‌گیری علمی، قابل ارزیابی و پیشگیرانه نیاز دارد، نه اتکا به شانس باد و بارندگی.