بازار و بانک مرکزی در عصر هوش مصنوعی

این پیش‌بینی پارادوکسی آزاردهنده ایجاد می‌کند؛ زیرا سیستم مالی بر «اعتماد» استوار است، اما چگونه می‌توان به سیستمی که هیچ‌کس از درون آن سر درنمی‌آورد اعتماد کرد؟

در چنین سناریویی، بازارهای مالی با سرعتی بالا و رفتارهایی مبهم مانند تغییرات ناگهانی روندها و سیگنال‌دهی‌های نامطمئن عمل خواهند کرد و آربیتراژکنندگان نیز کارایی گذشته را نخواهند داشت.

چالش اصلی در این میان، مسئله سیاستگذاری است. سیاستگذاری مدرن پولی بر پایه «درک متقارن» و فهم متقابل میان بازار و بانک مرکزی و پیش‌بینی واکنش عاملان اقتصادی بنا شده است.

اما هوش مصنوعی وضعیت را به «عدم تقارن درک» تبدیل می‌کند. در این حالت، مکانیسم انتقال مبهم می‌شود زیرا بازارهای اداره‌شده با هوش مصنوعی، بسیار پیش‌تر واکنش بانک مرکزی را محاسبه و پیش‌بینی کرده‌اند و عملاً سیاست پولی و نظارت‌های بانکی معنای سنتی خود را از دست می‌دهند.

در این انقلاب مالی، اگر سناریوی حراری محقق شود، بانک مرکزی نیز چاره‌ای نخواهد داشت جز اینکه برای سیاستگذاری در چنین فضایی، به ابزارهای برخاسته از خودِ همان سیستم اعتماد کند.