انتقاد سعید شیخزاده از دوبلههای آماتور و ارزان پلتفرمها
سعید شیخزاده، گوینده باسابقه دوبله، با انتقاد از سپردن دوبله فیلمها به گروههای آماتور از سوی پلتفرمها گفت دوبله حرفهای ایران همچنان با کیفیت بالا فعال است اما زیر آوار آثار ارزانقیمت پنهان مانده است.

به گزارش ایسنا، هفت صبح نوشت: سعید شیخزاده که از کودکی پشت میکروفن استودیوهای دوبلاژ قد کشیده و با صدای خود به صدها کاراکتر از «هری پاتر» تا ستارگان هالیوود جان بخشیده، در گفتوگویی از وضعیتی انتقاد کرده که در آن مرز «هنرمند حرفهای» و «علاقهمند خانگی» از میان رفته و به گفته او مخاطب تاوان خساست پلتفرمهای نمایش خانگی را میدهد. او معتقد است دوبله ایران نمرده و زیر آوار کارهای بیکیفیت و ارزانقیمت گروههای غیرحرفهای، از چشم مردم پنهان مانده است.
همه دوبله یک تشکیلات نیست
شیخزاده ریشه سوءتفاهم عمومی را در یکسان دیدن همه دوبلهها میداند و میگوید: «خواهش میکنم این حرف من را تیتر بزرگ بزنید؛ مشکل اساسی اینجاست که مردم همه دوبله را یک تشکیلات واحد میبینند.» او ادامه میدهد: «ما در ایران تنها یک گروه و تشکیلات حرفهای دوبله داریم و آن هم سندیکای گویندگان و سرپرستان گفتار فیلم است. تمام صداهای ماندگار، خوشصداها، گویندگان درجه یک و مدیران دوبلاژ کاربلد در این تشکیلات نفس میکشند و کار میکنند.» به گفته او، اساس کار این سندیکا بر پایه کیفیت است و هنوز هم آثار فاخر و درجه یک با بالاترین استاندارد ممکن در این مجموعه دوبله میشود.
پلتفرمها برای کاهش هزینه قید کیفیت را میزنند
شیخزاده درباره معادله اقتصادی در ویاودیها و پلتفرمهای پخش فیلم توضیح میدهد: «پلتفرمها برای ویترین کارشان، فقط فیلمهای بسیار شاخص و درجه یک را به سندیکا و دوبلورهای حرفهای میسپارند.» او میگوید از رده فیلمهای درجه یک که پایینتر میآیند، پلتفرمها برای کاهش هزینهها و دوبله با قیمتهای بسیار پایین، قید کیفیت را میزنند و فیلمها را به دست گروههای آماتور میسپارند.
او نسبت کارها را اینگونه توصیف میکند: «بگذارید با یک مثال روشن بگویم؛ اگر قرار باشد در یک پلتفرم ۵۰ فیلم دوبله شود، به احتمال زیاد فقط ۲ فیلم به دست دوبلورهای حرفهای میرسد و ۴۸ فیلم دیگر را گروههای آماتور دوبله میکنند! چرا؟ چون گروههای آماتور مبالغ بسیار اندکی میگیرند.» به گفته شیخزاده، آنها در خانههایشان یا در استودیوهای ناقص و غیراستاندارد دور هم جمع میشوند و با کمترین کیفیت صدا فیلم دوبله میکنند.
به عقیده او، بازنده اصلی مردم و اعتبار تاریخچه دوبله ایران هستند: «مردم دوست دارند فیلم را با دوبله خوب تماشا کنند و لذت ببرند، اما این حق طبیعی آنها نادیده گرفته میشود.» او میگوید مخاطب فرصت پیگیری ندارد تا ببیند استودیو و گوینده چه کسانی بودهاند و فقط میبیند کیفیت فاجعه است و میگوید دوبلورها دیگر آن دوبلورهای قدیم نیستند، در حالی که دوبلورهای حرفهای اصلا در آن پروژه حضور نداشتهاند.
او برای توضیح این قضاوت میگوید: «این اتفاق مثل این میماند که شما یک بازی فوتبال در محله را ببینی و بگویی سطح فوتبال حرفهای دنیا چقدر پایین آمده!» شیخزاده ادامه میدهد: «من حیفم میآید. دوبله در کشور ما هنری است که دههها با اعلاترین و بالاترین کیفیت جهانی انجام شده و هنوز هم توسط اعضای سندیکا با همان کیفیت در حال انجام است.»
در بخش دیگری از گفتوگو درباره ورود چهرهها، کمدینها و سلبریتیهای غیرمتخصص به دوبله و نمونه اخیر حضور «امیرحسین قیاسی» در دوبله یک اثر، شیخزاده میگوید: «من در مورد شخص خاصی صحبت نمیکنم، بلکه کلیت ماجرا برایم مهم است. من با ورود آدمهای بااستعداد به هیچ حرفهای مشکل ندارم.» او میگوید خود ما هم روزی از نقطه صفر وارد این کار شدیم و تلاش کردیم کارمان را به شکل حرفهای جلو ببریم. او در عین حال میگوید: «جالب اینجاست کسانی که امروز بیش از همه صدایشان درآمده و گلهمندند که چرا فلان چهره یا امیرحسین قیاسی آمده و دوبله کرده، همان گروههای آماتور هستند!»
شیخزاده به پدیده دوبلورهای خودخوانده اشاره میکند و میگوید: «تعداد کسانی که خودشان به خودشان لقب دوبلور دادهاند، به طرز عجیبی زیاد شده است. هر کسی در اتاق خوابش یا در یک دفتر کوچک با رفقایش نشسته، یک کامپیوتر گذاشته، یک میکروفن ارزانقیمت خریده و مشغول دوبله کردن فیلم است.» او میگوید بحث پول کلان نیست و آنها به این کار علاقه دارند و عاشق دوبلهاند، اما فاجعه زمانی است که فکر میکنند دوبله یعنی همین، چون کار حرفهای نکردهاند و زیر دست استاد نرفتهاند.
وفاداری به متن مرز دوبله حرفهای است
بخش دیگری از دغدغههای شیخزاده به حوزه انیمیشن و آثار کودک و نوجوان و تغییر دیالوگها و استفاده از اصطلاحات کوچه و بازاری به بهانه بومیسازی برمیگردد. او میگوید: «وفاداری به متن، یکی از مهمترین و اصلیترین شاخصهای دوبله حرفهای در تمام دنیاست.» به گفته او، این سیستمی که کل متن و ماهیت اثر را تغییر میدهند، محصول همان دوبلههای نازل، کمارزش و آماتوری است. شیخزاده تاکید میکند: «خنداندن کودک با لودگی و تحریف فیلمنامه اصلی، هنر نیست؛ بلکه پایین آوردن سطح سلیقه و درک مخاطب کودک است. در دوبله حرفهای، خلاقیت در چارچوب وفاداری به اثر اصلی شکل میگیرد، نه با ویران کردن آن.»
منبع: www.isna.ir

ویژهبرنامههای سیما برای هفته «خراسان شمالی ایران»






